Dead on my Birthday </3

“Mona!!” ik zuchtte diep en liep ,de keuken uit, naar de eetkamer. De eetkamer is antiek, de vloer heeft een tapijt met de kleur van oude bordeaux en de muren waren gebroken wit. Het plafond had een paar scheuren van hier tot daar, maar niet lang. Er hing een grote luster aan het plafond met spaarlampen in. De tafel was van een speciaal hout en in de tafel stonden er allemaal figuren gekerfd. Er stonden allemaal rare dieren, zoals centauren, faunen, en ook normale dieren. De stoelen waren ook antiek en waren van hetzelfde hout zoals de tafel. De stoelen hadden vier poten, en in de rugleuning was er een leeuw. Op de stoelen zaten de meisjes, van 5 tot 10 jaar, aan tafel. Met aan het hoofd van de tafel Cruella Devill. Ok, het is niet echt Cruelle Devill, het is mijn tante, tante Valerie. Maar ik mag alleen Mervrouw Janssens zeggen. Ze is zo’n gemeen mens! Ik zit nu in het weeshuis. Mijn thuis, in het meisjes weeshuis. Toen ik 8 jaar was zijn mijn ouders en oudere broer omgekomen tijdens een auto-ongeval. Mijn mama, Mira Janssens, heeft bruin haar en bruine ogen. Ze is een lieve vrouw, iets heel anders dan mijn tante, maar goed. Mijn vader, Corneel, heeft zwart haar en ook bruine ogen. Hij was een zakelijke man, en zorgde heel goed voor zijn familie. Hij zorgde ervoor dat er genoeg geld binnen kwam en dat we kregen wat we wouden. Maar mijn broer en ik zijn niet zo van die verwende nesten. Mijn broer, Marco, had ook zwart haar maar dan bruine ogen. Nu ik had geen andere familie, buiten mijn vreselijke en gekke tante Valerie. Ze stopte mij tussen die andere weeskinderen. Mijn tante haatte mij, en natuurlijk had ze lievelingetjes, dat waren juist de pestkoppen. Ik ben nu 15 en zit bijna 8 jaar met haar opgescheept. Ik verjaar binnen 2 dagen! Ik heb het uiterlijk van mijn vader maar mijn innerlijke van mijn moeder. Ik begrijp het niet, mijn tante is een gruwel, terwijl mijn mama een lieve vrouw was. Ik heb zwart haar en een donkere huidskleur. Mijn ogen zijn fel groen. Geërfd van mijn oma, de mama van mijn papa, het zat in de familie. Ik keek naar Cruella en ze vroeg : “Waar blijft het eten?! Ik heb... ik bedoel, wij hebben honger!” Ik : “Rustig, rustig... ik ga het nu halen.” Ik liep terug naar de keuken via de klapdeuren. De keuken bestond uit twee delen, de keuken zelf, waar je moet koken en een klein tafel met twee stoelen. De keuken had een oven, mircogolf, kookplaat en een koelkast. Dan is Cruella toch nog lief om een uitgebreide keuken te kopen voor ons, om dan te koken. Ons, ja, ik ben niet alleen. Ik : “Angel?” Ik hoorde : “Ja!” Ik draaide mijn hoofd naar de koelkast en zag de koelkastdeur open en daar onder twee gympen. Ik : “Is het eten klaar? Cruella zit te zeuren...” Angel is heet niet echt Angel. Ze heet Angelique. Ze was mijn eerste en beste vriendin als ik hier op het weeshuis aan kwam. Ze troostte mij op droevige tijden en we maakte mij aan het lachen bij leuke tijden. Haar moeder en vader zijn door haar nonkel vermoord geweest. Juist weet ik niet waarom maar ik is en blijft gruwelijk. Haar nonkel zit nu voor levenslang in de gevangenis. Grootouders heeft ze niet. Die waren al dood. En broers of zussen ook niet. Zo kwam ze hier in het weeshuis terecht. Ze heeft een bleke huid en die is heel zacht. Haar blond haar zijn wonderlijk en passen heel goed met haar mooie blauwe ogen. Ze is net een engeltje. Angel grijnsde : “Ja hoor, hier.” Ik nam een zilvere plateau en zette er al drie kommen op. Ik liep naar de eetkamer en bediende de kindertjes en Cruella Devill.