Gone.

Ik loop richting het station. Ik haat hem, ik haat hem zo. Dat is het enige waar ik nu nog aan kan denken. Ik trap tegen een blikje aan die op straat rondzwerft. Zou ik ook eigenlijk maar moeten gaan doen. Op staat leven. Geen zorgen, geen gezeik en vooral geen vader. Nee ik moet nu echt stoppen met die gedachtes. Hier bereik ik toch niks mee? En toch, denk ik alleen maar aan negatieve dingen. Ik kom op het station aan en het is helemaal leeg. Ik kijk om me heen of er niemand is. Daarna besluit ik over het spoor te gaan lopen. Gewoon lopen, niks meer. Er komt geen trein aan. Dat kan gewoon niet om dit tijdstip. En daarbij die zie je wel aankomen. Ik loop verder met al die gedachtes in mijn hoofd. Ik hoor mijn vader het weer schreeuwen. ‘ga maar weg dan’. Even kijk ik op. Ik hoor een trein, maar ik zie er geen? Ik kijk achter me en ja hoor. Er komt een trein van achter. Vol snelheid rijdt hij op me af. Even sta ik stil. Dit was het dan, denk ik. De trein komt alsmaar dichterbij. Nog een paar seconden en ik ben weg hier. Eindelijk weg, weer terug bij jou. Dat is wat ik wilde. Bij jou zijn. Ik sluit mijn ogen. ‘Milan dit is niet goed, ga hier weg, je verdient het om te leven. Maar schiet op’. Ik hoor een bekende stem. Ik open mijn ogen en ren naar de kant. Ik ben er nog maar net of de trein raast voorbij. Ik leef nog. ‘Dankje..’ zeg ik fluisterend en loop terug naar huis. Eenmaal thuis pak ik het fotolijstje vast. ‘Waarom hield je me tegen..’ vraag ik, maar ik krijg geen antwoord. Foto’s kunnen niet terug praten. Maar wat kan ik nu doen? Ik voel me zo slecht dat ik echt niet meer verder wil. Misschien kan ik niet eens verder zo. Ik schrik van mezelf. Wie ben ik en wat is er met mij gebeurd. Zo ben ik niet. Ik ben dit niet. Ik zet de foto terug. ‘slaap lekker’ zeg ik ertegen en ga op bed. Ik ga niet naar school vandaag, dat kunnen ze vergeten. Maar goed, spijbelen kon ik als de beste ….