X 4.7

De rest van de week had ik alleen doorgebracht, want zoals het er op leek, zorgde elk bezoek bij een van mijn medebewoners hier in Hostelia op vreemde voorstellen of zoenen met één van hen. Hoe gefrustreerd ik mij ook voel. Ik kan toch onmogelijk op die voorstellen ingaan. Toch?
      Het zijn knappe mannen, maar als er een ding is dat ik niet wil zijn dan is het een slet. Ook al begint het bij de gedachten alleen al, diep beneden te kriebelen.
      Ik zucht nadat ik weer doelloos voor me uit had gestaard, en richt me weer op het boek in mijn handen. Het tweede boek; Vijftig Tinten Donkerder, naderde naar het einde.
      Uiteindelijk gooi ik het boek voor me uit, lusteloos. Zin in lezen heb ik niet meer, als ik er enkel maar gefrustreerd van wordt. Hoe is het toch zo ver kunnen komen?
      Uit pure verveling besluit ik om mijn post te gaan halen. Sloffend daal ik af naar de inkomhal waar de rij brievenbussen hangt, om met enkel wat reclame en de waterrekening terug boven te komen.
      Op de gang van mijn appartement schrik ik op door een luide vrolijke gil die de stilte doorboort. Louis’ deur is net opengezwaaid en vrijwel meteen verschijnt er een brede glimlach om zijn lippen als hij de jonge vrouw voor zijn deur ziet. Het is de vrouw die op één van de foto’s in zijn appartement afgespiegeld is, vast zijn vriendin. Zijn armen klemmen om haar heen en hij trekt haar stevig tegen zijn borst aan.
      Als ook Ella en Liam verliefd de gang op komen, laat ik mijn ogen in hun kassen rollen. O God, ik blijf echt altijd alleen over. Zelfs Christian Grey van Vijftig Tinten krijgt liefde waarom ik niet. Grr, liefde suckt! Ik ben voor de directe bevrediging, niets van dat zogenoemde méér.
      Voor ik het weet klop ik hard en beslist op de deur van appartement vier.
      “Geldt dat voorstel nog?” is het eerste dat ik uitbreng als de deur geopend wordt. Zayn kijkt me verbaasd en met een mond vol tanden aan. Hij laat zijn ogen op mijn gezicht rustig, peilend in welke mate ik het meen en om zichzelf te verzekeren dat ik niet krankzinnig geworden ben.

(...)