Silence is a scary sound.

Met zijn ogen wijd open staarde hij het donker in. Hij lag op zijn rug in bed, luisterend naar de stilte van de nacht. Het was nooit helemaal volmaakt stil, wist hij, maar toch beangstigde het hem wanneer er geen pratende mensen in de buurt waren. Het enige wat hij hoorde was de tikkende verwarming, enkele auto’s die voorbij scheurden en de wind die de gevallen bladeren liet ruisen. Hij huiverde, ondanks de warme dekens om zich heen. Stilte deed hem denken aan alles, aan degene die alles voor hem betekende. Ze had de stilte, de kalmte in zijn leven doorbroken met haar wervelende schoonheid, haar lach, die altijd maakte dat hij ook moest lachen, door haar lippen kwam zijn hart tot leven. Waar hij altijd de rust was, het ‘stille water met de diepe grond’, zoals ze hem altijd noemde, was zij de vreugde geweest, het licht, alle kleuren die hij ooit zou kunnen bedenken. Rust en vreugde vullen elkaar aan, zeiden mensen. Hij dacht er nu anders over; waar rust is kan geen vreugde zijn, want vreugde verstoort rust. Hijzelf wist het, maar zijn hart niet. Het was meer gestorven dan ooit, het leek nog zwarter dan dat het was voordat haar lippen het wakker hadden gemaakt. Ze had de stilte in zijn leven nog eenmaal verstoord, voordat ze hem voorgoed verliet. De telefoon had uit alle macht gegild, niets vermoedend had hij opgenomen. Ze meldde wat ze melden moest, toen kwam de stilte terug, overdonderend en slechts onderbroken door een pieptoon, die meldde dat ze op had gehangen. Hij hoorde de toon niet. Alleen de stilte drong tot hem door.



Ook nu leek hij alleen de stilte te horen. Zijn brein filterde alle bijgeluiden weg, tot alleen de stilte overbleef. De stilte die hij altijd als een geluid had beschouwd, net zoals hij zwart altijd tot kleuren had gerekend. Nu twijfelde hij. Misschien bestaat geluid helemaal niet, misschien bestaat kleur niet. Wie weet het antwoord? Hij zuchtte en draaide op zijn zij. Hij dacht te diep na. De wereld was zoals hij was, met of zonder haar. Maar wat is het verschil? Wat is het verschil tussen volmaakte stilte en geluid, een continue ruis die je niet meer hoort? Wat is het verschil tussen een leven zonder haar en een leven met haar? Het bleef een leven, met gelukkige en ongelukkige momenten, alleen een leven zonder haar lach, die alle momenten gelukkig kon maken. Hij zuchtte. Het verschil was er, dat wist hij en dat wist iedereen. De hele wereld om hem heen scheen te merken dat hij verdrietig was. Elke dag vroegen zijn vrienden hem waar de wallen onder zijn ogen vandaan kwamen. Altijd antwoordde hij hetzelfde: hij had een wilde nacht achter de rug gehad, en hij verzekerde hen ervan dat ze de details niet wilden weten. Soms vroegen ze toch door, meestal niet.


Hij stond op en pakte zijn gitaar. De stilte beklemde hem, liet hem te hard nadenken. Hij begon te spelen, zachtjes, aarzelend. In zijn hoofd zong hij de woorden mee, zijn lippen maakten de vorm van de zinnen die hij had bedacht. Silence is a scary sound.