Can't change what I feel

De muziek staat hard en iedereen praat met elkaar, behalve met mij. Ik zit alleen op de bank. Maar goed dat was ik wel gewend. Een groep jongens komt langs me zitten. ‘Hé jij bent toch die nieuwe?’ zegt eentje vragend. Tja, ik ben dus blijkbaar de nieuwe. ‘Ja dat klopt’. Ik probeer te lachen. ‘Milan de Ruijter hè? Ik ben Jordi, sorry nog van vanmorgen’ zegt hij en geeft me een hand. ‘Haha geeft niet joh’ zeg ik en pak mijn mobiel om te kijken hoe laat het is. ‘Je lijkt me wel een goede gast’ zegt Jordi en staat op. ‘Ik ga naar huis, ouders en zooi’ ik knik en zeg hem gedag. Hij is blijkbaar best aardig. Ondertussen is Summer weer langs me komen zitten. ‘Je hebt Jordi dus ontmoet?’ ze kijkt me aan en begint te lachen. Ik kijk haar raar aan. ‘Clown van de klas’ zegt ze lachend. Ze pakt mijn hand vast. Wat is dit nou weer. Wat voel ik me er raar bij. Ik kijk haar een beetje scheef lachend aan. Ze ziet dat ik me ongemakkelijk voel en laat mijn hand los. ‘Zullen we een keer samen naar de bios gaan?’ zegt ze met een lach. Kom op Milan, zeg wat je wilt zeggen. Ik weet niet hoe ik het moet brengen. ‘Ja lijkt me leuk joh’ krijg ik eruit gebracht. Summer knipoogt naar me en loopt naar haar vriendinnen. Ik kijk weer op mijn mobiel. Het is ondertussen al half 11 en voordat ik thuis ben is het weer 11 uur. Ik besluit te gaan. Ik zeg Summer gedag en loop naar het station. Onderweg bedenk ik me over wát ik nu precies voelde toen Summer mijn hand pakte. Ik kan écht niet zomaar ineens spontaan verliefd worden. Zo ben ik niet. Ik moet lachen als ik merk dat ik er zo over na aan het denken ben. Gek, je bent niet verliefd. Ik stap de trein in en laat deze avond voor wat die is. Eenmaal thuis doe ik zo stil mogelijk. Ik wil niet dat er weer iets gebeurd. Ik ga op bed liggen en voor ik het weet val ik in slaap.
Ik word wakker van een geluid. Iets van glas dat op de grond valt. Met een schok zit ik rechtop. Dit mag niet gebeuren. Ik moet hem tegenhouden. Ik spring uit bed en ren de trap af. Ik open de deur van de woonkamer en schrik me kapot. Wat een bende is het weer. Zo was het ook de avond voordat… Ik moest er niet aan denken. Bah. Ik loop naar de scherven toe en raap ze op. Ik loop naar de keuken en gooi ze in de prullenbak. Waarom moet hij dit nou weer doen. Kansloos. Ik moet weer denken aan die avond… Ik loop terug naar de prullenbak en haal er een stuk glas uit. Even heb ik de neiging in mezelf te snijden. Toch bedenk ik mezelf weer en gooi het terug. Ik moet nu, vooral nu, geen domme dingen in mijn hoofd halen …..