15. secret garden.

Samen met mijn oma loop ik naar binnen. Ik zie Angel naar me toe rennen “Mími you were fantastic! You sang your song with so much feeling i was nearly crying! So beautiful !” ik til haar op. ze lijkt zo volwassen voor een kind. “thank you. I’m happy that you like it.” Ze geeft me knuffel. Met haar op me schoot ga ik bij een tafel zitten een beetje achterin. “i think you Daddy and mammy are very proud of you” zegt ze opeens. Ik dacht automatisch keek ik omhoog. Ik mis je pap. Zeg ik in me zelf. “why are you looking out the window? Do you like the moon?” vraagt ze aan me. “my father is there he’s an angel.” Ze kijkt me zielig aan. “maybe are my daddy and mammy, friends with your daddy.” Arm kind, het zou zwaar zijn geweest om opgegroeid te worden zonder ouders. “is robert you dad?” vraag ik. “no, I’m adopted by Eddie but he is not my father is like a brother so I say he is my brother. But ssst! Eddie is gonna play now!” Robert speelt een zelf geschreven liedje. Ik prober zo goed mogelijk naar de woorden te luisteren het is moeilijk te verstaan maar ik doe mijn best. “this song is called i was broken.” Zegt hij. De tekst is heel mooi hij zingt het met zo veel gevoel.
“I was tired but now I’m bound
My head is off the ground
For a long time I was so weary
Tired of the sound, I've heard before
Knowing of the nights I’m out the door
Haunted by the things I've made
Stuck between the burning light and the dusty shade
Said I used to think the past was dead and gone
But I was wrong, so wrong
Whatever makes you blind must make you strong, make you strong
In my time I've melted into many forms
From the day that I was born, I know that there is no place to hide
Stuck between the burning shade and the fading light”
De worden die hij zegt raken me diep. alles lijkt steeds erger te worden, eerst mijn liedje die mij depressief heft gemaakt en nou dit. Het doet pijn om het an te horen. 3 jaar terug dacht ik dat al de pijn verdwenen was alleen omdat ik een hele maand geen last meer had van depressiefheid, dit liedje moest ik toen horen en dan zou ik dit gezongen kunnen hebben, maar I fought it was was over but it isn’t. het zou nooit over gaan. Nooit.
“I was broken for a long time
But it's over now
Said I was broken for a long time
But it's over now
Yes and you,
yeah well you walk these lonely streets that people send, people send
There are some wounds that just can't mend
And I do pretend
Now I'm free from all the things that take my friends
And I will stand here till the end
Now I know I can take the moon
Stuck between the burning shade and the faded light
I was broken for a long time
But it's over now, it's over now
Mm it's over now, now, now
It's over now, it's over now.
It's over now, now”
Ik krijg het benouwd. “Angie, I go to the toilet go to Ashley.” Zeg ik tegen Angel. “okee, when will I see you again?” vraagt ze. “soon, I’ll promise” antwoord ik haar. En snel sta ik op en loop via de achter deur naar buiten ik loop door een grasveldje en achter de grote oude eik, daar is de deur ik pak de sleutel uit mijn tas en loop naar binnen in het geheim tuin van mijn oma. Eindelijk alleen. In mijn eigen wereld. Ik loop naar de schommel die op de tak van mijn vader lievelings boom hangt, treurwilg. Ik schommel een beetje heen en weer terwijl ik muziek luister op mijn mp3. “well your Faith was strong but you needed a proof, I saw her bathing on the roof” zachtjes zing ik mee met hallelujah van Jeff Buckley, terwijl ik mezelf bloot stel in de warme nacht. Zonder dat ik er erger in heb stromen de tranen een achter de ander. Waarom is het zo moeilijk om een mooi leven te hebben. Na een onweersbui komt altijd zonneschijn, hoe lang wacht ik al op die zonnen schijn? Soms denk ik dat ze er zijn. Maar niet veel later komt weer de regen. Waarom moet het altijd zo moeilijk gaan? Ik pak een sigaret uit mijn tas en steek hem op. Ik probeer de rook van mij sigaret te volgen maar het verdwijnt. Bijan alles verdwijnt behalve mijn pijn. Nu luister ik naar paramore zou ze ook zo een pijn gehad hebben? Zachtjes zing ik mee “i am outside, and I’ve been waiting for the sun and with my wide eyes I see words that don’t belong, my mouth is dry with word I cannot verbalize tell me why we live like this?” muziek is mijn drugs mijn leven zonder zou ik het niet kunnen overleven. Ik pak een zak doekje uit mijn tas en probeer mijn uitgelopen mascara weg te vegen. Ik loop de deur uit en doe hem op slot. Voorbij de oude eik bots ik tegen iemand aan maar ik heb geen zin in gezeur dus ik loop door. Maar ik word achtervolgd. “hee Noëmi! Your song was beautifull! Really I sang it with so much feeling.” Ik draai me om, het was Robert. “thanks your song was also amazing. I wish it could go like this by me.” Het was stil. “sorry I’m tired see you.” En ik loop door naar de lift. Ik ga naar mijn kamer en doe mijn deur op slot. Ik was mijn gezicht poets mijn tanden en doe mijn pyjama aan. Langzaam val ik in een onrustige slaap.