What can I say?

‘S ochtends word ik wakker zoals ik altijd wakker word. Moe, chagrijnig, een knoop in mijn maag en steeds maar met dezelfde vraag; waarom leef ik nog. Maar goed, dat was ik allemaal wel gewend. Ik sta op en loop naar de badkamer waar ik die avond ervoor ook stond. Ik pak het schaartje uit de wasbak en spoel ik af. Het bloed zat er nog op. Niet echt lekker om daarmee iets te knippen, denk ik bij mezelf. Ik leg het schaartje terug in het kastje en slik een pil. Ja, die pil die ik altijd moest slikken. Antidepressiva. Ik haat het zo, maar ik heb het wel vaak genoeg nodig. Ik zet de douche aan en spring er snel onder. Over een half uur moet ik weer de trein halen. Ik kijk naar de douchekop en de slang die erbij hoort. Even raak ik in de verleiding mezelf aan dat ding op te hangen. Toch laat ik het. Ik kan dit nu niet doen. Na het douchen eet ik snel een boterham en spring op mijn fiets richting het station. Ik haal de trein nog maar net. Het is niet druk in de trein. Logisch ook, het is zomer. Dan ga je toch zeker wel fietsen? Ik doe mijn oortjes in en luister naar wat muziek. Er komt een oude vrouw langs me zitten, die me nogal raar aankijkt. Ik kijk weg. Ik kan dit niet hebben. Gelukkig komen we al snel aan en loop ik gauw bij haar weg voordat ze ook maar één woord tegen me kan zeggen. De weg naar school was fijn om te lopen. Geen gezeik of niks. Gewoon, rustig lopen. Eenmaal op school ga ik naar het de aula. Ik pak mijn mobiel en sms Summer of ze al op school is en ons rooster weet. Ik weet namelijk niet echt waar we moeten zijn sinds ik gisteren niet op school geweest ben. Al snel smst Summer terug dat ze eraan komt en ik moet wachten bij de automaat. Ik ga er staan en kijk naar de deur, wachtend op Summer. Na een paar minuten komt ze er dan ook eindelijk aan. Even staat mijn hart stil. Wat is ze toch knap. Ze lacht naar me. Ik loop naar haar toe. ‘Milan, fijn dat je er weer bent, ik dacht even dat je niet op school zou komen’ zegt Summer blij en geeft me een knuffel. ‘Haha joh, ik kom alleen voor jou’ zeg ik en laat haar los. Summer kijkt achterom. Waarom weet ik niet. Dan kijkt ze weet naar mij. ‘Kun je een geheim bewaren?’ zegt ze een beetje bang. Ik knik en ga zitten op de rand van het podium, dat naast de automaat is. Ze komt langs me zitten. ‘Het was Veldkamp’ zegt ze bijna onverstaanbaar. Ik kijk haar verwarrend aan. ‘Wat, wie?’ zeg ik vragend. ‘Onze economie docent. Weet je wel, wat ik gisteren zei’ Haar stem begint te trillen. ‘Raad eens wat we het eerste uur hebben’ zegt ze en begint te huilen. Ik leg mijn arm over haar schouder heen en probeer haar te troosten. ‘Hé het komt goed oke, ik ben er. En als hij ook maar met een vinger aan je komt zal ik hem wel iets aandoen oke?’ ze kijkt me aan, met die waterige blauwe ogen. Ze probeert te glimlachen. ‘He, het komt echt wel goed’ zeg ik zacht. De bel gaat en we lopen samen naar het lokaal. Voor het lokaal staan we stil. ‘Kom op, ik ben bij je. Ik kom wel langs je zitten’ zeg ik. Ik pak haar hand en neem haar mee het lokaal in waar nog bijna niemand is. ‘Goedemorgen’ zegt meneer Veldkamp een beetje gemaakt blij en geeft me een hand. ‘Jij bent zeker Milan?’ Ik loop samen met Summer door naar 2 tafels achterin. ‘Ho Ho, dat gaat zomaar niet’ zegt meneer Veldkamp. Ik zucht diep. Wat zijn we hier? Kleuters op een kleuter school? ‘Ik zoek hier de plaatsen uit. Ik heb hier een plattegrond’ Zegt hij en wappert met het blaadje. Ik pak het blaadje en zie dat ik achteraan zit langs Jordi maar Summer zit in haar eentje vooraan bij zijn bureau. Ik zie de angst in Summer haar ogen. Ze slikt en loopt naar de tafel. Veldkamp kijkt haar oversekst na. Bah, die vent doet het er gewoon om. Ik pak mijn tas en gooi die op de tafel langs haar. ‘en waar denkt Milan te gaan zitten?’ Meneer Veldkamp kijkt me kwaad aan. ‘Ik zit hier, of u dat nu wilt of niet’ zeg ik en ga zitten. Ondertussen komt de klas binnen. Hij kan me nu toch niks maken, denk ik. Hij begint de les en voor ik het weet val ik in slaap. Ik word wakker door Summer, die me aanstoot. ‘Huh wat wie waar?’ zeg ik en de klas begint te lachen. ‘Zo zo, Milan heeft ook nog eens tijd om te slapen, wil je je gaan melden?’ zegt meneer Veldkamp streng. Ik kijk hem kwaad aan. Ik kan me nu wel gaan melden, maar dan laat ik Summer alleen. En als ik me gaan melden bellen ze vast naar huis en wordt mijn vader weer kwaad. ‘Milan, nu!’ schreeuwt meneer Veldkamp. Ik sta op en pak Summer bij haar hand. ‘En zij mag met mij mee’ schreeuw ik terug en verlaat het lokaal samen met Summer. Snelwandelend lopen we door de gangen naar het fietsenhok. ‘Wat ga je doen Milan, we kunnen dit niet maken’ zegt Summer. Ik kijk haar aan. ‘Welke van deze fietsen is van jou? ‘ zeg ik op een best wel botte toon. ‘Die gele daar’ wijst ze. ‘Hoezo?’ ze kijkt me vragend aan. Maar hier heb ik geen tijd voor. Ik red haar immers toch van die vent, of niet? Ik pak de fiets en fiets aan. ‘Spring achterop’ zeg ik snel. Ze doet wat ik zeg. Met haar achterop fiets ik het schoolplein af, de weg op. Ik sla een paar straten in tot ik bij een speeltuintje kom. Daar stop ik. ‘Milan dit heet spijbelen’ zegt Summer een beetje op een verwarrende toon. ‘Weet ik’ zeg ik en ga op een bankje zitten. Ze komt langs me zitten. ‘Waarom..’ zegt ze zacht. Ik kijk haar aan. ‘Omdat die vent oversekst is, dáárom’ zeg ik bot. Ze schrikt van mijn reactie, dat kan ik zien in haar ogen. ‘Sorry… Ik… Ik… Sorry’ zeg ik. ‘Maakt niet uit Milan, ik vind het lief dat je me beschermd.’ Zegt ze en kijkt me dankbaar aan. Ik glimlach even. Ze glimlacht terug. Ze pakt mijn hand weer en knijpt erin. ‘Ik vind het fijn om bij je te zijn hoor’ zegt ze zacht en zucht. ‘Je bent echt lief’ zegt ze erachteraan en laat haar hoofd rusten op mijn schouder. Ik weet niet hoe ik moet antwoorden. Ik zeg het immers toch altijd fout. Ik besluit toch maar te zeggen hoe ik me echt voel. ‘Summer ik denk dat ik iets raars voel’ zeg ik zacht. Ze kijkt op. ‘Hoe bedoel je dat?’ vraagt ze. En dit was het dan, wat moet ik hier nou weer op antwoorden …..