07. Dear Dairy.

''Ik ben alvast naar de kamer'' ik zei Blaire en Emma gedag. We waren nog wat aan het kletsen, alleen ik had geen zin meer. Sarah was ook al op de de kamer, en dus ging ik ook maar. ''Doeg!'' riepen ze in koor en ik verliet de leerlingen kamer.

Eenmaal aangekomen bij de kamer opende ik de krakende deur. ''Aaaah!'' Ik schrok op van de scherpe gil van Sarah. ''SARAH! Wat is er?!'' riep ik en stormde de kamer binnen - waar ik Sarah met grote ogen op het bed van Blaire zag zitten. Ze had een boek tussen haar borst en armen geklemd. ''Oh jij bent het'' ze slaakte een zucht van verlichting en liet het boek zakken. ''Wat is dat voor boek?'' vroeg ik terwijl ik bij haar op het bed ging zitten.
''Beloof je dat je je mond houd?'' fluisterde Sarah geheimzinnig. Ik knikte van ja - ookal wist ik dat ik het toch aan Emma zou vertellen.
Sarah kwam dichterbij en bracht haar lippen naar mijn oor. ''Blaire is verliefd'' fluisterde ze.
''Blaire?!'' riep ik uit. Hoe kon iemand als Blaire verliefd zijn? Ze was zo'n verlegen type.
Overdreven knikte Sarah en duwde het boek in mijn handen.
''Het dagboek van Blaire''
Weer knikte Sarah overdreven en wees naar de bladzijde die opengeslagen was. Even ging er een twijfeling door me heen - maar toch begon ik te lezen.

Lief Dagboek,
Weetje, ik ben zó verliefd. Alleen ik durf het niet te vertellen. Ik heb eigelijk niet echt iemand om het aan te vertellen. Sarah vertelt het sowieso door, en Vanessa zal me vast uitlachen. Natuurlijk wil je nu weten wie het is hè? Dat vertel ik helaas niet. Je weet maar nooit in welke verkeerde handen dit kan komen.
Oh, dagboek! Als ik aan hem denk maakt mijn hart een sprongetje. Hij is zo knap, en schattig, en lief. Alleen hij ziet me toch niet staan. Ik ben zo dom, en verlegen, en lelijk. Hij zal me vast niet zien staan. Maar ik zal mijn best doen. Wacht maar!
liefs, Blaire.

''Oh mijn god'' fluisterde ik ongelovig. ''Zo zielig, ze verafschuwd zichzelf echt..''
''Ja, maar dat doet er nu niet toe! Het gaat erom dat ze iemand leuk vind!'' riep Sarah overdreven.
Ik wierp haar een dodelijke blik toe - wat kon dat mens soms toch harteloos zijn.
''Ik wil echt weten wie het is! Ik heb al een top 5 van de mogelijke boys!'' riep ze vrolijk - kennelijk niet geraakt door mijn blik.
''Zal ik het voorlezen?'' piepte ze vrolijk.
''Nee, weetje wat? Leg dit boek terug waar je het gevonden hebt, en kijk er nooit meer naar. Dit is zielig voor Blaire, het zijn wel privé zaken!''
Sarah staarde me met open mond aan. ''Nou doe dan!'' snauwde ik.
Sarah gehoorzaamde en legde het boek terug onder het matras.
En net op dat moment, kwamen Blaire en Emma binnen.

-tijdsprong van vier weken-
We zaten met z'n allen in de grote zaal. Er zijn alweer 4 saaie weken voorbij. Er is niks gebeurd. Het is ook zo saai. Blaire weet nog steeds dat we haar dagboek hebben gelezen - en dat komt ze ook niet te weten. Ik heb het Emma wel verteld, zoals ik al verwachtte. Maar ik ken haar en zij houd d'r mond wel.
We denken trouwens dat Blaire, Blaise leuk vind. Elke keer wanneer hij er is begint ze te stotteren en word ze helemaal rood.
Nu we toch over Blaise praten, wou ik even kwijt dat hij best aardig is - wat ik heel bijzonder vind want hij is bevriend met Malfidus.
We gaan de laatste veel met Blaise om, en hij is echt een goede vriend van me geworden.
Verder heb ik nog steeds haat aan Malfidus. En hij aan mij.
''Hallo! Mag ik even jullie aandacht!'' riep Perkamentus.
Nee hè! Toch niet weer een nieuwe leerling.
''Oke iedereen. Sorry dat ik jullie stoor tijdens het eten. Maar ik heb een mededeling. We krijgen namelijk nog een nieuwe leerling. Hij zal worden geplaatst in Zwadderich! Kom maar binnen Jay Lerman!'' riep hij. Iedereen keek naar de deur die krakend openging.
Een jongen met donkerbruin haar en prachtige grijze ogen liep de zaal binnen. ''Oh mijn god!'' ''Lekkerding!'' ''Wauw!'' Emma liet haar appel vallen en Sarah viel bijna achterover.
Alle meiden in de zaal staarde hem kwijlend aan terwijl hij door de zaal liep. De jongens daarintegen staarde jaloers en wierpen hem boze blikken.
Elke blik in de zaal volgde hem - en dus ook de mijne. Hij liep langs het deel van de tafel waar ik zat.
ik merkte dat hij terwijl hij liep naar me staarde. En natuurlijk laat ik zo'n kans voorbij gaan.
En dus beet ik verlegen - maar oh zo verleidelijk- op mijn lip.
Jay vond het schijnbaar wel leuk en knipoogte naar me.
Dit kon nog leuk worden..
____________________________________________________