***

10 jaar jong, toen was dit allemaal begonnen. De pijn, het verdriet en ja de rivaal. Ik krijg al rillingen als ik er aan denk. Hoe had ik mezelf er helamaal in mee kunnen laten slepen.

Trots liep ik naar beneden, mijn K3 pyjama nog aan, maar dat maakte me niks uit. Ik wilde zo graag naar beneden, om te zien wat er allemaal op de groete tafel in de keuken zou staan. De trap kraakte onder mijn kleine voeten, nog even en ik zag allemaal ingepakte kado's op de eettafel staan. Mijn handen gingen al kriebelen naar het idee ervan, dat alles voor mij zou zijn. Het was vandaag Zondag en het zou geheel mijn dag zijn, ik mocht zelf kiezen wat ik wilde doen. Onderhand was ik beneden gekomen, de kamer was helemaal donker. Met mijn handen vooruitgestoken voelde ik de wand af opzoek naar het lichtknopje. Elk jaar was het altijd hetzelfde, maar deze keer zou het speciaal worden, dat voelde ik gewoon. Je word niet voor niets 10 jaar oud. Eindelijk vond ik de lichtknop en knipte hem aan. Meteen klonken er toeters en werden er slingers naar me toe gegooit. Mijn vader en moeder stonden vrolijk naast de tafel met beide een toeter in hun mond en een feestelijk hoedje op. Vrolijk begonnen ze te zingen. 'Langzal Sas leven' Ja sas, dat is mijn bijnaam. Zelf vond ik het nu al fijner dat iedereen mij Sas noemde maar mijn hele naam was Sacha barends. Mijn ogen straalde, ik zag op de tafel allemaal grote en kleine kado's staan. Na het zingen mocht ik eindelijk een kado openmaken. Voorzichtig pakte ik een kado van de tafel, alsof het heel breekbaar was. ik scheurde het papier ervanaf. Terwijl ik hier mee bezig was, zag ik hoe mijn moeder naar de voordeur glipte. Maar mijn oog ging toch weer naar mijn kado uit. Het was een Nintendo. Ik schreeuwde het uit van blijdschap en omhelsde mijn vader. 'Dankje pap!' Mijn vader lachte. 'Hiervoor moet je, je moeder bedanken.' En hij wees nietsvermoedend naar de deur waar mijn mopeder zojuist in verdwenen was. Ik knikte en volgde mijn moeder en ving een gedeelte van het gesprek op met iemand voor de deur. 'Ze vraagt zich af wie haar ouders zijn' Zei een oude vrouw boos fluisterend. Mijn moeder probeerde haar te sussen. 'Ze is 10, ze wil haar ouders zien' Nietsvermoedend kwam ik binnen. Mijn moeder schrok van me, maar ik was veel te druk met de nieuwe nintendo om dat door te hebben. 'Dankje mama!' Ik wilde haar een knuffel geven, maar ze liep weg en bariceerde de deur zodat ik niet kon zien die daar was. 'Ja lieverd, ga maar weer naar papa, ik kom zo' Die onsculdege glimlach. Ik draaide me om en liep weer naar de woonkamer, om het volgede kado uit te pakken.

Als ik had geweten wat die vrouw bedoelde, was heel mijn leven anders geweest, dan was mijn leven niet zo als hoe het nu is, dan had ik er een stokje voor gekozen. Er rolt een traan over mijn wang. Maar ik weet, dat alles gebeurt met een reden.