Superman komt je redden!

Mijn god. Hoe kon dit? Hoe, met de 0,0000001% kans dat Luke hier ook zou zitten, was dit ge-beurd? Ze kon haar moeder nu wel wurgen om het idee van een cruise.
Maar dit was goed, overtuigde ze zichzelf. Zo kon ze het weer goedmaken met Luke, en zou het hopelijk wat minder saai zijn hier. Want behalve wat jonge koppels met blèrend baby’s en oudere echtparen waren er niet veel mensen.
Ze voelde hoe ze rood werd, en keek zo snel mogelijk weg, terwijl haar moeder luidkeels tegen de dokter vertelde wat haar precies mankeerde. Ondertussen haalde de assistent, of wat het meisje in het witte pak dan ook was, twee krukken tevoorschijn en overhandigde ze aan Luke, die verband om zijn voet had. Wat was er met hem gebeurd? Gestruikeld misschien. Dat zou echt wat voor hem zijn, onhandig als hij was.
Met een gemaakt-verveelde blik staarde ze naar de dokter die haar hand ontsmette en er een pleister op plakte. Maar in haar hoofd was het enige waar ze aan dacht hoe ze het in hemelsnaam ging goedmaken met Luke. Nederig haar excuses aanbieden? Niks zeggen en gewoon weer normaal doen? Er een grapje over maken en hopen dat hij er de humor van inzag?
Jezus, waarom moest zij zonodig agressief worden? Het was onzin, ze wist dat het onzin was. Ze moest echt leren zich beter te beheersen. En hoe had ze hem in hemelsnaam zo hard kunnen slaan dat hij buiten westen raakte? Ze was niet bepaald sterk en zat ook niet op een of andere oosterse vechtsport. Maar raakte niet iedereen bewusteloos als je op de zijkant van zijn hoofd slaat? Dat moest het zijn, ze had hem waarschijnlijk in zijn slaap geraakt. Als ze thuis was ging ze in ieder geval meteen een zelfbeheersingcursus zoeken, want dit was echt niet normaal. Ze was al blij dat hij er op school niet over begonnen was. Nou, eigenlijk was dat wel logisch. Welke jongen ging zoiets nou toegeven? Ja, als je de rest van je schoolcarrière voor een mietje uitgemaakt wilde worden.
Dat was nou nog een reden waarom ze zo’n hekel had aan school. Je hoorde erbij of je hoorde er niet bij. Nou, zij hoorde er niet bij en had er nooit bij gehoord. Ze was te vreemd en te stil, en dat stootte mensen af. Sinds groep 5 had ze dus besloten om er geen moeite meer voor te doen en gewoon de hele schooldag langs haar heen te laten gaan. Pas na school was ze gewoon zichzelf.
Toen de dokter klaar was en haar moeder had verzekerd dat Allison geen gevaarlijke infecties had opgelopen, mocht ze opstaan van de zweterige leren bank. Eindelijk.
Buiten was Luke nergens te zien, en ze zuchtte. Maar wat had ze dan gedacht, dat hij keurig op haar zou staan wachten? Ja, echt, dat was nou precies wat zij zou doen. Wat een ontzettende idioot was ze toch.
‘Allison schatje, kom je nog?’ riep haar moeder vanaf het andere eind van de gang, en met een hangend hoof liep ze achter haar moeder aan.

Met veel moeite liep Luke de smalle trap waar hij eerder bijna zijn nek over gebroken had af. Tja, die krukken waren niet echt makkelijk met traplopen, maar hij had ook geen zin om met twintig bejaarden en drie buggy’s in een krappe lift te gaan staan, dank je feestelijk.
Nadat hij klaar was bij de dokter was hij eerst van plan geweest om op Allison te gaan wachten, maar zijn moeder had hem meegesleept om te kijken of hij wel kon lopen met die krukken, en daarna was het tijd geweest om te gaan lunchen. (Oftewel zoveel mogelijk soorten desserts op je bord te laden en je helemaal misselijk te vreten. Hé, het was toch gratis hier!) En nu was er niet echt kans meer op dat ze nog bij de dokter zat.
Dus, luidde zijn plan, was hij nu op weg naar de administratie om te vragen wat de kamer van Al-lison Wisner was. Geniaal toch?
‘Hulp nodig?’ riep een hijgende, maar nogal bekende stem, die zijn hooft meteen negentig graden deed draaiden.
Jep, het was haar, en op dit moment rende ze naar de onderkant van de trap waar hij af probeerde te stommelen. Nogmaals vervloekte hij zijn pijnlijke voet. Nou, laat die krukken dan maar, dacht hij, en hij hinkte zo snel als hij kon naar beneden.
‘Nee hoor, het gaat prima,’ antwoordde hij. Shit, hij kon zijn hoofd rood zien worden in de spiegel aan de muur.
‘Wat heb je eigenlijk gedaan om die krukken te krijgen?’ vroeg ze met een blik naar de twee ijzeren stokken die Luke in zijn rechterhand hield.
‘Wel, ik weet niet of je het gehoord hebt, maar gister was er een lek in de boot, en met gevaar voor eigen leven ben ik dat helemaal in mijn eentje gaan dichten, maar jammer genoeg heb ik toen mijn enkel verstuikt terwijl ik met grote snelheid de trap af rende .’ vertelde hij met een overdreven zware stem. ‘Dat is ieder geval wat ik mijn broertje heb verteld. Ik ben gewoon van de trap gedonderd als je het soms wilt weten. En wat heb jij voor levensbedreigende wonden opgelopen om naar de dokter te moeten?’
Ze lachte, en zei: ‘Mijn moeder ontdekte een snee in mijn hand en was bang voor infecties, meneer de superheld.’
‘Hé ik heb niet voor niets drie supermanshirts in mijn kast hangen.’ antwoordde hij, ook lachend.