Chapter 5

Heej anoniem,

Ach, verzamel al je moed bij elkaar en stap er gewoon op af. Je hebt niets te verliezen.

Ik had vandaag mijn eigen raad opgevolgd. Ik ben op de jongens afgestapt die me zo kwallen. Ik heb gevraagd waarom ze me zo kwellen. De haantje de voorste kwam met antwoorden af zoals ‘ik vind dat leuk’, ‘waarom niet?’ enzo, je kent dat wel. Het leek of de andere jongen eerst iets anders wou zeggen, maar hij had zich bedacht. Hij ging vrolijk mee.
Kunnen jongens nu nooit voor zichzelf denken?

Btw, je hoeft me niet te komen opzoeken in het gevangenis, ik zal wel losbreken. Of we kunnen voorkomen dat ik nog een zwaardere straf krijg voor het losbreken en al een keer eerder afspreken. Tenminste, als jij dat wil. Ik wil gewoon een keer met je afspreken. We schrijven al zolang en ik wil echt eens weten welk gezicht er achter de pen zit die al die letters naar mij schrijft.
Laat maar iets weten.

Groetjes,
Florence