First Thought.

Daar sta ik dan. In mijn wit shirt met daarover een blauw vest. Ik zie er normaal uit, toch? Standaard jongen van 16. Een beetje aarzelend kijk ik in de spiegel. Ik zie er toch niet raar uit of zo? Ach het kan me ook niet zo veel schelen hoe ik eruit zie. Die mensen kennen me toch niet. Ik loop naar mijn kamer en pak mijn tas. Even kijk ik naar de foto die aan de muur hangt. ‘Het komt wel goed’ fluister ik er zacht tegen. Maar foto’s kunnen niet reageren. Ik loop de trap af en zie dat het al 7 uur is. Ik moet rennen wil ik de trein halen. Ik pak vlug een appel en stop die in mijn tas. Ik pak mijn mobiel en ren zo snel ik kan naar het station. Hét station waar ik al zo vaak geweest ben. Maar dan niet op deze manier. Hè hè denk ik bij mezelf. Dat heb ik nog goed gedaan. Ik zie de trein aan komen. Ik stap in. Normaal zou ik niet zomaar een trein in stappen. Ik vond het namelijk niks, treinen. Bah. Maar wat moet dat moet nou eenmaal. Ik pak mijn ipod en doe mijn oortjes in. De muziek helpt me wel verder. Na een half uur ben ik er. Joh zo erg was het nou ook weer niet. Ik kijk om me heen. Ik ken de weg eigenlijk niet. Ach verrek toch denk ik bij mezelf en loop een richting in. Ik zie mensen fietsen met tassen. Ik geloof dat ik wel de goede richting gekozen heb. Na een kwartier lopen ben ik er dan ook eindelijk. De nieuwe school. Na de verhuizing was dit toch wel het top punt van iets nieuws. Ik ken hier niemand. Ik loop door de poort langs de fietsenstalling en zie allemaal mensen staan. Ze kijken me aan alsof ik er uit zie als een of ander groen ding. Gewoon negeren Milan. Ik loop naar de deur en ga naar binnen. Daar zijn nog meer mensen dan dat ik buiten gezien had. Waar moet ik eigenlijk zijn. Ik kijk om me heen. Geen borden of niks? Ik besluit maar een rondje te lopen. Om te kijken of het allemaal iets duidelijker wordt. Ik zie een paar brugklassers bij een prikbord staan. Laat ik ook maar eens kijken wat ze aan het doen zijn. Eindelijk hangt daar een blaadje met de klassen en de lokalen. Ik zoek naar mijn klas en zie dat ik in 203 moet zijn. Ik kijk rond. Hier beneden zijn geen lokalen te vinden. Ik loop via een trap naar de eerste verdieping. Ah, lokalen 100 tot en met 106. Dan moet ik toch nog een verdieping hoger zien te komen. Al snel vind ik een andere trap en ga naar boven. 203, hier is het dan. Mijn nieuwe klas. Nieuwe mentor. Valt allemaal niet mee. ‘Kom op Milan, je kunt het wel’ spreek ik mezelf toe en doe de deur open. Iedereen kijkt om en kijkt me aan. ‘Ah daar heb je onze nieuwe leerling. Kom er bij jongen’ Zegt een vrouw die ik niet ken. Zal misschien wel mijn mentor zijn. Ze geeft me een hand. ‘Ik ben mevrouw de Jager, je nieuwe mentor. Ik geef ook Nederlands. Kom maar naar voor dan kan je jezelf voorstellen aan de rest van de klas’ zegt ze op een poeslieve toon. Ik knik en loop naar voren. Dus dit is het. Je nieuwe kans. Verspil het niet ….