16. In your eyes I see the hope I once knew

Tom had de politie gebeld. Hij was stomverbaasd geweest dat hij überhaupt signaal had, maar ook ongelooflijk dankbaar. Ze spraken helaas zo weinig Engels op het politiebureau van Poznan dat Wanda de telefoon over had moeten pakken; niet dat de uitkomst van het gesprek anders was – de politie beloofde zo snel mogelijk te komen – maar Tom had het graag zelf geregeld. Om zijn geweten te sussen.
En nu was de politie gearriveerd, de loods omsingeld, zijzelf veilig omringd door agenten en bodyguards, en ze waren nog geen stap verder. In de deuropening van de loods stond Stefan Czajka, met zijn pistool tegen Bills kin.
‘Eén beweging en jullie nachtegaal is dood.’
Tom boog achter zijn bodyguard vandaan. Wanda trok hem meteen weer terug, maar hij rukte zich los. Hij was hier niet gekomen om af te wachten – hij wilde zijn broer zien en dat wilde hij nu.
Bill stond kaarsrecht op de drempel, zijn hoofd opgeheven en zijn blote voeten ietsjes uit elkaar. Zijn jeans was vuil en gerafeld; verder droeg hij niets meer, behalve een bebloed provisorisch verband om zijn linkerschouder. Zijn gezicht was lijkwit, zijn ogen te groot, zijn haren geklit en smerig. En zijn blik gefixeerd op zijn tweelingbroer.
Twee paar identieke ogen, twee identieke verlangende blikken. Onhoorbaar schreeuwden ze elkaars naam. Onwillekeurig bewogen ze zich naar elkaar toe, heel even maar, één millimeter maar...
‘Geen beweging!’ bulderde Czajka en duwde het pistool harder tegen Bills kin. Achter hem verscheen zijn blonde handlanger Alexej Androvich, eveneens met een pistool, en gevolgd door een meisje. Een jong meisje met lange zwarte haren en een angstig gezicht.
‘Irenka!’ Wanda deed ongecontroleerd twee stappen naar voren, bevroor echter in haar beweging toen ze een dreigende klik hoorde. Stefan Czajka spande de haan van zijn pistool.
Iedereen veranderde in een standbeeld. Slechts de ogen bewogen nog, schoten heen en weer tussen Czajka, Tom, Wanda, Bill, Irenka, Alexej, de politiechef. Wat ging er gebeuren? Wie zou er als eerste handelen?
Het was politiechef Król die uiteindelijk het heft in eigen handen nam en iets in het Pools naar Stefan Czajka riep. Wanda deed twee stappen terug, gelukkig onopgemerkt, en vertaalde fluisterend wat er gezegd werd: ‘Król vraagt wat Czajka wil, wat zijn voorwaarden zijn.’
Tom luisterde met een half oor; het kon hem eigenlijk vrij weinig schelen, het enige wat hij wilde was Bill terugkrijgen. Pas toen Wanda hem dringend tussen zijn ribben porde, draaide hij zich richting haar. ‘Wát?’
‘Hij zegt dat hij vrije doortocht wil,’ fluisterde Wanda. ‘Voor hem zelf, voor Alexej en voor Jakob, zijn tweede handlanger. Jakob Czajka is mijn oom.’ Ze zweeg even, ogen neergeslagen, maar ging toen vlug verder: ‘Ze weigeren Bill los te laten, hij is natuurlijk hun enige onderhandelingsmiddel. Ze eisen doortocht voor henzelf en hun “handelswaar”, anders schieten ze hem alsnog neer. Over Irenka wordt niets gezegd, maar ik neem aan dat ze haar ook mee willen nemen.’
‘Irenka is dat meisje?’ controleerde Tom. Hij keek haar vragend aan. ‘Je zusje?’
‘Mijn zusje,’ bevestigde Wanda zacht. Ze zuchtte diep en luisterde opnieuw, probeerde het heen-en-weergeschreeuw tussen Król en Czajka te begrijpen. ‘Ze zeggen steeds hetzelfde... Geen van beiden willen ze opgeven.’
Tom wierp een woedende blik op Król, die heftig discussieerde met Czajka, en liet toen zijn blik afglijden naar zijn tweelingbroertje. Die had zijn hoofd en schouders laten zakken; hij zag eruit alsof hij elk moment kon instorten. Iemand moest met een goed voorstel komen, anders stonden ze hier morgen nog.
