Voorgevoelens

Gelukkig was het nu geen tijd geweest voor excuses, al wist Allison dat die er ooit zouden moeten komen. Maar Luke had gedaan of er niets aan de hand was, en zij had vrolijk meegedaan. Je moest niet te veel blijven hangen in het verleden toch? Nou, daar was ze het op dit moment helemaal mee eens. Nadat ze nog wat gepraat hadden waren ze allebei terug naar hun kamers gegaan, waar haar moeder haar opwachtte met wondontsmettende crème. Dat mens had ook geen enkel vertrouwen in dokters.

De nacht was donker, geen ster te zien, en de wind floot langs het smalle raampje naast haar bed, een afschuwelijk geluid producerend wat me al uren uit mijn slaap hield. Allison voelde het schip deinen op de metershoge golven, en bedacht dat deze boot toch best wel klein was vergeleken met de eindeloze grootte van de zee. Ze had vroeger altijd nachtmerries gehad over in een boot midden op zee zitten en zinken, en zo om drie uur ’s nachts in de stormachtige zee leken die nachtmerries akelig dichtbij te komen. Pots miste ze haar bos, met de lange groen takken die schaduw boden aan iedereen die onder hun lange armen wandelde. Het was hier te warm, al dagen.
Volgens de interactieve kaart die in de openbare ruimte hing waren ze nu ergens midden op de Atlantische oceaan. Niet echt een geruststellend idee, zeker als je bedacht dat dit niet zo’n drukbevaren route was. Midden in die gedachten dommelde ze langzaam in.