Just dance

Lucca! Ik schaamde mij meteen en keek gegeneerd naar de grond om mijn knalrode wangen te verbergen. Ondertussen zweeg Katy Perry en om maar iets te doen zette ik mijn mp3 uit. “Naar wat was je aan het luisteren dat je zo blij maakte?” vroeg hij geamuseerd. “Euhm, hot ’n cold”, antwoordde ik flauwtjes. “Dat heb ik al eens gehoord, klonk best wel leuk, maar niet echt iets voor mij” en hij lachte. Onwillekeurig lachte ik met hem mee. We gingen zitten en ik begon mij al meer op mijn gemak te voelen. Ik kon uren naar hem kijken. Elke keer weer ontdekte ik een nieuw vlekje of een sproetje, hoe hij lachte en hoe hij vertelde. Soms had ik wel een paar signalen opgevangen dat hij mij wel zag zitten, maar ik twijfelde aan mijn inschattingsvermogen. Ook deze keer weer.
“Steffie zei me dat je deze bus zou nemen.” Dus daarom was ze zo aan het grijnzen! “Ja, we zijn nog iets gaan drinken met een paar vriendinnen”, flapte ik eruit. En toen kon ik niet meer stoppen, ik vertelde over onze gesprekken, dat we zoveel hadden gelachen en verteld. Hij luisterde aandachtig en pikte soms in op wat ik zei, ik werd er steeds opgewekter van. We moesten even bijkomen van het lachen en daar nam ik gebruik van om te tijd te polsen: 17.22 Ik keek op en staarde recht in zijn ogen. We zaten kort tegen elkaar aan en ik begon het ineens heel warm te krijgen. Mijn buik voelde raar, maar toch een beetje aangenaam. Lucca werd zenuwachtiger, ik zag het aan zijn manier van doen. Hij boog zich naar mij toen en ik kwam ook iets korter. Je kon de spanning voelen, als kleine mieren die, zachtjes trippelend over je borst zich verspreidden langs vertakte wegen die verdwenen in het oneindige. Bleven doorgaan tot ze uiteindelijk niet meer verder konden en je helemaal bedekt hadden met onzichtbare rode stipjes, die vurig brandden op je huid. Zijn warme adem streek zachtjes langs mijn wang en maakte me helemaal week vanbinnen. Hij streek met zijn hand erover en lachte bij de zachte aanraking. Toen stopte hij en drukte een zachte kus tegen mijn lippen. De miertjes begonnen nog sneller rond te hollen en uiteindelijk stonden ze allemaal stil op dezelfde plaats: mijn hart. Nog steeds hield hij mijn gezicht vast, maar zijn lippen raakten de mijne niet meer. Ik had mijn ogen nog gesloten. Ik wilde weer die zachte aanraking voelen en trok mezelf naar hem toe, dit keer kuste ik hem. Mijn blijdschap kon ik niet inhouden en tussen het kussen door moest ik lachen, waardoor hij stopte, zijn voorhoofd tegen dat van mijn aandrukte en zelf in de lach schoot. “Wat heb ik hier lang op gehoopt”, gaf hij toe. “Waar hoop is, is leven.” Van ver kwam een geronk korter bij, het klonk zwaarder dan een auto en plots dacht ik aan mijn bus. Snel draaide ik mij om en zag aan het begin van de straat de bus juist aankomen. “Ik moet deze bus nemen, anders ben ik te laat thuis.” “Ik zou dat niet op mijn geweten willen hebben” en hij voegde nog een klein knipoogje eraan toe. Lucca gaf mij nog een laatste kus en ik stapte de bus op. Snel zette ik mij voor het raam zodat ik hem nog even kon uitzwaaien. Een beetje treurig stond hij daar met zijn hoog toe te kijken hoe ik ging zitten. Lachend zwaaide ik nog een laatste keer voor hij uit het oog verdween. Meteen erna kreeg ik een smsje:

Hou van je! <3
xxxxxxxxxxxx
Lucca