X 3.2

Met één been geplooid op de stoel en de andere opgetrokken tot onder mijn kin staar ik met getuite lippen naar het scherm van mijn laptop.
      “Sam, heb jij ergens mijn wit hemd gezien?” Liam staat met een ontbloot bovenlijf in zijn keuken rond te draaien. Ik werp een vluchtige blik op mijn halfnaakte beste vriend, om vervolgens mijn schouders op te halen.
      “Ik ben je meid niet. Trouwens je hebt nog tijd genoeg voor je shift begint, je kan zelfs helemaal naar het centrum rijden voor een nieuwe te kopen én onderweg stoppen voor een pedicure,” zeg ik eigenwijs.
      “Aan jou heb ik ook niet veel,” ik kijk hem gespeeld verontwaardigt aan, “Moet jij trouwens zelf niet naar je werk?” Ik mompel zijn laatste zin na op een irritant toontje, om er dan aan toe te voegen: “Pas om twee uur. Ik mag van thuis uit een eerste versie van dat artikel van het interview van gisteren uittypen.” Zelfingenomen kruis ik mijn armen voor zijn borst en kijk ik hem triomfantelijk aan, omdat zijn weerwoord in het water valt. Hij rolt even kort met zijn ogen om me dan een oprechte glimlach te schenken en verder op zoek te gaan naar zijn ontbrekend kledingstuk. Wat ben ik blij met zo’n beste vriend; iemand die zich niet al te veel stoort aan mijn humeurwisselingen en felle woordspelingen.
      Mijn aandacht wordt weer naar mijn laptop getrokken als het scherm zwart wordt, omdat hij in slaapstand gaat. Ik zucht en raak niet geheel voorzichtig enkele toetsen aan, zodat hij weer aanflitst. Geconcentreerd scrol ik door het document waar flarden van gesprekken en gebeurtenissen in staan beschreven. Ik heb ondertussen al heel wat voor mijn boek, enkel een volledige, vaste verhaallijn ontbreekt. Waarom ben ik toch ook zo chaotisch?
      Ik klik een leeg document aan, denk diep na en zoek dan - in plaats van te schrijven - om me heen naar Liam. “Liam?” Vanuit de badkamer komt gemompel, “Zeg, wat vind je eigenlijk van de naam Rose?” Ik wacht op zijn antwoord, dat pas komt nadat ik kort de waterkraan open en toe hoor gaan.
      “Het is een mooie naam.” Goed. “Waarom wil je dat weten?” Hij steekt zijn hoofd vragend naar buiten, met zijn tandenborstel tussen zijn lippen.
      “O, zomaar.” Ik haal mijn schouders op, “Ik ga even een luchtje scheppen, de brievenbus legen en kijken hoe de klusjesmannen het in mijn appartement doen.” Liam trekt een wenkbrauw op, maar verdwijnt dan weer de badkamer in. Ik sta op en loop, zonder moeite te doen mijn schoenen te zoeken, naar de deur.
      Was het een slechte keuze om van Liams personage een vrouw te maken? De twijfel slaat toe als ik merk hoe moeilijk het is om de juiste beslissing te nemen voor het verhaal. Ik wil er meer vrouwelijke personage in, en dit is de enige mogelijkheid; van de beste vriend een beste vriendin maken. Alleen hopen dat Liam er niet achter komt en me dan levend gaat fileren. Maar wat is de kans dat hij het ooit te weten komt, als de kans dat mijn boek ooit uitgegeven wordt al nihil is…
      In de inkomhal loop ik terug naar de lift met mijn post in mijn handen. Met een simpele druk op de knop van de eerste verdieping schuiven de deuren weer dicht. Ik schrik op door een hand die nog net snel genoeg tussen de deuren glijdt, waardoor die dingen weer openschuiven.
      Wanneer ik opkijk, stokt mijn adem in mijn keel. Harry.
(...)
“Hoe ziet het er uit? Komt het goed?” Liam kijkt me vragend aan, als ik zijn appartement weer binnenkom. Ik heb zeker nog een kwartier op de gang gestaan, wachtend tot ik afgekoeld was door de spanning die ik in de lift beleefd had.
      “Komt wat goed?” vraag ik totaal in de war gebracht door wat er net gebeurd is. Ik kan het nog steeds niet echt vatten.
      “Je appartement. Ik veronderstel dat je die mannen verschillende instructies hebt gegeven over hoe je wilt dat het eruit komt te zien en daarom zo lang wegbleef.”
      “Oh juist ja, komt wel goed… denk ik,” verzin ik, aangezien ik helemaal niet naar mijn appartement ben gegaan. Ik had het even druk met een ander zaakje… Liam kijkt me even moeilijk aan, maar gaat dan toch verder met het strijken van zijn wit hemd.
      “Trouwens, daarnet deed het zoveelste bewijs zich voor, dat de huisbaas dringend een nieuwe lift moet instaleren. Dat oude ding zat een hele tijd vast tussen twee verdiepingen. Stel je voor dat er net iemand in zou staan.”
      Ja stel je voor…