Hoofdstuk 11
Ik weet niet waar ik moet kijken. Er wordt gejuicht, gezwaaid, gewapperd met vlaggetjes van ieders favoriete district. De tribunes zijn tot de nok gevuld, mensen verdringen zich voor de plekken met het beste zicht en zelfs in de torenhoge gebouwen drommen mensen voor de ramen.
Allemaal potentiële sponsors. Ik hou mijn rug recht, kin geheven, blik naar voren gericht. Vanuit mijn ooghoeken zie ik Mako de instructies van zijn styliste in de wind slaan. De jongen zwaait, knipoogt af en toe en blaast zelfs een kushandje naar de camera’s. Hij grijnst als hij me ziet kijken. “Mariana kijkt,” verklaart hij al zwaaiend - en blozend.
Na twintig minuten rijden we de Stadscirkel binnen, waar de wagens zich in een halve cirkel opstellen rondom de villa van president Snow. De president staat hoog boven ons op zijn balkon. Zodra de muziek bombastisch eindigt, stapt de man naar voren. “Welkom, iedereen,” begint hij theatraal. “En in het bijzonder: welkom, tributen.” Zijn blik glijdt langs de strijdwagens. “Wij prijzen jullie voor jullie moed en voor het offer dat jullie bereid zijn te-”
“Bereid? Bereid?” Een schrille stem onderbreekt zijn speech. Het meisje op de strijdwagen naast ons lacht schamper, haar handen tot vuisten gebald. Ondanks het snoezige kostuum straalt niets aan haar lief en schattig. “Wees bereid voor deze!” Astraea steekt haar beide middelvingers op naar de president. Net als tijdens de Boete spuwen haar ogen vuur. “Vieze, vuile kloot-”
Haar tirade wordt onderbroken door een schot vanaf de zijlijn. Geen knal. Geen bloed. Alleen een klein pijltje in haar schouder. Haar stem stokt, haar ogen worden groot en dan zakt het meisje als een lappenpop in elkaar op de wagen. Haar districtsgenoot is lijkbleek. Het zou me niet verbazen als hij ook door zijn benen zakt, zij het vanwege een compleet andere reden.
De president vertrekt geen spier. Hij glimlacht kalm, wisselt een blik met wat belangrijke mensen en praat verder alsof er niets gebeurd is. “-het offer dat jullie bereid zijn te brengen. Vrolijke Hongerspelen.” Hij heft zijn wijnglas. “En mogen de kansen immer in jullie voordeel zijn.”
“Wat was dát?” vraagt Mako. Hij knikt met opgetrokken wenkbrauwen naar de wagen van District 5, waar meteen zodra we de hal binnenreden een groep mensen bovenop is gedoken, waaronder meerdere vredebewakers.
“Ach, niets dat ze niet uit de uitzending kunnen knippen,” wuift Tanicia het meteen weg. “Dus niets om je zorgen over te maken.” Met één hand op mijn schouder en de andere op die van Mako duwt ze ons richting de lift, terwijl ze aan een stuk door blijft praten. “Daarnaast zijn er veel relevantere dingen om tijd, energie en aandacht in te steken, zoals jullie spectaculaire prestatie van net!” Het wordt meteen rustiger als we de hal achter ons laten. “Ik kan niet wachten om de uitzending van Studio Spelen terug te kijken! Jerold en Delphine zijn al boven - hopelijk hebben ze vast wat snacks geregeld.”
Ik duik onder Tanicia’s arm door. “Gaan jullie maar vast,” zeg ik snel. “Ik wilde nog even kijken.” Ik stap achteruit en gebaar vagelijk richting de hal. “Een eerste indruk krijgen van de andere tributen.”
“Streber.” Mako port me plagend. “Heb je je notitieboekje wel bij je?”
Tanicia kijkt me peilend aan. Net als ik denk dat ze me niet laat gaan, verzacht haar blik. “Goed dan,” zucht de districtsbegeleider toegeeflijk. “Maar maak het niet te laat. Morgen wordt een drukke dag.”
Ik knik. Terwijl zij naar de vierde verdieping gaan, loop ik terug naar de hal. District 5 en hun horde vredebewakers zijn nergens te bekennen. Op een enkeling na lijken de meeste tributen zich alweer naar hun verdieping te begeven. Magda uit District 3 friemelt aan één van de antennes op haar rug die ondertussen is opgekruld als een wenteltrap-schelp en de stem van Anten, District 8, schalt door de ruimte, zodat iedereen kan meegenieten van het gesprek met zijn stylist. Het meisje uit District 11, Bes, is voor de openingsceremonie in een kostuum gehesen waarmee ze haar naam meer dan waar maakt. Het blauwe kostuum met rode ondertonen is zo opgeblazen dat ze meer waggelt dan loopt.
