Part 2

De deur stond nog open, en snel liep ik de bijkeuken in. De geur van de het wassen en drogen van de kleding leek hier wel eeuwig rond te hangen, al was dat vandaag zondag, en was er geen stukje textiel te vinden. Alles werd altijd de dag tevoren zorgvuldig geregeld. Ik opende de tweedelige deur, waarvan het bovenste deurtje vrijwel altijd open was, naar de grote keuken. Toen ik de warmte voelde, en de knetterende haard hoorde kon ik mezelf niet meer in bedwang houden, de tranen begonnen als een rivier te stromen, snikkend greep ik me vast aan de grote houten tafel en liet me huilend op een stoel ploffen. Ik begroef mijn gezicht in mijn armen. ‘Er komt een oplossing, daar zal ik voor zorgen.’ Oh wat deed mijn hart een pijn, het was bijna ondragelijk, waarom was ik zo bang. ‘Geloof me Selena, vertrouw me! Er is niets wat ons in de weg kan zitten!’ ik gaf een kerm die de stilte brak van de lege ruimte. Toen was het weer stil. Alleen het knetterende vuur zorgde voor een geluid. Maar na een paar minuten ook iets anders. Selena hoorde kleine knisperende pootjes op de houten vloer richting haar komen, daarna voelde ze een zachte kop op haar voeten. Ze keek omlaag en zag wazig door haar tranen heen, de oude teckel haar aankijken. Er verscheen een glimlach om haar mond, ze stak haar hand uit en aaide zijn zachte kop. De huid rond zijn ogen was te groot voor zijn zwarte glimmers, daardoor leek het of hij altijd treurig keek, de oomlaagstaande mondhoeken gaven daar nog eens een extra accent aan. Ze kriebelde hem onder zijn kin. ‘Oh Bonbon.’ Het beestje likte mijn hand, en ik streelde de grijze haren op zijn neus.
Ik keek langs de tafel, en zag mezelf gillend rond de tafel rennen, Jonathan op de hielen, die krijsend uit mijn armen probeerde te blijven. Toen was Bonbon nog een pup, luid blaffend sprong hij om ons heen, en speelde net zo hard het spelletje mee. Tot het moment dat Maryless ons aan de andere kant van de tafel stond op te wachten, en wij pardoes in haar dikke armen renden. Lachend tilde ze ons op haar sterke schouders. ‘ha ha, en wie heeft er gewonnen?’ ik giechelde van de pret, terwijl ze de keuken uitwaggelde met de kleine Bonbon haar op de voet. ‘maar nu is het bedtijd kinders!’’ oooh nee, niet weer!’ kermde Jonathan. De kokkin zette me op de grond, en hield Jonathan voor mijn gezicht. ‘Zeg maar welterusten Selena!’ Ik gaf hem een natte zoen op zijn wang, en deed hetzelfde bij de zachte donkere wang Maryless, alleen perste ik er ook nog eens lucht bij, waarbij het geluid van een leegpruttelende ballon te horen was. Ik rende snel gniffelend weg, terwijl ik Maryless achter me hoorde mopperen, terwijl ze haar wang overdreven hevig stond te poetsen. Ik wist dat ze er stiekem ook om moest lachen. Bonbon draafde met me mee, en kroop zoals iedere nacht bij me in de bedstee. Lekker warm en gezellig. Want dat was wat ik miste, een moeder. Maryless nam dan wel grotendeels die rol over, ze kwam iedere avond mij instoppen, gaf me liefde, luisterde naar me, trooste me, en hield van me. Maar het was toch niet hetzelfde als mijn moeder. Maryless als hoofd van de bediendes had vaak ook bijna geen tijd, en was meestal als eerste op en als laatste naar bed. Als ze dan tijd voor me had, was ze meestal erg moe. Gelukkig had ik dan Bonbon die me het grootste deel van de tijd bezighield, en mijn eenzaamheid verminderde.