Dead on my Birthday </3 [deel 2]

Ik kwam terug in de keuken en wij begonnen dan te eten. Na een half uurtje, kwam Cruella de keuken in. Ze droeg een donker blauwe nachtjapon en beval mij : “Mona, je moet lezen.” En wees naar de klok.” Ik : “Ja, tante.” Tante Valerie : “Het is Mevrouw Janssens.” Ik rolde met mijn ogen en zei al zuchtend : “Ja, Mevrouw Janssens.” Ik liep naar de bibliotheek en zag de meisjes met glinsternde ogen naar mij zaten te kijken. Ze wouden dat ik voor hun las. Dat doe ik vaak. Ik vertel dan meestal sprookjes uit boeken. Maar deze keer liep het allemaal anders af. Het oudste meisje : “Ik wil geen sprookje!” Ik : “Ok en wat wil je dan?” Het meisje had bruin haar en grijze ogen, ze noemt Chloé : “Ik wil eens iets met meer avontuur.” Haar kleiner zusje, die ook bruine haren heeft en grijze ogen met een beetje een blauwe schijn, ze heet Lena : “Nee, ik wil niet dat er iemand dood gaat!” Zo begon er een heel dicussie. Ik werd het beu : “Hé!” het werd dood stil. Na drie minuten stilte, praatte ik verder : “Ik weet een leuk verhaaltje, het is romantisch, mooi, maar er komt ook avontuur in en er gaat niemand dood.” Alicia : “Oohja, vertel!” Ze heeft een Italiaanse afkomst. Haar ouders zijn verdwenen, en ik vond haar. De school was gedaan en ik liep naar de winkel, waar ik een bijbaantje heb. Zo verdien ik tenminste geld en kan ik mooie kleren kopen, maar daar gaat het nu niet om. Ik keek haar lief aan en begon mijn verhaal : “Heb ik jullie al verteld van het land Narnia? En van de vier kinderen Penvensie?” Ze schudden hun hoofd en ik begon mijn verhaal : “Wel, de vier kinderen Penvensie bestonden uit twee meisjes en twee jongens. De oudste was een jongen, dan een meisje en dan terug een jongen. De jongste was dus een meisje. Ze heet Lucie Penvensie. Haar zus noemt Susan en haar twee broers noemen Peter en Edmund.” Ze kropen dicht bij elkaar en luisterde aandachtig. Ik vertelde hun het verhaal als de Penvensie kinderen het eerst in Narnia komen. Nu zal je je afvragen hoe dat ik dat wist. Wel, ik kende Lucie vroeger, voor dat ze omgekomen is bij een trein-ongeval. Haar twee broers waren er bij. En Susan was verdwenen. En na een maand of twee hadden ze haar lijk gevond en in het bos. Zo erg. Maar Lucie vertelde mij dan leuke verhalen, ze is al drie keer naar Narnia geweest. Ze heeft de eerste keer gevochten tegen de Witte Sneeuwkoning. De tweede keer hielpen ze een zekere Prins Caspian. En als laatste gingen ze met prins Caspian naar de verlaten eilanden. Echt creepy Ik wil daar ook eens naar toe. Ik vertelde : “En dan...” ik zweeg. De jongste van heel het weeshuis : “Vertel nu verder!” Ik : “ Dat is voor morgen...” de meisjes zeurden : “Wat?” en “Allé, nu was het zo spannend!” Ik : “Anders heb ik morgen niks te vertellen. Dan geeuwde Dora. Ik : “Jullie zijn moe, kijk Petra slaapt al.” Ik nam Petra op en stuurde de meisjes naar bed. We liepen stil de trappen op en je hoorde het gekraak van de trappen. Dan liepen we voorbij de kamer van Merv. Devill en je kon haar horen snurken De kindertjes moesten lachen maar ik stuurden hen snel naar de kamer. De slaapzaal bestond uit 12 bedden. Van ijzer en witte lakens. Sommige bedden hadden een teddybeer of een popje. Ik legde Petra in haar bed en hoorde iemand snikken. Ik keek rond en zag dat Alicia aan het wenen was. Ik hoorde dan ook nog geroezemoes. Ik : “Meisjes, slapen.” En ik liep naar Alicia, al fluisterend : “He, meisje, wat is er?” Alica : “Gaat de jongen dood?” Ik : “Nee, ze beleven nog twee andere avonturen...” Alicia glimlachte. Maar na de andere avonturen gaat hij wel dood :’(