Hoofdstuk 4

De klap waarmee het notitieboekje uit mijn handen valt, zorgt ervoor dat alle ogen meteen mijn kant op schieten. Het bloed stijgt meteen naar mijn wangen. “Ik ben er,” mompel ik snel, alsof dat nog niet duidelijk was. Ik voel hun blikken branden - één blik in het bijzonder. De blik van mijn mentor. De blik van mijn moeder. Haar ijskoude blik snoert me meteen de mond, ook al barst ik van de vragen. In plaats daarvan pak ik snel mijn notitieboekje van de vloer en neem plaats in één van de stoelen.

“Leuke handdoek,” zegt Mako grijnzend. Hij probeert met de achterkant van zijn pen tegen mijn hoofd te tikken, maar ik gris de pen uit zijn handen voordat hij het goed en wel beseft.

“Zou je ook eens moeten proberen,” kaats ik terug, terwijl ik hem - wel met succes - met zijn eigen pen een tik tegen zijn nog druipende haren geef.

Mijn moeder schraapt haar keel. “Goed, laten we maar snel beginnen nu jullie er eindelijk zijn.” Hoewel ze het redelijk weet te verbergen, kan ik de ergernis in haar stem horen.

Ik knik snel, klap mijn notitieboekje open en pak mijn pen erbij. “Ja, natuurlijk.”

“Jeetje, Delphine, wat heb jij een haast vandaag,” bromt Jerold met opgetrokken wenkbrauwen. “Doe even kalm. De treinreis duurt twaalf uur. We hebben tijd zat.” De nabespreking staat al klaar op het scherm, maar Jerold heeft de afstandsbediening en hij kijkt niet naar het scherm. De mentor kijkt naar mijn moeder. “We beginnen zoals altijd met onszelf voorstellen, ook als je tribuut van dit jaar je nichtje is.”

“Oh, ja. Uiteraard.” Ze knikt en schuifelt op haar stoel terwijl ze goed gaat zitten. “Ik ben Delphine Corvette. Ik heb twintig jaar geleden de Spelen gewonnen en ben dit jaar aanwezig als mentor van Megalodon.” Alles aan haar woorden klinkt verkeerd. Het is niet waar - dat mocht ze willen - en tante Delphine gebruikt nooit mijn hele naam. Ik weet niet waar ik moet kijken.

Ook Jerold stelt zichzelf voor. Hij richt zich tot Mako. “Ik ben aangesteld als jouw mentor. Dat betekent dat ik jouw sponsordeals sluit, tactiekbesprekingen met je voer en jouw eerste aanspreekpunt ben bij vragen, ” legt hij uit, “maar vergeet niet dat we een team vormen.” Hij kijkt Mako en mij allebei kort aan en knikt ons toe. “Voel je vrij om vragen aan ons beiden stellen.”

Mako steekt aarzelend zijn hand op. “Nou, ik weet niet zeker of dit helemaal een gepaste vraag is,” begint hij, als Jerold hem toeknikt, “maar…” Hij kijkt naar Jerolds voormalige rechterbeen - nu een prothese. “Bent u die in de Spelen verloren?”

Er speelt een glimlach rond Jerolds lippen. “Nee, die heb ik in het Capitool gekregen,” antwoordt hij droog. “Maar als je mijn been bedoelt, dan ja-”

“Helemaal niet,” flap ik eruit, voordat de man door kan praten. Het levert me verbaasde blikken op, maar Jerold herpakt zich en gebaart me nieuwsgierig om verder te praten. “U was tijdens de finale van uw Spelen gewond geraakt aan uw linkerbeen,” verklaar ik snel. “Dus het kan niet kloppen dat u uw rechterbeen in de Spelen bent verloren.”

“Nou, je bent scherp, dat moet ik toegeven.” Ik ga tevreden wat rechter zitten. Goed. Een goede eerste indruk maken is belangrijk. Maar Jerold is nog niet klaar. “Maar ook erg ongeduldig,” vervolgt hij streng. “Ik was namelijk nog niet uitgepraat.” Mako grinnikt en ik werp hem een dodelijke blik toe. “Wat ik wilde gaan zeggen was: ja, dat denken wel meer mensen. Maar nee, ik ben zat dingen verloren in de Spelen, maar mijn been ben ik vier jaar geleden kwijtgeraakt aan een haai.”

Ik blijf even stil tot ik zeker weet dat hij is uitgepraat. “Een witte haai, denk ik?”

De man kijkt me even peilend aan. “Je hebt wel snel een oordeel klaar, Meg. De witte haai is niet de enige haaiensoort die soms mensen aanvalt.”

“Weet ik.” Ik haal mijn schouders op. “Een stierhaai of tijgerhaai zou ook kunnen, maar de witte haai komt hier langs de kust aanzienlijk meer voor. Het was een beredeneerde gok.” Ik spiegel zijn peilende blik terug. “Had ik gelijk?”