Bes kijkt verloren om zich heen en lijkt opgelucht als onze blikken elkaar kruisen. “Hallo daar!” Ze stapt meteen op me af. “Jij bent Meg, toch? Kan je me even helpen?”
Dat is niet wat ik verwacht had. “Eh, ja?” Ik kijk het meisje argwanend aan. “Waarmee?”
“Ik heb moeite om dit pak uit te krijgen.” Ze klopt op haar opgeblazen kostuum en lacht schaapachtig. “Kun je ergens een rits of zoiets vinden? Ik ben bang dat ik zo niet in de lift ga passen.”
Dat is nog minder wat ik verwacht had. Ik frons, peilend of ze een grap maakt, maar ze lijkt oprecht. “Ik kijk wel even,” zeg ik na een korte aarzeling. “Zouden je stylist of mentor hier niet mee moeten helpen?”
“Waarschijnlijk,” lacht ze, “maar ik heb zo lang staan praten dat ze al terug naar boven zijn.” Ze tast langs de voorkant van haar kostuum, terwijl ik op haar rug de naden van de stof controleer op ritssluitingen. Dat is nog best een uitdaging. De sluiting zit waarschijnlijk aan de bovenkant, maar het meisje is langer dan ik en haar opgeblazen kostuum maakt het niet makkelijk om erbij te komen. Bes draait haar hoofd naar achteren, waardoor haar kostuum meedraait en ik meteen kwijt ben waar ik was. “Vind je het?” vraagt ze.
“Dat gaat makkelijker als jij stil blijft staan,” grinnik ik hoofdschuddend. Dit is raar. Al snel vind ik een verborgen rits in de naad. “Hebbes.” Zodra ik de rits omlaag trek, schiet het ventiel erachter los. Luid sissend ontsnapt de lucht uit haar kostuum, dat als een opgerekt hoopje in elkaar zakt op haar enkels. Schijnbaar is dat alles wat haar kostuum was, want het meisje staat nu in niets meer dan haar onderbroek in de hal. Ze kijkt beteuterd naar het latex rond haar voeten. “Eh, bedankt,” zegt ze droog.
“Je hebt er niets onder? Meid!” Het lijkt Bes vrij weinig te doen, maar ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen. “Had dat even gezegd.” Het meisje barst in lachen uit en probeert ondertussen onhandig huppelend op één been haar kostuum weer op te trekken. Ze grijpt mijn arm vast om niet te vallen. Ik kijk haar vol verbijstering aan, maar schiet dan ook in de lach. “Waarom dacht je dat dit een goed idee was?”
“Hé ik heb hier niets mee te maken,” protesteert Bes grijnzend. “Ga bij mijn stylist klagen.” Ze schuift omstebeurt haar broekspijpen een klein stukje omhoog en pakt mijn arm opnieuw vast als ze de stof verder op probeert te trekken. “Kan je trouwens even stilstaan? Ik probeer de situatie op te lossen.”
Ik wend mijn blik af om niet te staren. “En lukt het al een beetje?” giechel ik nerveus. Hoofdschuddend maak ik de overrok van mijn eigen kostuum los en hang deze rond haar schouders. “Hier, dat scheelt al iets. Ik moet hem wel terug hebben. Anders krijg ik ruzie met mijn stylist.”
“Dankjewel,” verzucht Bes opgelucht. Met een schaapachtig glimlachje weet ze haar kostuum eindelijk tot over haar heupen te trekken. Ze houdt mijn rok voor haar borst geklemd. “Wat een kennismaking.”
“Je dacht ik zal een onvergetelijke eerste indruk maken?”
Het meisje grijnst breed. “Is het me gelukt, of niet?”
“Absoluut,” geef ik toe. “Ik moet toegeven dat ik dit niet had zien aankomen.”
“Wel, het was heel leuk kennis met je te maken.” Het meisje trekt haar kostuum nog wat op en veegt haar donkere krullen uit haar gezicht. “Ik ben Bes, trouwens. Maar nu moet ik waarschijnlijk toch eens terug naar mijn verdieping, voordat mijn escorte zich te veel zorgen begint te maken.” Met één hand houdt ze mijn rok voor haar bovenlichaam, de andere steekt ze lachend naar me uit.
Ik schud ik haar hand. “Aangenaam.”
Er zijn nog geen reacties.