Ain't got no worries in the world.

Ik graai een schetsblok van mijn bureau en zak dan neer in mijn fatboy, een cadeautje voor mijn 17e verjaardag, drie maanden geleden. Gedachteloos begin ik een oog te tekenen. Ik teken vaak ogen. Soms teken ik er voor de grap nog een gezicht omheen, maar iemand een natuurlijke uitdrukking te geven na begonnen te zijn met de ogen is vrijwel onmogelijk. Uren ben ik bezig, tot het hele blad volstaat met ogen: groot, smal, blauw en donker. Als ik geen plaats meer kan vinden om een nieuw oog op te beginnen, kijk ik pas op de klok: half tien. Ik werp een snelle blik in mijn agenda en zie dat ik voor morgen bijna geen huiswerk heb, alleen een SO Engels. Laat Engels nu net het gemakkelijkste vak op de hele school zijn! Ik blader de woordjes even door; ik kende ze bijna allemaal al.

Vlak voor het SO ben ik minder overtuigd van mijn talent voor Engels, vooral als ik mijn vriendinnen in de pauze elkaar woordjes hoor vragen waar ik nog nooit van gehoord heb. Als de bel gaat loop ik zo langzaam als het maar kan naar het lokaal. “Jessy, you’re late,” verwijt mijn docent me. Ik haal mijn schouders op en zak naast Eline, een meisje uit mijn klas neer. Ik ken haar niet zo goed, maar ze is wel aardig. “Goed geleerd?” vraagt ze opgewekt. Dat was minder aardig, of in ieder geval niet zo tactisch. Ik grom iets onverstaanbaars. “Succes, in ieder geval,” zegt ze, nog steeds opgewekt. “Dank je, ik zal het nodig hebben,” mompel ik. “Schrijf je extra groot?”
“Jessy, could you come and sit over here?” vraagt de docent, alsof hij mijn plannen kan raden. Damn.

Het valt mee, ontzettend zelfs. “Heeft u expres de gemakkelijke woordjes gevraagd?” durft iemand op te merken aan het eind van het uur. “Yes, I did. But don’t think your test will be this easy!” waarschuwt hij. We lachen, wat een domme vent. Heeft ‘ie de kans om onvoldoendes uit te delen, doet ‘ie het niet! Maar goed, heel vervelend kunnen we het niet vinden.

“Mijn leven is fantastisch!” verzucht Rose enthousiast als we met zijn drieën naar huis fietsen aan het eind van de middag. Charlotte en ik kijken haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. “Ben je verliefd?” Rose grinnikt. “Nee, niet eens. Maar ik ga in de vakantie de meest briljante band ooit live bewonderen, ik haal eindelijk goede cijfers op school en ik heb de beste vriendinnen die ik me kan wensen!” Ik rol met mijn ogen. “In die volgorde?” Rose kijkt me droog aan. “Hé, ik heb eigenlijk precies hetzelfde!” onderbreekt Charlotte. “Ja, ik ook,” zeg ik. Rose en Charlotte kijken me verrast aan. “Ga je mee naar McFly?” roepen ze enthousiast. “One Republic for life!” zeg ik terwijl ik mijn vuist strijdlustig de lucht in steek. Charlotte en Rose zuchten overdreven. “We don’t – we don’t care!” roepen ze. “Is dat soms een liedje?” vraag ik onnozel als ze beginnen te giechelen. “Ja, duh!” roept Charlotte. “Mag jij raden van wie!”