Rescued by a handsome prince <3

Ik werd vastgebonden en ik hoorde gepraat en muziek. Ik kon moeilijk in slaap vallen, maar dan was het mij toch gelukt. Ik werd wakker, mijn rug deed pijn. Vast aan een paal en al zittend in slaap komen is niet makkelijk. Het was nog donker en de maan scheen op de tent. Ik zag de bewaker voor de tent heen en weer wandelen. Dan was er nog een schaduw. Het was een jongen met een paardenstaart. Hij liep stil naar de bewaker, die hem niet zag aankomen. Hij sloeg met zijn zwaard op zijn voorhoofd. Ok, die is bewusteloos. De man bond de bewaker vast met zijn armen op zijn rug en zijn voeten. Hij kreeg nog iets in zijn mond ook. Dan liep die man binnen. Het was nogal donker om hem te herkennen, maar ik zag vaag iets. Ik denk dat het Koning Edmund was. En die had een eekhoorntje op zijn schouder, en dat was de staart . Hij fluisterde : “Niet bang zijn, ik kom je redden.” Hij maakte mij los en ik volgde hem naar buiten. Het was stil. De hele groep van rare dieren stonden klaar. De luipaard, de vier half-paarden-half-mensen, de beer en een paard. De heer klom op zijn paard en een half-paarden-half-mensen zette mij achter hem op. We reden de duisternis in, naar het bos. We hoorde geblaas op een hoorn. Ze hebben alarm geslaan. Ik keek achter mij en zag een hele bende mannen op paarden achter ons aan. Ik riep : “We worden geachtervolgd.” De heer lachte : “Geen paniek, alles is onder controlen.” Hij reed het bos in met de rest. Hij zette mij af aan de rand en reed terug met zijn strijders. Dan hoorde ik : “Ten aanval! In naam van Aslan!” nu verschenen er duizende dieren, paarden, half-paard-half-mensen, ... Ik kon het niet geloven. Ik draaide me om en zag twee meisjes. De jongste : “Moon?” ik zag niet veel, maar haar stem kende ik : “Lu?” Lucy knikte : “Ja...” Ik : “Ooh, ik ben blij dat ik je zie! Angel is verandert, ze noemt zichzelf London.” Lucy : “Ja, ik weet het. Kijk Moon, dit is Susan. Mijn zus.” Ik : “Hey Susan.” Susan : “Hey Moon.” Ik lachte : “Ik noem niet echt Moon, ik noem Mona, maar ze noemen mij Moon.” Susan lachte : “Waarom?” Ik : “Omdat het lijkt op MOONa..” We lachten. Ik draaide me om naar het gevecht. Ik : “Waarom vechten ze nu? Om mij te redden?” Lucy : “Eigenlijk niet, Edmund, mijn jongste broer. Ging opbezoek omdat ze hem hebben uitgenodigd. Hij hoorde dat London, met hem wou trouwen, dat hij een beetje verplicht werd, en wou dat niet. Dan zag hij jou en hoorde ook, dat je gevoegd werd aan Londons Poppies. Dus hij nam je mee.” Ik : “En hoe weet jij dat?” Lucy : “Omdat hij Nutella,...” een eekhoorentje op een een lage tak : “Dat ben ik ” Lucy ging verder: “En stuurde hij Nutella naar ons. Die vertelde alles wat hij moest zeggen.” Ik : “Ahzo.. ” Susan : “Edmund!” Ik draaide me om en zag Edmund met 3 mannen om hem. Ze zouden hem zo kunnen vermoorden. Susan sprong op haar paard en riep : “Blijf hier, en wees voorzichtig!” ze reed en ondertussen schoot ze met haar pijl en boog. Het eekhoorntje : “Ik hoor voetstappen, mannelijke, 500 meter hier vandaan, komen naar ons.” Ik : “Shit!” Ik keek rond en zag iets blinken in het bos. De maan scheen er op. Het was een zwaard. Ik : “Lucy klim hoog in de boom! Nutella, blijf bij haar!” Lucy deed wat ik haar vroeg en ik liep naar die plaats. Ik nam het zwaard en zag toen nog een pijl en boog. Die zal ik ook nog nodig hebben. Ik spurtte me terug naar Lucy en Nutella. Maar ik kan er niet meer werken! Lucy : “Van waar heb je dat?” Ik : “Gevonden, hier in het bos.” Nutella : “Sssst, nog maar 20 meter...” het werd dood stil. Je hoorde een tak knakken. Het geritsel van bladeren kwam dichter en dichter bij. Ik deed de kooker om en nam er een pijl uit. Ik stond klaar en dan zag ik een man. Ik schoot en die viel op de grond. Vlug een andere pijl nemen. Want er waren nog bewakers. Ik schoot, nog eentje dood. Ik wist niet dat ik dit kon. Er kwam nog een man te voorschijn. Ik liep weg, hij stond te dicht bij mij. Ik kon niet op hem richten. Maar plots stonden er 5 mannen rond mij heen.