Hoofdstuk 9

“Dus-” Mijn moeder torent boven me uit. Ik dwing mezelf te blijven zitten. “Wat had hij te zeggen?”

“Moet dat nu?” snauw ik gedempt. Na het ontbijt en Tanicia’s rondleiding ben ik meteen naar mijn slaapkamer gegaan. Ongemerkt, hoopte ik, zodat ik mijn aandenken kon verstoppen. Zinloos natuurlijk. Nog geen minuut later kwam mijn moeder binnen om me uit te horen. Ik schuif alsnog achteruit. “Hier is geen tijd voor, mam. Volgens Tanicia gaan we over een paar minuten naar het Correctiecentrum.”

Haar hand schiet naar voren. Ze klemt haar vingers rond mijn bovenarm en trekt me met een ruk naar voren. “Was ik niet duidelijk?” bijt ze me toe. “Het is ‘Delphine’ of ‘tante Delphine’ of hoe je dat kreng ook noemt, maar ik wil geen ‘mam’ meer horen. Begrepen?” Haar nagels snijden in mijn arm. Ik knik snel. “Waar ging dat over?”

“Over jou,” mompel ik ontwijkend. “Jerold heeft je door, Delphine.” Ik hou mijn blik strak op het golvende patroon van het vloerkleed gericht. “En hij zei dat je mijn kansen verpest.”

Ik hou mijn adem in, wacht gespannen of de kaken dichtklappen. Het voelt als een eeuwigheid tot mijn moeder schamper lacht. De kaken klappen niet. Ik gluur voorzichtig haar kant op. “Je gaat me toch niet vertellen dat je hem daadwerkelijk gelooft, Meg? Wat ontzettend naïef.” Ze rolt met haar ogen. “Hij weet niets - en als hij iets doorheeft, is het omdat jij je als een dom wicht uit de tent hebt laten lokken.”

“Ik heb het niet gezegd,” protesteer ik zwak. “Ik heb alleen-”

“Je hebt het alleen ook niet ontkend?” Haar spottende toon doet me ineenkrimpen. “Prima. We zullen zien wat er gebeurt als dit uitkomt. Het maakt mij niet uit. Ik doe dit alleen om je te helpen, maar dat is zinloos als jij niet kan luisteren. Je hebt hier vooral jezelf mee, Meg. Als ze me wegsturen, zit jij zonder mentor en zonder sponsors - en dat red je nooit.” Mijn moeder stapt achteruit en zucht. “Ik ga kijken wat de schade van je blunder is. Je mag van geluk spreken dat ik hier ben om je hachje te redden.”

Ik wil zeggen dat Jerold een punt had, dat ze niet eens wist hoe ze bij het gebouw moest komen - laat staan hoe ze sponsordeals moet sluiten. Ik zeg niets. In plaats daarvan knik ik kleintjes. “Ja, bedankt, Delphine.”

Zodra de deur achter haar dichtvalt, spring ik op. Ik trek het matras een stukje omhoog, maar net als ik mijn aandenken eronder wil wegmoffelen, wordt er geklopt. De deur gaat meteen open en Tanicia steekt haar hoofd om de hoek. “Alles in orde?”

Het matras valt terug op het bedframe terwijl ik me met een ruk omdraai. “Ja, helemaal fantastisch,” snauw ik. Mijn handen trillen. “En nog beter als jullie me een seconde tijd voor mezelf konden geven. Laat me gewoon met rust!”

Tanicia trekt haar wenkbrauwen op. Ze draagt nu geen gekleurde lenzen. Haar normale ogen hebben een warme, bruine kleur en ze staan bezorgd. “Duidelijk niet dus.” Ze loopt ongevraagd mijn kamer in. “Och, lieverd. Het wordt je ook niet makkelijk gemaakt, hè. Kom hier.” De vrouw trekt me in een stevige omhelzing, zonder zich iets aan te trekken van mijn verbaasde gesputter en zichtbare ongemak. “Jeetje, jij krijgt niet vaak een knuffel, of wel?” mompelt ze hoofdschuddend als ze me loslaat.

“Dus, eh, moesten we niet naar het Correctiecentrum?” vraag ik opgelaten.
“Je hebt gelijk, schat. Laten we maar snel gaan, want we hebben nog een hoop te doen.” De vrouw knikt. “Ik moet ook nodig mijn haar laten doen. Het Correctiecentrum is echt geweldig, Meg. Geloof me, je gaat dit een ongelofelijke ervaring vinden.”