Mama.

Het belangrijkste wat je in je leven hebt is je mama, daar ben ik de laatste 2 jaar achtergekomen.
Ik heb ze nodig net als een regenboog de zon & regen nodig heeft. Zonder haar ben ik niet wie ik ben , dan was ik er niet.
Zij heeft me voor een deel gemaakt wie ik nu ben.
Zij stond altijd klaar voor mij, maar wat ik nu besef is dat ik eigenlijk nooit voor haar klaar stond. Ik vertelde haar nooit iets, ik sluitte haar bij alles buiten. En ik heb er spijt van want nu besef ik dat ze misschien niet meer lang bij me zal blijven.
Al 2 jaar vecht ze tegen kanker...& alles wordt alleen nog moeilijker en pijnlijker. Ze verslapt steeds meer en ik ben bang dat ze niet meer lang bij mij zal zijn.
Ik huil bijna elke avond om haar, ik beeld me in hoe mijn leven gaat zijn zonder haar.
En het is helemaal niks zonder haar, ik heb beseft dat ik niet zonder haar verder wil. Ik heb in die 2jaar nog geen enkele keer gehuild met mijn ouders erbij of mijn zus, ik wil me sterk houden.
Ik wil niet dat mensen mijn tranen zien , maar ze zijn er wel.
Want achter dit kleine meisje zit een heleboel verdriet verborgen.
Ik heb al zo vaak gebeden voor haar, dat alles eens zou beter gaan , maar telkens als er onderzoeken worden gedaan, komt ze met slecht nieuws thuis.
Mama, verlaat me alstublieft niet want ...ik hou van je. (l)