Hoofdstuk 5

De opname van de Boete van District 1 wordt afgespeeld. De districtsbegeleider besluit om direct de praktische zaken af te handelen: in plaats van eerst een briefje uit de bol te trekken, vraagt ze meteen of er vrijwilligers zijn. Die zijn er, uiteraard. Vorig jaar was een zeldzame uitzondering. Mijn toekomstige bondgenoten - en tegenstanders - verschijnen in beeld. Ik maak uitgebreid notities van Ionia Agathys en Gaius Diates, maar aan hun Boete is weinig bijzonders op te merken. Ik moet zorgen dat ik in het Capitool meer over hen te weten kom.

In District 2 hebben ze duidelijk een andere procedure: de districtsbegeleider trekt eerst een briefje, maar leest vervolgens de vrijwilligers voor van een duidelijk vooraf opgestelde lijst. Mijn moeder lacht schamper. “Zo kan dat dus ook,” mompelt ze net te luid. Als ze merkt dat Jerold en Tanicia haar verbaasd aankijken, neemt ze snel een slok van haar drankje.

Op het scherm staat de vrouwelijke tribuut ondertussen op het podium. Ze lijkt vrij klein en smal. Wel degelijk gespierd, maar ik denk dat ik haar wel aan zou kunnen. “Atalante Malaurum lijkt misschien geen hele imposante verschijning, maar ze heeft al flink wat prestaties op haar naam staan,” vertelt Mesqi, zodra hij haar Boete pauzeert. “Ik heb gehoord dat ze haar eerste marathon rende toen ze pas zestien jaar oud was, ongelofelijk!” Misschien dat het toch wel een uitdaging wordt. Ik noteer het. “En het lijkt erop dat ze de arena ingaat met een bekende…” De Boete wordt hervat op het moment dat de mannelijk tribuut wordt opgelezen. Een lange jongen met brede schouders, Arthur Augustinus, loopt zelfverzekerd naar voren. De twee geven elkaar niet alleen een hand, maar omhelzen elkaar kort. Atalante lijkt iets te zeggen en de jongen lacht. Ze lijken het goed te kunnen vinden. Dat betekent dat er een kans bestaat dat ze met z’n tweeën zullen samenspannen tegen de rest van de Beroeps. Goed in de gaten houden. De gasten van de talkshow bespreken hun impressie van de eerste twee districten en ik doe mijn uiterste best om zo geconcentreerd mogelijk naar het scherm te kijken - en vooral niet naar mijn moeder. Maar mijn blik wordt telkens weer haar kant op getrokken. Wat doet zij hier? Dit kan niet waar zijn. Dit kan niet de bedoeling zijn. Tante Delphine had hier moeten zijn, zij is degene die heeft meegedaan aan de Spelen en heeft gewonnen, zij zou mijn mentor moeten zijn - niet mijn moeder.

Het is een opluchting als ze in de studio eindelijk doorgaan naar District 3, zodat ik weer dingen heb om op te schrijven en mezelf bezig te houden. Deze Boete verloopt zonder bijzonderheden en ook beide tributen zijn weinig bijzonders - zeer waarschijnlijk geen dreiging.

“Nou, goed. District 3 is altijd een beetje een gekke onderbreking van onze echte kanshebbers, vinden jullie ook niet?” lacht Mesqi in de studio. “Laten we snel doorgaan naar District 4. Dat was nogal een deja vu. Ik dacht even dat ik per ongeluk de Boetes van twintig jaar geleden terugkeek. Kijk maar mee!” Op het scherm verschijnt het plein van ons district. Het vijftienjarige meisje dat eigenlijk getrokken was, Maren Bradshaw, staat nog op het podium en Tanicia vraagt in de microfoon of er nog vrijwilligers zijn. Voordat ze is uitgepraat, klinkt mijn eigen stem er luid en duidelijk doorheen om me aan te bieden. Daar stopt het fragment. “Snappen jullie al wat ik bedoel?” vraagt Mesqi betekenisvol. De man tikt op het scherm en een andere Boete begint te spelen. Hetzelfde plein, maar een ander moment. Het is niet Tanicia die op het podium staat, de de pubers op het scherm dragen ouderwetse kleren, maar ik snap meteen wat Mesqi bedoelde. Nog voordat de districtsbegeleider de vraag naar vrijwilligers heeft afgemaakt, roept een heldere meisjesstem dat zij zich aanbiedt. Tante Delphine verschijnt in beeld, maar mijn blik blijft hangen op een meisje dat als twee druppels water op haar lijkt en een stukje bij haar vandaan staat. Murene. Mijn moeder. Met een blik vol ongeloof en woede staart ze naar haar tweelingzus, terwijl die zich naar het podium begeeft. Ze draagt haar donkerblonde haren ingewikkeld, maar heel mooi ingevlochten - precies zoals ze vanochtend bij mij heeft gedaan. Haar kleding lijkt precies op wat ik eerder vandaag aan had. Om haar hals hangt dezelfde parelketting. “Ongelofelijk, nietwaar?” roept Mesqi uit. “Het is alsof de geschiedenis zich herhaalt. Megalodon Carrack, het nichtje van Delphine Corvette, lijkt wel een exacte kopie van haar tante.” Op het scherm zie ik mezelf op het podium staan - en kleiner, in de hoek van het scherm, is te zien hoe tante Delphine op het podium stond. De gelijkenis is niet te missen. “Ik weet zeker dat we nog veel van haar zullen gaan zien de komende weken.”

“Wauw, het is echt precies hetzelfde,” zegt Mako verbaasd. Hij grijnst. “Lekker subtiel, Meg.”

