Face the truth.

Samen zitten we in de trein. Beide zeggen we geen woord. Het is stil. Je hoort alleen andere mensen praten. Ik kijk haar kant op. Precies op dat moment kijkt ze ook naar mij. Ik voel me niet goed en kijk weg. Deze treinrit duurde langer dan alle andere keren. Alsof het even allemaal tegenzit. Maar dat zit het ook. Zodra de trein stil staat loop ik eruit. ‘Volg me’ zeg ik en loop gewoon door, zonder haar aan te kijken. Ik voel haar ogen in mijn rug prikken. ‘Milan ik snap echt niet wat er nu aan de hand is, als ik niet bij je mag komen dan…’ verder kan ze niet komen. ‘Het ligt gewoon heel moeilijk, oke?’ zeg ik en sta stil. Ik draai me om en pak haar vast. ‘Beloof me dat..’ ze onderbreekt me. ‘Milan, je doet me pijn’ met schrik laat ik haar los. Ik kijk verschikt van mijn handen naar haar en terug. ‘Milan sorry dat was niet zo bedoelt, maar het was nogal hard’ Summer durft me bijna niet aan te kijken. ‘Ik ook niet maar…’ Ik kijk naar beneden. ‘Maar?’ zegt ze op een vragende toon. ‘Ik wil niet dat als er ook maar iets gebeurd vanavond je er ook maar een woord tegen iemand over zegt’ ik kijk op. Voor ik het weer geeft ze me weer een knuffel. Dat voelt fijn. Samen lopen we weer verder. Voor mijn huis staat een bankje. Ik besluit er maar op te gaan zitten omdat ik nog geen zin heb om naar binnen te gaan. Summer doet hetzelfde. ‘Milan, gaat het wel?’ Summer kijkt me aan met die lieve, mooie, blauwe ogen. Ik knik. ‘Ja het gaat wel, met jou?’ ze knikt ook. ‘Joh, ik ben bij jou. Dan is het altijd goed’ zegt ze met een lach. Ik kijk haar aan. Even moet ik denken aan wat er vanmiddag gebeurd was. Die zoen.. Was het echt een zoen? Het was maar één seconde, dat noem je geen zoen. Langzaam ga ik met mijn hoofd dichterbij. Waar ben ik mee bezig? Wat ga ik doen? Moet ik het nou maar gewoon toegeven. Ik, verliefd op haar? Wat een grap. Dit kan niet. Bijna raken mijn lippen die van haar als ik iemand achter haar zie staan. In eerste instantie herken ik hem niet. In een schok herken ik hem wel. ‘Vader?’ mijn stem trilt. ‘Milan, kom naar huis’ zegt hij kwaad. Ik kijk hem aan. Ziet hij nou niet in dat ik hier aan het praten met iemand? Kan het hem niet schelen dat er iemand bij zit? ‘Vader, laat me je even voorstellen aan Summer dat is een…’ verder kan ik niet komen want hij pakt me vast en trekt me mee. Ik kijk naar Summer die verschrikt kijkt naar hoe hij me meesleurt. Ik probeer hem te stoppen. Maar het lukt niet. Hoe hij me vast pakt en meesleurt, het doet gewoon pijn. Blijkbaar kan Summer dat zien en schreeuwt ineens ‘Stop, Alstublieft, ziet u niet dat hij pijn heeft’. Mijn vader stopt. Hij heeft me nog steeds vast maar hij stopt. ‘Meisje, als jij alles zo goed weet waarom voedt jij hem dan niet op hè?’ hij kijkt Summer kwaad aan. Summer zet een stap achteruit. ‘Laat haar met rust’ zeg ik en probeer los te komen. Voor ik het weet slaat hij me. Het is gewoon zoals het is. Ik lig weer op de grond. Door de pijn kan ik niks doen. Ik hoor Summer gillen. Dat is het laatste wat ik hoorde. Alles wordt zwart. Het voelt alsof ik verloren heb. Alweer ….