.

Hij keek me ongelukkig aan. Hij wou wel met zijn broer praten, maar was bang dat er dan weer van die dingen gebeurde zoals er waren gebeurd toen hij nog bij zijn familie woonde. Hoewel ik er niks van wist, wist ik wel dat zijn familie hem pijn had gedaan.
Ik ging op mijn tenen staan en fluisterde in zijn oor, zo zacht dat alleen hij het kon horen:'Ik ga wel even weg, maar ik blijf hier in de buurt.' Ik draaide me om en wilde weglopen, maar hij pakte mijn pols vast en trok me terug. 'Je moet hier blijven,' fluisterde hij. 'Dan weet je alles over mijn verleden. Hoe mijn leven was toen ik nog bij mijn familie was.' Ik keek hem aan. En besloot dat ik het beste hier kon blijven. 'Okee. Ik blijf hier.' ik glimlachte. Hij boog naar me toe om me opnieuw te kussen, maar na een paar seconden kuchtte Jonas geirriteerd.
Ik was hem alweer vergeten. Oeps.
Jeremy keek hem aan. 'Okee. Ik geloof je. Voorlopig.'
Jonas zuchtte opgelucht. 'Dankjewel. Ik wil Lara graag beter leren kennen, en ik heb je gemist. Het is thuis niet hetzelfde zonder jou'
Ik grinnikte. Zo klonk Jonas wel een beetje als een meisje. Jeremy en Jonas keken me allebei verbaasd aan, maar ik schudde mijn hoofd. 'laat maar.'