Shocking.

Summer kijkt me nog steeds aan. Wat moet ik toch zeggen? Ik bedenk me dat ik het gevoel niet ken. Nog nooit gehad heb. Ik kijk weg. Net op het moment dat ik weg kijk wordt Summer gebeld. ‘ach mijn vader, wat moet die nou weer’ zegt Summer geïrriteerd. Ik kijk op, niet wetend in welke problemen ik haar gesleept heb. Ik hoor haar vader tot hier schreeuwen. Vreselijk om iemand zo tekeer te horen gaan. Ik staar voor me uit terwijl ik naar het geschreeuw op de achtergrond luister. Ik hoor hem haar een soort van uitschelden. Tenminste, dat lijkt er enorm veel op. Ik moet denken aan mijn eigen vader. Summer beëindigt het gesprek en met een shock ben ik weer terug. ‘gaat het?’ vraag ik als ik zie dat ze huilt. ‘hij vermoordt me straks Milan’ zegt ze huilend. Ik kijk haar verbaasd aan. ‘Hoezo dat nou weer?’. ‘Ik mag niks van hem geloof ik’ zegt ze en probeert niet meer te huilen. Ik kan zien hoe hard ze probeert en het gewoonweg niet lukt. Ik leg mijn hand op haar hand. Ze kijkt met aan en komt met haar hoofd dichterbij. Even raken onze lippen die van mekaar. ‘Hier hoeft niemand iets van te weten Milan…’ zegt ze zacht en veegt haar tranen weg. Ik kijk verschrikt van haar, naar onze handen en weer terug. Wat is dit nou. Summer ziet hoe erg ik geschrokken ben. ‘vriendschappelijk, oke?’ zegt ze snel. Ik knik en zucht. Ik voelde het weer. Waarom en wat is dit. ‘Ik ga niet terug Milan’ zegt Summer langzaam. Ze staat op en pakt haar fiets. ‘Ga je weg?’ vraag ik maar ik krijg geen antwoord. Ze fietst gewoon weg, zomaar. Ik blijf alleen achter, alleen op dat bankje. Mijn hoofd vol vragen. Ze zoende me, dat was een zoen toch? En waarom voelde ik dit. Ik kan dit niet voelen. Echt niet. Maar wat was er nou ineens. En haar vader, waarom doet hij zo? Te veel vragen die in mijn hoofd spoken. Ik kijk voor me waar een meisje en een jongetje samen op de wip zitten. Gewoon als vrienden. Ik schat ze een jaar of 6. Allebei dol gelukkig. Ik zucht diep. Iets wat ik nooit zal worden, gelukkig. Ik bedenk me dat Summer net weg gefietst is en ik niet weet waar naar toe. Ik schrik bij de gedachte alleen al. Snel pak ik mijn mobiel en toets haar nummer in. Stik, ze neemt niet op. Ik ren de kant in waar ze naar toe gefietst was. Maar zoals ik zelf al had kunnen bedenken was daar geen spoor van Summer te vinden. Ik besluit naar haar huis te lopen. Na 5 minuten kom ik bij haar huis aan en bel aan. Haar vader doet open. ‘Wie ben jij?’ zegt hij en kijkt me nogal vreemd aan. ‘Milan de Ruijter meneer, is Summer er?’ Ik probeer zo beleefd mogelijk te doen aangezien hij er nogal net uitziet in dat pak. ‘Die is er niet, ga nu maar weg’ zegt hij en doet de deur met een knal dicht. Ik loop weg met mijn hoofd naar beneden gericht. Waar kan ze toch zijn? Ik kijk niet waar ik loop en bots tegen een meisje aan. Blijkbaar een meisje uit mijn klas. Toevallig ook nog een vriendin van Summer. ‘Milan, ik moest zeggen van Summer dat ze je zocht of zo iets?’ zegt ze en loopt verder. Ik loop haar achterna. ‘Waar is ze dan?’ zeg ik bang. ‘Ik kwam haar tegen op het station, meer weet ik echt niet. Ze wist dat je naar haar huis zou gaan en aangezien ik langs haar woon moest ik het doorgeven als ik je zag’ ik stop met lopen. Dit kan toch niet waar zijn. Ik ren zo snel ik kan naar het station. Daar zie ik haar zitten. Ik ga langs haar zitten. ‘Hé wat was dat net nou?’ vraag ik. Ze kijkt me lachend aan. ‘Ik weet niet wat me bezielde, sorry’ zegt ze en schiet in de lach. Ze lijkt wel stoned of zo, merk ik op. ‘Wat doe je raar?’ ik kijk haar vragend aan. ‘Sorry… ik lach altijd als ik zenuwachtig ben…’ zegt ze. Ik zie dat ze iets in haar handen heft en kijk erna. Een treinkaartje? ‘waar ga je naar toe?’ vraag ik aan haar. ‘Ja eh.. Mag ik bij jou blijven tot mijn vader wat rustiger doet?’ vraagt ze zacht. Ik kijk haar verschrikt aan. Ik kende haar amper, wat moet ze dan bij me thuis? Maar nog erger; ze zou achter alles komen. ALLES. ‘Milan is dat goed? Ik durf echt niet naar huis…’ Ik zie haar gezicht en dat ze bijna moet huilen. Ik slik. ‘Ja is goed’. Maar waarom ik dat zei weet ik zelf niet. Waarom zei ik het nou ……