What to do?

Ik open mijn ogen. Het is weer eens zo ver geweest. Ik zucht diep en probeer op te staan. Mijn arm doet pijn. Toch heb ik de kracht om op te staan. Ik loop langzaam naar de badkamer. Onderweg kom ik langs zijn kamer waar ik hem op bed zie slapen. Kansloos, echt bah denk ik en loop verder. Ik doe het licht aan en kijk in de spiegel. Het valt nog mee. Worden gewoon 2 hele mooie blauwe plekken. Ik wrijf over mijn hoofd die ook nog een beetje pijn doet. Dit is al de zoveelste keer dat dit gebeurd is. Ik voel mijn mobiel trillen in mijn broekzak. Vast een sms. Ik pak mijn mobiel en zie dat het inderdaad een sms is van Summer. ‘Milan, ik hoop zo dat je komt. Kus’. Ik kijk een beetje ongelovig naar haar sms. Waar was ze mee bezig? Zo heeft nog nooit iemand tegen hem gedaan. Wat is ze van plan? Ik kijk hoe laat het is. Half 9. Tijd om te gaan. Weer die trein in. Ach, wat haat ik dit zo. Eenmaal weer bij het eind station stap ik de trein uit en loop naar Summer haar huis. Zo te zien was er nog niemand. Ik bel aan en Summer doet al snel open. ‘Milan, ik ben zo blij dat je gekomen bent!’ zegt Summer blij en laat me naar binnen. Wauw denk ik bij mezelf als ik binnen ben. Haar ouders moeten echt rijk zijn. ‘Wil je wat te drinken? Je bent nogal een beetje aan de vroege kant, we moeten nog even op de rest wachten haha’ zegt Summer. ‘Doe maar wat water dan’ zeg ik en loop achter Summer de woonkamer in. ‘Ga maar zitten’ zegt ze snel en loopt de keuken in. Een paar seconden later komt ze weer terug met 2 glazen water en komt langs me zitten. Ze kijkt me aan met die mooie blauwe ogen.ik het fijn om even alleen met haar te zijn. Summer, het meisje dat me opvangt in de klas, die heel aardig is maar ook nog eens onwijs knap. Haar ogen waren zo mooi helder blauw. ‘Je ogen zijn mooi’ fluister ik zacht. Summer lacht. ‘Milan toch’. Ik zie dat ze naar mijn arm kijkt. ‘Sorry ik ben eh.. vergeten een vest aan te trekken’ Ik weet niet wat ik moet zeggen. ‘Hoe komt dit?” vraagt ze fluisterend. ‘Dat vertel ik je nog wel een keer oke…’ Ik kijk naar beneden. Kan ik haar wel vertrouwen? Dat zal toch zeker wel? Summer pakt mijn arm vast en bekijkt die aandachtig. ‘Gaat het wel? Doet dit pijn?’vraagt ze terwijl ze langzaam met haar hand over mijn arm wrijft. ‘Nee…’ zeg ik zacht. Ik hoor mensen praten. Vast klasgenoten. ‘Summer ik moet naar huis’ zeg ik snel. Summer kijkt me vragend aan. ‘Waarom dan?’. Ik zucht diep. ‘Ik wil niet dat mensen dit zien’ zeg ik en sta op. Summer pakt mijn hand en trekt me terug. ‘Gek, mijn broer heeft vast nog wel een vest. Hij draagt ze nooit dus die kan je best een lenen’ zegt Summer en gaat met me mee naar boven. Is ze werkelijk zo aardig als ik denk dat ze is? Snel geeft ze me een zwart vest en loopt naar beneden. Ik trek het vest aan en loop achter haar aan. Er komen een paar meisjes en jongens binnen. Ik ken hun niet maar ik weet zeker dat ze van mijn klas zijn. Een van de jongens kijkt me nogal kwaad aan. Gewoon negeren denk ik bij mezelf. Om de minuut komt er wel iemand binnendruppelen. Het is best druk, 27 klasgenoten. Iedereen kent elkaar. Behalve mij. Wie kent mij nou? Maar de aller grootste vraag waar ik mee zit is toch wel; Wie wilt mij nou leren kennen ….