05. I have missed you so long.

Verveeld sheurde ik stukjes brood af en at ze een voor een langzaam op. Vele dagen zijn al voorbij gegaan en er is niks gebeurd. Zoals Blaire al zei, alles hetzelfde. De enige die nog een beetje lol beleefde was Sarah. Ze had de hunk uit de vierde aan de haak geslagen en kan nergens anders meer aan denken. Mijn leventje loopt z'n gangetje, Malfidus uitschelden, Park uitdissen en voor schut zetten, de ruziende Sarah en Blaire uit lkaar proberen te halen, mislukte toverdranken, een boze Snape, en ga zo maar door.
Ik was echt toe aan iets nieuws. En ook een andere vriendin. Ik werd gek van Blaire en Sarah. Ze zijn heel lief hoor maar die ruzie's van hun - ik kan er niet tegen! Ik hoop dat er snel verandering in komt.
Zuchtend stopte ik nog een stukje brood in mijn mond.
''Mag ik even jullie aandacht'' hoorde ik Perkamentus roepen.
''Ik wil graag mededelen dat we een nieuwe leerling krijgen. Zij zal geplaatst worden bij Zwadderich''
Alle Zwadderaars begonnen te smoezen en sommigen begonnen te joelen.
''Emma Lavrou, je kan binnen komen'' riep hij en gebaarde naar de deur. Emma Lavrou? Die naam kwam me bekent voor.. zou het? Ik staarde naar de deur die langzaam en krakend openging.
Eerst was het donker, en ik zag niks - maar al snel kwam er een meisje met rood haar en een nieuwschierig gezicht tevoorschijn die verlegen naar binnen stapte. No way. Dit kon niet. Mijn ogen werden groot en ik staarde haar aan. Ze keek ze zaal nieuwschirig rond - en toen zag ze me zitten. Haar ogen werden net zo groot als die van mij.
''E, em em, emm?'' stotterde ik. ''V-v-vannes?'' stotterde zei ook.
Op dat moment wist ik het zeker. Het was Emma. De Emma die vroeger jaren mijn beste vriendin was. De Emma waarmee ik zo goed kon opschieten. De Emma waarvan haar ouders bevriend waren met de mijne. De Emma waarvan ons contact verwaterde. Die Emma, mijn Emma.
''VANESSA!'' gilde ze. ''EMMA'' gilde ik terug terwijl ik opsprong en naar haar toe rende. We vlogen elkaar om de hals. ''Ik heb je zo gemist'' piepte ze. ''Ik jou ook!''
We hielden elkaar nog even vast, maar lieten elkaar toen toch maar los. Toen pas besefte ik dat ze héle zaal ons met openmond aanstaarde.
''Wat?!'' sneerde ik. ''Nog nooit echte vriendschap gezien?!'' snauwde Emma erachteraan. Ik lachte. ''Zo ken ik je weer Em'' zie ik vrolijk en trok haar mee naar de Zwadderich tafel.
Dan werd het hier toch nog leuk.
[center]____________________________________________________