Proloog

Koude kalksteen glijdt langs mijn vingers, ongrijpbaar, vastgeroest zoals het eeuwenoude liefdesverhaal van Romeo en Julia. Wel, zoals de Montagues en de Capulets voel ik me ook, alleen is het in mijn geval een innerlijke strijd die ik voer. De tweevoudige keuze ligt voor me open, net zoals de onzekerheid die bij de keuze aangewaaid komt als een verraderlijke oostenwind.
      De groene mineralen staren me aan, afwachtend. Maar een keuze kan ik nog niet maken. Het is nog te vroeg, te rauw. Als een opengereten wonde die eerst moet helen voordat het lichaam weer optimaal verdergaat. De littekens meedragend, absorberend in alles wat we doen. Het verleden zal nooit vergeten worden.
      De afbrokkelende steen van het hart, kwam vervaarlijk hard en daverend op de koude vloer terecht. Zo ook mijn lichaam, nadat het doorboord wordt op zo'n intense manier dat het pijn doet. Ik kan dit niet.
      Warme handen klemmen om mijn frêle lichaam, warmen het op, geven het liefde. Strelen door mijn haren, vervlechten zich erin om ze dan weer los te laten. Los laten, dat ene verleden, dat aanleiding gaf tot de fossilisering van het hart.

"Trouw met me."