I'll always be there for you.

Ik word wakker van mijn ringtone. Waarom moest iemand me nou weer wakker bellen. Ik wil slapen, dan heb ik tenminste niks aan mijn hoofd. Ik pak moeizaam mijn mobiel en zie dat het Summer's nummer is. Met een shock zit ik recht op en probeer zo gewoon mogelijk op te nemen. ‘Hallo met Milan?’ ik hoor dat mijn stem nog vermoeid klinkt. ‘Waarom ben je niet op school?’ Summer klinkt bang. ‘Hé wat is er nou?’ zeg ik langzaam. ‘Milan, alsjeblieft. Ik moet je iets vertellen’ Haar stem trilt. ‘Kom na school maar naar het park’ zeg ik en wil ophangen als ik hoor dat ze hard moet huilen. ‘Het was zo vreselijk’ hoor ik door haar gehuil heen. ‘Het komt echt wel goed, wat het ook is’ zeg ik. Ik hoor dat ze stopt met huilen. ‘Dankje Milan, tot straks’ zegt ze en hangt op. Wat kan er gebeurd zijn? En waarom vertrouwt ze mij juist? Ik loop naar beneden en maak een boterham met kaas. Langzaam eet ik die op. Wat is er toch gebeurd met Summer. Ik zie dat het alweer bijna 3 uur is en doe mijn vest aan. Ik loop naar de garage en pak mijn fiets. Ik fiets langzamer dan dat ik ooit gefietst heb naar de park. Daar zie ik Summer op een schommel zitten. Ik stap van mijn fiets en loop naar de schommels toe. ‘Hee’ zeg ik zacht. Ze kijkt op. Ik zie dat haar ogen rood zijn van het huilen. Ik ga op de schommel langs haar zitten. ‘Gaat het wel?’ Ik pak haar hand vast. Waarom ik dat doe weet ik eigenlijk niet, maar het voelt goed. Ik ken haar nog maar 1 dag, maar dat is geen probleem. Ze kijkt me dankbaar aan. ‘O Milan…’ zegt ze zacht en zucht diep. ‘Wil je er over praten?’ zeg ik en kijk haar aan. ‘Hij zat onder mijn truitje’ zegt ze zacht. Ik kijk haar raar aan. ‘wie?’ vraag ik. ‘ Ik wil niet meer naar school Milan..’ zegt ze en begint weer te huilen. Ik geef haar een knuffel. ‘Wie het ook gedaan heeft, het komt goed. Ik help je, oke?’ Ze kijkt me aan. ‘Wat ben je toch een lieverd’ zegt ze zacht en zoent me op mijn wang. Ik voel dat ik rood word. ‘Milan, je bent echt de enige jongen die ik nog vertrouw’ zegt ze en knijpt in mijn hand. Ik kijk haar aan. ‘Zullen we dan nu al naar de bioscoop gaan?’ zeg ik met een scheve lach. Ze kijkt me aan en lacht terug. ‘Ja is goed’ zegt ze en staat op. Hand in hand lopen we naar de bioscoop. Ik vind het raar, maar het is wel fijn. ‘Waarom was je niet op school’ fluistert ze ineens. ‘Ik voelde me niet goed’ zeg ik terug. Ze stopt met lopen en kijkt me aan. ‘Milan, als het niet gaat nu moet je het zeggen hè’ zegt ze. ‘Ja, dan zeg ik het wel oke?’ zeg ik en loop langzaam door. Eenmaal bij de bioscoop hebben onze handen elkaar losgelaten en staan we in de rij te wachten. ‘Welke film wil jij zien?’ vraagt ze. Mij maakte het nu echt niet uit welke film we nu zouden zien. Ik ben hier met haar, om haar vrolijk te maken. Dat is mijn doel. Ik lach. ‘Kies jij maar hoor’ zeg ik en kijk naar de posters. Zij bestelt de kaartjes als ik het drinken en de popcorn haal. We lopen naar de zaal en gaan op onze plaatsen zitten. Al snel begint de film en ik merk dat het een horror film is. Ze kiest toch wel goede films. Ze pakt me bij mijn arm als het echt eng wordt. Ik vind het wel fijn. Maar wat is dat gevoel. Dat gevoel dat ik er telkens bij voel? Als de film afgelopen is lopen we samen naar buiten. ‘Het was echt heel leuk Milan’ zegt ze met een lach en geeft me een knuffel. Kan die knuffel maar eeuwig duren denk ik dan. Ik laat haar los en loop richting mijn het park, waar mijn fiets nog altijd staat. ‘Bedankt’ fluistert ze me nog na. Ik draai me om. ‘Graag gedaan’ zeg ik en loop verder. Ik pak mijn fiets en fiets terug naar huis. Eenmaal thuis is mijn vader er niet. Fijn, denk ik. Kan ik eindelijk nog eens op msn chatten. Ik log in en pak het blaadje dat we gisteren gekregen hebben. Daar staan ook alle e-mail adressen. Ik zoek Summer haar e-mail en voeg haar toe. Ik hoop dat ze me accepteert. Al snel springt haar icoon online. Ik voelde het weer. Wat was dat gevoel nou ….