Ik haal mijn schouders op. “Het ging per ongeluk,” mompel ik, maar ik ontwijk mijn moeders blik. Ze vindt het duidelijk maar niets om opnieuw te moeten zien hoe tante Delphine de Spelen onder haar neus wegkaapt. En dat ze mij zo met tante Delphine vergelijken, lijkt ook niet te helpen.

Ondertussen gaan ze door met Mako’s Boete, waarbij er in de studio een opmerking wordt gemaakt dat er gelukkig genoeg mensen in District 4 zijn die anderen wel eerst uit laten praten. Ik doe net alsof ik de betekenisvolle blik van Jerold niet zie. Op het scherm staat Mako ondertussen op het podium. We geven elkaar een hand en daar stopt het fragment. Mako trekt een verongelijkt gezicht. “Maar dat is niet eerlijk,” moppert hij. “Meg kreeg veel meer schermtijd.”

“Joh, wat maakt dat nou uit?” Ik grijns. “Je meisje heeft het live gezien en daar gaat het toch om?”

“Je… meisje?” Jerold kijkt hem aan alsof hij heel erg hoopt dat Mako gaat zeggen dat het maar een grapje is, maar zijn rode hoofd vertelt een ander verhaal. Jerold schudt zijn hoofd en zucht.

Tanicia daarentegen veert meteen op. “Wacht, dat is belangrijk. Jerold, pauzeer even, wil je?” Ze bekijkt Mako met nieuwe interesse. “Dat zijn pas écht de leuke nieuwtjes. Mako, lieverd, vertel me alles. Wie is de gelukkige?”

“Nou, nee, ik… het zit een beetje anders…” stamelt hij ongemakkelijk. “Ze is zeg maar niet mijn meisje. Nog niet, tenminste. En sowieso is ze niet van mij, weet je? Ze is nog steeds van zichzelf natuurlijk-” Mako werpt me een dodelijke blik toe en krabt ongemakkelijk in zijn nek. “En om haar voor me te winnen moet ik indruk zien te maken op haar vader, zodat hij me goedkeurt. En geloof me, meneer Trench is niet iemand die snel onder de indruk is. Ik heb echt al van alles geprobeerd.”

“Maar een winnaar van de Spelen zal hij toch wel goedkeuren?” vraagt Tanicia. Ze wiebelt betekenisvol met haar wenkbrauwen.

“Precies.” Mako knikt onmiddellijk. “Dat dacht ik dus ook!”

Mijn moeder en ik wisselen een blik en Jerold zucht. “Goed, ik- weet je, laat ook maar. Ik wil het niet weten. We gaan door.” Zonder reactie af te wachten, zet hij de uitzending weer aan. Mako lijkt vooral opgelucht dat hij niet meer hoeft te vertellen over zijn gênante pogingen om Mariana te versieren.

In Studio Spelen wordt de Boete van District 5 vertoond. De mannelijke tribuut wordt als eerste getrokken. De knul probeert zich dapper te houden, maar met zijn slungelige postuur, trillende handen en gezicht vol acne ziet hij er niet bijzonder dapper uit. De vrouwelijke tribuut ziet eruit alsof ze zich ter voorbereiding op de Spelen alvast eens flink in elkaar heeft laten slaan. Astraea Solidspark heeft een dikke, gespleten lip. Terwijl de camera op haar gericht wordt, worden haar ogen een seconde groot, voordat de schok omslaat in oplaaiende woede. Ik bestudeer het beeld zorgvuldig - hoe ze nu gaat handelen, gaat veel zeggen over haar persoonlijkheid. Dit is nuttige informatie voor in de arena. Ik verwacht te zien hoe het meisje zich naar het podium begeeft, maar de camera wisselt en het volgende moment staat ze al naast haar districtsgenoot. Dat is vreemd. Nu ze volledig in beeld is, valt me op dat haar kleding beschadigd en vies is, alsof iemand haar onderweg naar het podium op de grond heeft geduwd. Ze heeft rode vlekken in haar gezicht en een hele kwade blik in haar ogen. Ik frons. Er moet iets gebeurd zijn tijdens haar weg naar het podium. Studio Spelen heeft wel meer Boetes ingekort, misschien dat het in de live-uitzending te zien is. Ik neem me voor mijn moeder er later naar vragen en maak voor nu een aantekening van mijn vermoeden.

Mako leunt opzij om mee te kijken in mijn notitieboek. “Jeetje, Meg, ben je een boek aan het schrijven, of zoiets?” vraagt hij met een verbaasde blik op mijn volgeschreven pagina’s.

“Wat?” Ik draai mijn aantekeningen meteen gepikeerd van hem weg. Hij mag niet zomaar lezen wat ik heb opgeschreven. “Ik schrijf gewoon wat dingen op die later misschien nuttig zijn,” verklaar ik opgelaten, als ook Jerold me met opgetrokken wenkbrauwen aankijkt.

“Waarvoor?” vraagt Mako grinnikend. “Bang dat we zometeen een proefwerk moeten maken, studiebol?”

“Voor de Hongerspelen, idioot,” snauw ik hem toe. “Of was je even vergeten waarvoor je hier ook alweer bent?”

De jongen trekt een wenkbrauw naar me op. “Jemig, Meg, neem het niet zo serieus. Ik maak maar een grapje.” Hij haalt zijn schouders op, buigt zich fronsend over zijn eigen aantekeningen en werpt me zijdelings een onschuldige grijns toe. “Hé, mag ik straks jouw huiswerk overschrijven, of ben jij zo iemand die nooit haar aantekeningen deelt?”

“Ik hoef niet te delen als jij zelf oplet,” mompel ik, zonder echt antwoord te geven op zijn vraag. Ik voel mijn moeders blik branden. “En nu je mond houden, want ik probeer wel op te letten.”