X 4.3

“Ik wilde je verrassen met een ontbijt, om je promotie te vieren. Louis vertelde me erover toen hij gisteren grijnzend binnen kwam stormen en...” Harry staat tegen mijn ontbijtbar aangeleund, terwijl ik een pijnstiller met wat water naar binnen werk, hopend de katereffecten zo goed als mogelijk de kop in te drukken.
      “Hee, luister je wel?” Zijn stem klinkt gekrenkt, aangezien ik echt niet aan het luisteren was. Ik zucht moedeloos door het feit dat ik niets waard ben vandaag, straks nog naar mijn werk moet en natuurlijk ook dat Harry net iets te vroeg naar mijn mening op mijn deur stond de bonken.
      “Sorry, het was gisterenavond nogal laat,” mompel ik verontschuldigend. Harry moet er enkel om grijnzen. Hij loopt om de ontbijtbar heen om langs achteren zijn armen rond mijn middel te slaan en zijn kin op mijn schouder te laten rusten.
      “Je promotie gevierd met enkele vriendinnen?” vraagt hij terwijl zijn heerlijk, omhelzende warmte mijn humeur wat doet omslaan.
      “Ik zat bij Niall thuis… veel te veel alcohol… vermakelijk,” mompel ik onsamenhangend, gewoonweg niet in staat om meer over mijn lippen te krijgen. Plots zonder reden verdwijnen Harry’s armen en kruipt hij op de barkruk naast me. Ik kijk hem verbaasd aan door zijn onverwachte actie, want ik vond het knuffelen wel fijn.
      “Laten we ontbijten, anders heb ik dit helemaal voor niets meegenomen,” verwijst hij naar de croissantjes en koffie die hij in zijn handen had toen ik hem had binnengelaten.
      Zijn woorden negerend, steun ik met mijn ellenbogen op het tablet van de ontbijtbar en kijk hem met een smalende grijns aan, “Jaloers, Styles?”
      Hij kijkt me met samengeknepen ogen aan, voor hij zich dichter naar me toe buigt. “Ik zie helemaal geen reden om jaloers te zijn, ik kan die Niall wel aan.”
      Ik moet lachen om zijn woorden, “Als jij dat wilt geloven…” Hij knikt een neemt een grote hap van zijn ontbijtkoek.
      “Waar hebben jullie het over gehad?” vraagt hij, proberend zo nonchalant mogelijk te klinken.
      “Hij vroeg of ik hem een pijpbeurt wilde geven.” Nauwgezet hou ik Harry’s reactie in de gaten. Waardoor ik moeite moet doen niet te gaan grijnzen. Hij stopt even met kauwen, mijn woorden verwerkend om vervolgens verder te kauwen en het voedsel weg te slikken met een grote slok koffie.
      “Ik weet dat je dat privilege toch alleen maar aan mij verleend,” grapt hij uiteindelijk. Ik schud lachend mijn hoofd, opgelucht dat hij op deze manier reageert. “Eet,” beveelt hij, als hij ziet dat mijn croissant nog onaangeroerd op mijn bord ligt. Ik blaas gekweld mijn adem uit, maar neem dan uit beleefdheid toch maar de croissant in mijn hand. Hopelijk houdt mijn maag het uit.
      Nadat ik met veel moeite toch een halve croissant naar binnen heb kunnen krijgen, nip ik van mijn koffie, Harry nog steeds naast me op de barkruk.
      “Sam, weet je nog die keer dat ik vertelde waarom ik hier was?” Ik knik zachtjes, maar de zorgelijke blik in zijn ogen maakt dat ik er ook niet geheel gerust in ben. Harry had gezegd dat hij hier was bij zijn beste vriend Louis om even van huis weg te zijn, van de constante druk van zijn ouders op zijn schouders. Niets meer en niets minder had hij vertelt. “Ik ga weer naar huis, een heel eind hier vandaan.”
      “O.” Mijn lippen blijven even in een cirkeltje open staan voor ik me weer herpak. Ik moet me herpakken, “Wanneer vertrek je?”
      “Vanavond.” Hij heeft zijn ogen op zijn handen gericht, het valt hem duidelijk zwaar.
      “Heb je misschien zin om vanavond voor je vertrekt nog eens langs te komen. Ik maak wel wat te eten. Dan hoef je niet op een lege maag te reizen,” vraag ik zachtjes.
      Een zwakke glimlach verschijnt op zijn knappe gezicht, “Graag, Sam. Graag.”


Na het avondeten hebben Harry en ik onze weg naar mijn slaapkamer gevonden. (...)

“Het ga je goed Harry, het was leuk je gekend te hebben.” Geen emotie tonen, Sam, geen emotie. We staan bij mijn voordeur, ik enkel gehuld in mijn dunne badjas.
      Ik was er de voorbije weken, sinds zijn aankomst hier er perfect in geslaagd alle mogelijke gevoelens buiten schot te houden. Waarom zou dat nu anders moeten zijn? Vooral nu hij vertrekt, het zou net gemakkelijker moeten zijn. Maar is het wel gemakkelijk iemand die je op zo’n intieme manier hebt leren kennen laten gaan zonder zeker te weten wat je voor hem voelt?
      “Ik ga je nog missen, Garland. Hopelijk lukt het je om dat boek te schrijven.”
      “Dankje,” mompel ik met tegenstrijdige gevoelens.
      “Hee, niet zo sip zijn.” Hij grijpt mijn kin vast en dwingt met zijn vingers mijn lippen in een glimlach, voor hij de zijne er tegenaan drukt. Mijn handen vinden hun weg naar zijn krullen als ik mijn lichaam tegen het zijne aandruk. Hij verdiept de zoen, maakt het vurige en krult zijn tong om de mijne. Zo staan we daar nog even, genietend van elkaar.
      Verwoed hap ik naar adem als mijn lippen hun vrijheid weer vinden, onze voorhoofden nog tegen elkaar aangedrukt. Dit is het dan, het afscheid…
      Harry zet een stap naar achteren, kijkt me nog even met zijn schitterende groene ogen aan en trekt dan de deur open, weg…
      Zonder die kus zou het heel duidelijk geweest zijn. Een doodgewoon afscheid tussen mensen die af en toe het bed met elkaar gedeeld hebben en een leuke tijd gehad hebben. Maar die kus leek zoveel meer, dat mijn gedachten weer helemaal overhoop liggen. Ik wordt er gefrustreerd van en besluit om aan het column te beginnen. Het anti-romantische films protest: daarin wordt alles veel te gemakkelijk afgebeeld, het komt altijd goed en je kan zo voorspellen hoe het afloopt. Romantische films het wordt tijd dat jullie eens kennis maken met mijn gefrustreerde, kritische woorden…