Hoofdstuk 1

Het is gelukt. Ik heb het gedaan.

Mijn handen trillen. Ik probeer me de Boete voor de geest te halen, maar eigenlijk weet ik amper wat er het afgelopen half uur precies gebeurd is. Ik was maar met één ding bezig en dat was op tijd zijn. Dit jaar is mijn laatste kans - die mocht ik niet verpesten. Mam zou woest zijn als ik mijn kansen verspeelde door stomweg te traag te zijn. Maar het is gelukt. Ik was op tijd. Ik doe mee aan de 42ste Hongerspelen.

Ik adem diep in en laat mezelf op de donkerblauwe fluwelen bank zakken. Ik ben de afgelopen jaren vaker in deze kamer geweest om kennissen met wie ik wel eens getraind had, misschien wel aanstaande winnaars, succes te wensen. Ik vraag me af of zij ook nerveus waren toen ze hier zaten. Ze leken altijd zo zelfverzekerd en trots. Misschien hadden ze heel veel zin om het Capitool met eigen ogen te zien en om de wereld te bewijzen hoe goed ze waren. Of misschien waren ze bang geweest, hadden ze getwijfeld over hun beslissing. Maar dat zou dom zijn geweest. Twijfelen helpt sowieso niet. Wanneer je hier zit, is de keuze al gemaakt. Het doet er ook niet toe. Geen van hen is teruggekomen.

Ik pak een brochure van een bijzettafeltje. Een exclusieve gids voor het avontuur van je leven staat in zwierige letters op de voorkant. Ik blader door het boekje, waar tips in staan voor het perfecte afscheid, beloftes over de VIP-ervaring die je als tribuut te wachten staat en verleidelijke afbeeldingen van huizen in Winnaarswijk. Voordat ik echt iets kan lezen, gaan de deuren open. Ik leg de brochure meteen naast me neer.

Pap, Levi en Naut komen binnen. Mijn vader trekt me meteen overeind en omhelst me stevig. “Jeetje, Meg, je gaat het gewoon doen. Spannend, joh. Gefeliciteerd, meissie!” Hij geeft me grijnzend een kneepje in mijn arm. “Wat gaat de tijd toch snel. Het voelt alsof je gisteren nog als kleuter over het strand hobbelde en met een zelfgemaakte speer hoopjes zand kapot sloeg - en nu sta je hier. Kleine meisjes worden groot.”

“Ja, ja, dank je, pap.” Ik rol lachend met mijn ogen en duw zijn hand van mijn arm. Een snelle blik over zijn schouder bewijst dat de deur achter hen is dichtgegaan en dat ze echt maar met z’n drieën zijn. “Waar is mam?” vraag ik fronsend.

“Die komt waarschijnlijk zo in haar eentje, zodat ze alle tijd heeft om je nog een laatste keer van advies te voorzien,” zegt Levi grijnzend. Hij slaat me op de schouder. “Succes ermee, hè.”

“Of misschien heeft ze met tante Delphine gevochten en moet ze eerst langs een dokter,” oppert Naut, wat hem een sceptische blik oplevert van mij en Levi. “Wat? Het zou toch kunnen? Mam ging voor de Boete nog naar de Winnaarswijk om met haar te praten. Daarna hebben wij haar niet meer gezien en tante Delphine was bijna te laat voor de Boete en zag er lang niet zo netjes uit als normaal. Het zou mij niet verbazen als ze gevochten hebben.”

Waar mijn vader normaal gesproken zegt dat we niet zo over mam en tante Delphine mogen praten - “jullie maken het veel te groot. Ze hebben gewoon af en toe wat… meningsverschillen.” - fronst hij nu alleen bedenkelijk. “Heeft ze je dat nog niet verteld?” mompelt hij binnensmonds, maar hij schudt zijn hoofd als hij mijn vragende blik ziet. “Oh, maak je geen zorgen, Meg. Dat wordt straks wel duidelijk.”

Dat klinkt totaal niet geruststellend. Ik wissel een blik uit met Levi, maar hij lijkt net zo verward. “Hé, Meg,” Naut is op de leuning van de bank gaan zitten. Zijn blauwe ogen staan ineens ernstig, maar met een sprankje hoop. “Als jij de Spelen wint, betekent dat dan dat ik niet meer mee hoef te doen?”

Pap kijkt hem verbaasd aan. “Nou, je hoeft sowieso niet als je dat niet wil, knul.” Hij slaat een arm om Naut heen en woelt door zijn haar. “Dat weet je toch?”

Naut haalt zijn schouders op, maar zegt niets. Hij weet wel beter. We weten allemaal wel beter, behalve pa misschien. Op dit vlak hebben pap en mam nogal een andere mening - en mam zorgt er wel voor dat haar mening het zwaarste weegt. Levi snuift, maar haalt dan theatraal zijn schouders op. “Nou, als Meg wint, ga ik juist meedoen.” Hij grijnst uitdagend. “Dan weet ik namelijk zeker dat ik ook wel kan winnen.”

Ik geef mijn broertje een stomp. “Grote woorden voor iemand die ik gisteren tijdens de training nog finaal heb ingemaakt.”

“En als je niet wint,” gaat Naut onverstoorbaar verder, voordat Levi een weerwoord verzonnen heeft. Ik slik. Daar wil ik helemaal niet over nadenken. “Mag ik dan jouw slaapkamer hebben?”

“Nautilus Carrack, wat is dat nou weer voor ongepaste vraag?” Mijn vader slaat zijn armen over elkaar en kijkt mijn broertje streng aan. “Je mag wel iets meer vertrouwen uitstralen, jongeman. Dit is niet het moment voor zulke vragen.”

“Als ze niet wint, zijn er weinig andere momenten dat ik het kan vragen,” mompelt Naut verongelijkt.

Voordat de discussie losbarst, wordt er geklopt. De deur gaat open en een vredebewaker steekt zijn hoofd om de hoek. “Hé, ik wil jullie niet opjagen, maar er staat nog best een rij en het afscheid duurt maximaal een uurtje, dus eh…” De man aarzelt even en werpt een blik over zijn schouder. “Ik bedoel, je mag zolang met je familie praten als je wil, natuurlijk, maar dan moet ik misschien een aantal anderen gaan wegsturen.”

Ik knik. “Bedankt. Wij zullen afronden.” Ik geef mijn vader en mijn broertjes nog een knuffel. “Goed, fijn dat jullie er waren. En Naut, als ik niet win dan mag jij mijn kamer - en waag het niet om alvast wat dingen te gaan verhuizen. Ik ben over maximaal een maandje terug en als ik zie dat je met je tengels aan mijn spullen hebt gezeten…”

Naut grijnst. “Hé, dan zou je me juist dankbaar moeten zijn. Dan heb ik alvast je spullen ingepakt voor als we naar Winnaarswijk verhuizen.”

Mijn vader zucht lachend en geeft Naut een zachte tik tegen zijn hoofd, voordat hij me nog een laatste knuffel geeft. “Nou, zet hem op, meissie.” Hij laat me los en knipoogt. “En vergeet niet om er ook een beetje van te genieten, hè?”