“Het was inderdaad een witte haai.” Jerold grinnikt toegeeflijk en pakt de afstandsbediening weer op. “Maar dat terzijde. Laten we maar eens een eerste blik op jullie bondgenoten en tegenstanders gaan werpen.” Jerold zet het programma aan. Op het scherm zitten een aantal mensen rondom een ovalen tafel. De host van het programma begint midden in de zin waar hij gebleven was. “De introductie slaan we over. Jullie weten welke Spelen dit zijn, neem ik aan. En wie er precies aan tafel zitten doet er niet toe.”

Tanicia zucht teleurgesteld. “Ik snap niet waarom jullie altijd de introductie overslaan. Zoals je zei, de treinreis duurt twaalf uur dus we hebben alle tijd! En Mesqi Dawnwind is zo’n charismatische presentator!” Ze pakt de cocktail die voor haar op tafel staat en neemt een klein slokje. “De Boetes worden in zo’n beetje iedere talkshow nabesproken, maar Studio Spelen is zonder twijfel het beste. Het concept is in de loop van de jaren door zat andere talkshows overgenomen, maar ik vind dat ze het hier nog altijd het sterkste neerzetten. En ze hebben vaak ook de meest interessante gasten!”

Vanuit mijn ooghoeken zie ik mijn moeder geïrriteerd met haar vingers op de armleuning tikken, maar Jerold lijkt net zo goed een tikje ongeduldig als hij het beeld pauzeert. “Ja, Tanicia, dat weten we. Word je ondertussen al gesponsord door Studio Spelen of promoot je ze nog steeds vrijblijvend?”

“Nou, ik zou ze misschien inderdaad eens moeten benaderen…” mijmert Tanicia.

MIjn moeder schraapt haar keel. “Kunnen we dan nu gaan focussen op daadwerkelijk relevante dingen?” merkt ze vinnig op.

Tanicia kijkt haar verontwaardigd aan, maar Jerold haalt zijn schouders op. “Lullig geformuleerd, maar ik ben het wel met Delphine eens. Je kan straks de introductie terugkijken met wie daar geïnteresseerd in is, Tanice.”

“Ja, ja, goed dan,” verzucht ze.

Jerold laat het programma weer spelen. Het plein van District 1 is al zichtbaar op een scherm op de achtergrond, maar de mensen aan de ovalen tafel wijden eerst nog uit over de Spelen van vorig jaar, over de onverwachte wending dat er toen geen vrijwillige vrouwelijk tribuut was in District 1 en dat het ongetrainde meisje, Soph Jewel, het uiteindelijk alsnog tot winnares heeft weten te schoppen. Alleen omdat haar vriendje, een daadwerkelijk getrainde beroepstribuut, zich aanbood en haar met zijn leven beschermde. Dat soort dingen gebeuren wel vaker. Ik snap echt niet waarom iemand dat zou doen. Het hele concept van de Hongerspelen is dat er maar één iemand kan winnen, dus je vergooit je leven en je kansen om iemand te helpen en vervolgens heb je er zelf niets aan, want jij bent dood. Het zijn dit soort dingen waarom je beter kan wachten met daten tot je de Hongerspelen-leeftijd voorbij bent. Mijn moeder had er geen goed woord voor over. Ze noemde Soph een onterechte winnares, een schande - maar mijn moeder vindt zelden iemand een terechte winnaar.

In de studio roffelt Mesqi met zijn vingers op tafel. “Ik had Soph benaderd als gast dit jaar,” begint hij te vertellen, waarop het publiek juicht. Hij werpt een verontschuldigende blik naar de camera’s. “Maar helaas kon ze niet aanwezig zijn. Ze heeft het enorm druk met de kleine, maar… ik heb wel wat exclusieve babyfoto’s weten te krijgen. Kijk hoe schattig!” Op het scherm achter de tafel verschijnen foto’s van een mollige baby met een schilferig, rood gezichtje en grote blauwgroene ogen. “De kleine Jace Steel Junior. Is hij geen scheetje?” Uit het publiek klinken verrukte oeh’s en awhs. “Ik weet het. Zo’n kleintje sluit je toch in je hart, vinden jullie ook niet? Het voelt heel persoonlijk, maar we kennen hem natuurlijk al vanaf het prilste begin.”

“Kunnen we doorspoelen naar de Boetes van dit jaar?” Mijn moeder pulkt aan haar nagels - iets dat ze vooral doet als ze geïrriteerd is. “We hebben het afgelopen jaar al wel genoeg gehoord over hun schandalige nacht en het kleine mormel dat eruit voort is gekomen.”

“Jeetje, Delphine, wat heb jij? Ik heb jou zelden zo chagrijnig gezien.” Tanicia kijkt haar gepikeerd aan en staat op. Ze loopt naar het kleine barretje naast de ingang die ik eerder over het hoofd had gezien en pakt er een kleine chocoladereep met nootjes achter vandaan. Ze gooit hem naar mijn moeder toe. “Hier. Opeten. Dan word je hopelijk weer een beetje jezelf.”

Mijn moeder vangt de snack op en kijkt er argwanend naar voordat ze het toch maar opeet.

In de talkshow besluiten ze ondertussen ook dat het tijd wordt om verder te gaan. “Laten we eens zien wat voor moois de Spelen dit jaar voor ons in petto hebben,” zegt Mesqi theatraal.