The Guitar

Bill opende voorzichtig de deur van de kamer waar die instrumenten stonden. Gustav, Georg en Tom waren aan het discussiëren over iets en hadden er niet op gelet dat Bill er van onder was gemuisd. Al weken deed hij dit, omdat dit de enige reden was waardoor hij dicht bij zijn grote, maar ook onbereikbare liefde kon zijn. Zijn broer. Al 2 jaar lag Bill overhoop met zichzelf. Eerst het feit dat hij verliefd was op een jongen, die dan ook nog zijn broer was, ging er gewoon niet in bij hem, maar na een tijdje, toen zijn gevoelens heviger en heviger werden, moest hij wel toegeven. Hij liep naar de zwarte gitaar. Op één of andere manier trok die altijd zijn aandacht alsof er iets magisch rondhing, wat, wist hij zelf niet. Voorzichtig nam hij het instrument uit zijn houder en terwijl hij de band om zijn schouders deed, liep hij naar de grote vierkantige zetel zonder leuning, die eigenlijk bedoelt was voor twee mensen. Gitaar spelen kon hij helemaal niet, maar hij probeerde. Zo goed als Tom zou hij nooit worden en eerlijk gezegd wou hij dat ook niet. Hij wou gewoon het instrument, dat zijn broer altijd zo liefkoosde, soms meer als zijn eigen broer, aanraken. Zodat als Tom er de volgende keer op zou spelen hij een beetje Bills hand aanraakte. Het was dom om zo te denken, dat wist Bill zelf ook, maar hij kon het gewoon niet laten. Zachtjes liet hij zijn vingers over de hals glijden, zette ze toen in een bijna onmogelijke houding en liet daarna de andere hand met de pluk over de snaren gaan. Het schelle geluid liet het geluid van de deur die werd geopend, verdwijnen. Terwijl hij probeerde verder te spelen werd de deur ook weer geluidloos gesloten. Tom, die net was binnengekomen, keek naar zijn broertje die zijn lievelings gitaar in zijn handen had. Ook hij was stiekem verliefd op Bill. Ja, zelfs dat gevoel deelde de eeneige tweeling. In het begin had ook hij het moeilijk gehad om aan zijn gevoelens toe te geven, maar nu hij dat wel had gedaan, kon hij er niet meer tegen. Hij kon niet meer tegen het constante verlangen naar Bill, zijn knuffels, kussen, aanrakingen waren in Toms dromen een drugs geworden en hij wou dat dat niet enkel zo bleef in zijn dromen. Hij, de anders zo zelfverzekerde jongen, haalde nu diep adem en probeerde al zijn twijfels aan de kant te zetten. Er kwamen steeds meer helse geluiden uit de gitaar en noch zijn oren, noch de gitaar, wou hij dit langer aandoen. Zo zacht mogelijk liep hij naar de zetel en zette zich achter zijn broer, die zich natuurlijk verschrok. “Ik ben het maar” fluisterde hij om hem gerust te stellen, maar dit had natuurlijk een averechts effect op Bill. Doordat Tom zo dicht tegen hem zat, was hij nu meer gespannen dan ooit. “Sorry van je gitaar” stotterde Bill en hij wou opstaan. Snel legde Tom zijn handen op Bills heupen waardoor alle kracht uit Bills lichaam vloeide, die hij nodig had om op te staan. “Het is niet erg, wacht..” en terwijl de jongste helft van de tweeling afwachtte wat er zou gebeuren, haalde de oudste helft diep adem en nam de handen van zijn broer vast, die Bill op zijn knieën had gelegd en hij verstrengelden hun vingers. Zo voorzichtig mogelijk leidde Tom hun handen naar de gitaar en plaatste terwijl zijn hoofd in Bills nek. “Zo…” fluisterde hij zachtjes en merkte dat de haartjes in de nek van zijn broertje rechtop gingen staan, waardoor hij plots veel zekerder was van zijn zaak. Hun vingers gleden over de snaren en na de eerste noten besefte Bill dat ze zijn favoriete liefdesliedje aan het spelen waren. Het liedje was eenvoudig, maar zo belangrijk voor hem. Aangezien de handen op het lichaam van de gitaar voortdurend dezelfde beweging moesten maken, besloot Tom dit over te laten aan zijn broertje. Voorzichtig liet hij zijn hand uit die van de zanger glijden en besloot op onderzoek uit te gaan. Even wist Bill niet wat hij moest doen, maar direct gaf Tom hem de instructies : “gewoon doorgaan.” Terwijl Bill luisterde naar de raadgeving van zijn broer, liet Tom zijn vingers zachtjes over de hand van de zwart-harige jongen glijden, over zijn arm naar boven. Tom merkte hoe hun nog steeds verstrengelde hand bleef doorgaan, maar toch kwam er steeds minder geluid uit het instrument. Bill lette niet meer op de snaren, wel op de hand van zijn broer, die ondertussen zachtjes rondjes maakten op zijn rug. “Tom…” fluisterde Bill zacht. De gitarist grijnsde, hij wist het nu wel zeker, Bill was even verliefd op Tom, als Tom op hem. “Ja, Bill?” plaagde hij hem. “Wat doe je?” werd er terug gehijgd waarna Tom zijn hand naar Bills buik liet glijden. “Even iets onderzoeken” fluisterde hij waarna hij voorzichtig een kusje op zijn oor plaatste. “Wat dan?” Hij wist dat hij Bill nu nieuwsgierig had gemaakt. “Of je verliefd op me bent…” Hij voelde Bill onder zich verstijven en even kon hij een glimlach niet onderdrukken. Hij wist donders goed welke twijfels en gedachten er nu door het hoofd van zijn tweeling gingen. “Denk je dat ik het niet weet, Bill? Denk je dat ik het niet merk hoe je soms naar me kijkt? Hoe je soms “per ongeluk” in de badkamer komt als ik me douche?” Die dingen had Tom inderdaad gemerkt en juist die dingen hadden hem de moed gegeven om Gustav en Georg achter te laten en zijn poging te wagen. Gewaagd liet hij zijn hand met de rand van het T-shirt spelen. Hij merkte hoe de ademhaling van Bill steeds zwaarder en ongelijkmatiger werd. “Tom, waarom doe je dit?” vroeg hij bang, maar Tom hoorde ook een beetje hoop in zijn stem en besloot eindelijk de verlossende woorden uit te spreken. “Omdat ik ook verliefd op jou ben…” Bill draaide zich verschrikt om. Op zijn gezicht stond een glimlach van oprecht geluk te lezen en gelukkig had Bill daarstraks de schouderband aan gedaan, anders lag het instrument nu op de grond. Ze verloren zich immers in een zoen, die voor beiden meer passie dan eender welke kus ooit tevoren bevatte.