Vraag & antwoord

Met een gezicht alsof hij al gewonnen had keilde Luke zijn steentje het water op. Niet slecht, vijf keer gestuiterd. Maar zij kon het beter.
Ze maakte een luchtige beweging met haar pols, en gooide haar steentje het water op. Een. Twee. Drie. Vier. Vijf. Zes. Zeven. Acht.
Met een brede grijns keek Allison naar het stomverbaasde gezicht van Luke.
‘En wie heeft er nu gewonnen?’ vroeg ze geamuseerd. Die verwarde gezichten, ze was er dol op. Ook op school. Soms zou ze net doen alsof ze ergens in geïnteresseerd was, om daarna weer voor zich uit te staren, enkele en alleen om vanuit haar ooghoeken die gezichten te zien. Geweldig vond ze dat.
‘Jij.’ Antwoordde Luke met een chagrijnig gezicht. ‘Ik wil nog een keer. Ik had geen goede steen.’
‘Pech gehad dan.’
‘Dat is niet eerlijk! Ik wil nog een kans!’ protesteerde hij.
‘Nee, geen zin in.’ zei ze, en liep weg. Ze ging naar de boom die over het water hing, een met heel veel lange takken. Daar kon je geweldig in klimmen, en ze was er nog nooit uit gevallen.
Ze hoorde hoe Luke haar achtervolgde, en glimlachte toen ze zag dat hij er niet in kwam. Zij stond allang al op de bovenste tak, maar klom weer terug.
‘Hier.’ Ze stak haar hand uit, en voelde hoe de grote hand van Luke de hare vastpakte, en hoe hij moeizaam de tak opklom waar zij al op zat. Maar ze ging niet op hem wachten. Als een speer schoot ze weer naar boven, naar de tak die over het water hing. Daar kon je de zon op je gezicht voelen en de wind door je haar, het water onder je horen klotsen.

Met een paar wankele stappen probeerde ik Allison te volgen, en het viel me niet mee. Hoe kon ze over al die takken balanceren alsof ze over de stoep liep? Ze had me de eerste tak op moeten helpen, en nu ik er eindelijk stond was ze alweer ergens anders.
Met veel moeite klom ik haar achterna, en toen ik eindelijk naast haar zat was mijn broek vol met groene vlekken.
‘Je bent me gevolgd, hè?’ vroeg ze opeens.
‘Ja.’ bekende ik.
‘Waarom?’
‘Geen flauw idee.’
‘Kom op,’ zei ze, en keek me fronsend aan. ‘Je bent me niet zomaar gevolgd omdat je toevallig niets anders te doen had.’
‘Ik was gewoon nieuwsgierig wat je buiten school deed.’ zei ik verdedigend.
‘En is je nieuwsgierigheid bevredigd?’ Weer zo’n vreemde vraag, waarop ik het antwoord niet helemaal wist.
‘Ik denk het wel. Doe je dit elke dag?’
‘Wat elke dag?’ vroeg ze me met grote verbaasde ogen.
‘In het bos lopen en zo.’
‘Meestal wel.’ bekende ze op haar beurt. ‘ Maar niet als het onweert. Regen kan nog wel, maar onweer is gevaarlijk.’
‘Wat doe je dan? Als het onweert bedoel ik?’
‘Films kijken, internetten,muziek luisteren… Zo veel anders dan iedereen ben ik niet, hoor. Ik hou er gewoon van om hier te zijn, waar niemand me stoort. Meestal neem ik een boek mee, maar vandaag had ik niets.’
Hoe meer ze over zichzelf vertelde, hoe minder vreemd ze in Lukes ogen werd. Niet minder interessant natuurlijk, maar wel minder vreemd. Zó ontzettend anders was ze niet. Ze zei alleen nooit zo veel. En ze was vaak in het bos. En ze hield van bomenklimmen. En ze gaf geen duidelijke antwoorden.
‘Ga je me nog vragen waarom ik altijd zo stil ben, of wil je liever dat ik dat niet vertel?’ zei ze, en ze trok een blik alsof ze diep nadacht. Voordat hij die vraag kon stellen, onderbrak ze hem, en wap-perde met haar hand.
‘Nee, dat komt een andere keer wel. Kom je nog een keer mee?’
‘Wa...oké.’ antwoordde hij, nauwelijks uit zijn woorden komend. Waarom zou ze hem in hemelsnaam uitnodigen om nog een keer mee te komen? Hij had haar verdomme zitten begluren! Maar hij was veel te nieuwsgierig naar alles wat ze deed, wat ze niet deed, en hoe ze dat deed, dus hij kon zichzelf er niet toe brengen beleefd te zijn en te weigeren.
We liepen samen weer het pad af, en hij keek nog een keer met argwanende ogen naar het gras waar de slang had gezeten.