Heel even bleef Tom staan, zwijgend, zijn keuzes afwegend. Toen richtte hij zijn blik op iemand anders, haalde diep adem en brulde: ‘Hey, Arschloch!’
Opnieuw werd iedereen doodstil. alle blikken richtten zich nu op Tom, die uiterlijk kalm een stap naar voren deed. Er verscheen een miniglimlachje op Bills gezicht, maar hij zweeg.
‘Ik neem aan dat je mij bedoelt?’ riep Czajka in het Duits terug. ‘Pas op je toon, jochie, of je broertje hier laat het leven!’
‘Je doodt hem echt niet,’ antwoordde Tom, veel kalmer dan hij zich voelde.
‘Oh nee? En waarom niet?’
‘Omdat je dan je onderhandeling kwijt bent.’ In gedachten dankte Tom Georg op zijn blote knietjes voor alle actiefilms die hij hen tijdens de tour had laten kijken. Daar zeiden ze dit soort dingen ook altijd, anders was Tom er nooit op gekomen.
Czajka lachte ruw. ‘Daar zeg je me wat, jochie! En wat stel je voor? Dat ik hem neerschiet en me overgeef?’
‘Nee.’ Tom stond nu bijna recht voor hen. Hij ademde bewust heel rustig in en uit, maar trilde vanbinnen van angst. Oog in oog met het einde van zijn leven. In geen van zijn toekomstfantasieën had hij voorzien dat hij ooit nog eens in koelen bloede met een gevaarlijke crimineel zou moeten (en kunnen) onderhandelen. Dit was te gek voor woorden. Helaas was het ook de realiteit.
Hij haalde oppervlakkig adem en zei: ‘Ik stel voor dat jullie nu in jullie smerige busjes stappen en wegrijden. Waar jullie heen gaan, kan me niet schelen. Neem mijn broertje mee.’
Bill keek met een ruk op, maar Tom negeerde hem. Hij bleef Czajka strak in de ogen kijken. ‘Op een afgesproken plaats houden jullie stil. Daar zetten jullie Bill af, levend en wel, en rijden door. Jullie krijgen een voorsprong, ik krijg mijn broer terug. Dat is de deal.’
Doodse stilte. Alle agenten, alle aanwezigen, staarden naar Tom en Czajka. Die keken elkaar strak in de ogen. Czajka bleef uitdrukkingsloos, Tom vocht tegen duizend emoties tegelijk. Hij was doodsbang voor deze man, doodsbang om zijn broertje alsnog te verliezen, woedend omdat Czajka niet antwoordde, doodmoe van alle inspanningen.
Eindelijk, eindelijk deed Czajka zijn mond open. ‘Dat is de deal, hè? En Irenka, wat kan je over haar zeggen? Is Wanda hier niet vanwege haar?’
Het donkerharige meisje kek nu om naar Czajka, haar lippen trillend alsof ze iets wilde zeggen. Tom wierp een vluchtige bik op haar en zei toen met wankele stem: ‘Waarom wil je Irenka houden? Voor welk nut?’
‘Omdat een dochter bij haar vader hoort,’ antwoordde Czajka met een grijns. Bill maakte een ongecontroleerde beweging. Irenka? Czajka’s dochter? Het duizelde hem, hij volgde de discussie niet meer. De pijn in zijn schouder begon weer op te spelen, overstemde zijn zintuigen en zijn gedachten. De stemmen verdwenen naar de achtergrond, het lukte hem niet om te blijven focussen. Langzaam voelde hij zich wegzakken in een pikzwart niets.
‘Bill!’ Verschillende stemmen schreeuwden dezelfde naam, maar de drager van die naam reageerde niet meer. Roerloos lag hij aan Czajka’s voeten, als een dode.
Tom maakte aanstalten om naar zijn broer te rennen, maar Czajka hield hem tegen met een zwaai van zijn pistool. ‘Wij zijn nog niet uitgepraat, jochie!’
Irenka knielde bij Bill neer, negeerde Alexejs woedende gesis en zocht met trillende vingers naar Bills pols. ‘Ik voel en hartslag!’ meldde ze met wankele stem. Ze keek omhoog, naar Czajka, en smeekte: ‘Alsjeblieft, vader – laat hem gaan! Straks gaat hij nog dood... Neem de deal aan, alsjeblieft!’
Tom staarde gespannen naar Czajka’s gezicht, precies zoals alle aanwezigen. Wat zou zijn beslissing zijn? Hij moest het nú zeggen.
En hij bleef stil.