The Computer

Bill draaide zich voor de zoveelste keer om op zijn bed. Hij was zich al de hele dag dood aan het vervelen. Gustav zat verdiept in een spannend boek, Tom was akkoorden aan het oefenen en Georg? Bill wist niet eens waar hij uithing. Hij zuchtte en stond op, zelfs door de bus wandelen was beter dan nutteloos op zijn bed te liggen. In het woongedeelte van de bus kwam hij voorbij de zithoek waar de computer van Gustav onbewaakt stond. Normaal liet hij die nooit rondslingeren. Voor Gustav was het zowat zijn heiligdom en als iemand er op wou dan bleef hij er zelfs naast zitten! Bill grijnsde even, zo’n mooie kans kon hij gewoon niet laten liggen. Hij wilde wel eens weten wat Gustav te verbergen had. Zo stil als hij kon nam hij het apparaat op en liep ermee naar zijn kamer, waar hij de deur achter zich voorzichtig op een kier zette. Hij drukte op de startknop en even later zag hij een groepsfoto van de band als achtergrond verschijnen. Hij lachte even, Gustav kon soms echt zo schattig zijn en bij deze gedachte zuchtte hij opnieuw, deze keer niet van verveling, maar van verliefdheid. Hij probeerde er al weken tegen te vechten, maar besefte steeds meer dat het een strijd was die hij niet kon winnen. Hij liet zijn vinger over het gevoelige plaatje glijden en hoewel hij heel goed wist dat het fout was –en Gustav hem kon aanklagen wegen schending van de privacy- opende hij de map “Mijn bestanden” Het schermpje verscheen voor zijn ogen en hij zag de onderverdeling waar 1 map hem bijzonder opviel. “Personal Stuff” stond er te lezen en natuurlijk liet Bill er geen gras over groeien en klikte het open. Allemaal Word documenten verschenen en hij was nog meer verbaasd toen hij een bestand zag met zijn naam erop. Bill trok zijn wenkbrauw op, zoals alleen hij dat kon, en dubbelklikte op het bestand. Hij zag een getypte tekst, eerder een brief eigenlijk, en begon dan ook zonder aarzelen te lezen.
Toen hij de laatste regel las, wist hij niet wat hij moest doen. Het was een brief inderdaad en wat voor één! Hij kon nog steeds niet geloven dat wat hij zojuist gelezen had, was wat Gustav werkelijk voelde. Nog nooit had iemand hem een liefdesbrief geschreven. Hij had hem dan wel (nog) niet aan Bill gegeven, maar het was de gedachte erachter die telde, besloot Bill. Plots besefte hij dat hij niet meer moest vechten tegen zijn gevoelens en als vanzelf begon hij een slim plan te bedenken waardoor Gustav ook te weten kwam wat hij voor hem voelde. Plots kreeg hij een idee. Hij opende een nieuw Word document en begon zelf ook zijn gevoelens op te schrijven niet heel erg origineel, maar wel doeltreffend. Toen het af was, zette hij het in het midden van het bureaublad, zodat het het eerste was wat je zag. Hij grijnsde en zette de computer af om hem vervolgens weer terug te zetten waar hij hem had gevonden en liep terug naar zijn kamer waar hij geduldig wachtte op het moment dat Gustav zijn computer zou gebruiken, zoals hij bijna iedere avond deed. Eén uur en veel stress later, was er nog steeds niets verandert. Hij zuchtte voor de zoveelste keer die dag en liet zijn hoofd tegen de muur rusten, zoals hij dat wel vaker deed als hij op zijn bed zat. Plots zwaaide zijn deur open, zonder kloppen, en verscheen Gustav in de deuropening. Zijn gezicht verraadde niets, geen enkele emotie. Onder zijn arm, droeg hij zijn laptop en Bill kon een zachte glimlach niet onderdrukken. Voorzichtig plaatste Gustav de computer op het einde van het bed en ging bij Bill zitten. Hij keek Bill aan en voor Bill wist wat er gebeurde drukte Gustav zijn lippen op die van hem, waar hij zich natuurlijk niet tegen verzette. Hier droomde hij al weken van! Op het einde van de zoen fluisterde Gustav vragend in zijn oor : “meen je echt wat je geschreven hebt?” Bill knikte en zei : “Zou ik je anders terug gezoend hebben…” Hij keek hem in de ogen en vervolgde “en nu verlangen naar meer?” Beiden jongens grijnsden en deelden opnieuw een zoen. Eén met meer passie, liefde en vooral één die langer duurde dan de vorige.