12. I can feel the end is near

Het was donker in de loods. De avond was gevallen, regenwolken verborgen de maan. Binnen brandde een enkele lamp, daar waar Kerkhoftrui en Irenka zaten. Alexej stond bij de deur te roken; het gloeiende uiteinde van zijn sigaret was vanuit Bills hoekje het enige lichtpunt in de duisternis.
Doodse stilte hing als mist in de ruimte. Irenka leek te slapen, Kerkhoftrui staarde zwijgend in het licht van de lamp. De Polen aan de andere kant van het schot waren eveneens stil. Een enkele rat schoot over de oneffen vloer; het gekras van zijn nageltjes klonk beangstigend hard in de duisternis.
Bill lag opgekruld in zijn hoekje, had de hele dag nauwelijks bewogen. Nu begonnen zijn spieren te protesteren, ze wilden gestrekt geworden, maar hij durfde geen geluid te maken. Kerkhoftrui en Alexej hadden allebei een pistool binnen handbereik en hij had zijn leven nog te lief om de aandacht op zich te willen vestigen.
Toch kon hij na een tijdje niets anders dan zich uitrekken; zijn bloedsomloop kwam in de knel, hij had geen keus. Zo stilletjes mogelijk strekte hij zijn lijf, vervloekte in gedachten zijn laatste groeispurt en slaakte een opgeluchte inwendige zucht toen hij zich geluidloos weer kon oprollen.
Het volgende moment klonk er een harde knal. Een kogel zong over Bills hoofd heen, sloeg in tegen de muur en liet doodse stilte achter.
‘Bloody rat!’ gromde Alexej geërgerd vanuit de deuropening.
Bill lag plat op de grond, zijn gezicht in het stof gedrukt. Hij durfde nauwelijks adem te halen. Nog nooit, in heel zijn leven, was hij zo bang geweest als nu. Het suisde in zijn oren; zijn hart bonsde tegen zijn stembanden. Hij had de kogel vlak over zijn hoofd horen vliegen. Voelen vliegen. Hij voelde het nog steeds. Een vingerkootje verwijderd van de dood.
Trillerig, met natte ogen, rolde hij van de kogelinslag weg. In plaats van “niet overgeven” was het nu “niet huilen”. Wat was er met zijn leven gebeurd? Nog geen maand geleden tourde hij rond door Europa en voelde zich moeër en moeër worden; elke stad zoog meer energie uit hem dan die daarvoor. Vergeleken bij hoe hij zich nu voelde, was dat echter niets.
Scherpe nageltjes krasten vlak naast zijn hoofd over de oneffen vloer. De rat waar Alexej op geschoten had – of was “bloody rat” de vervanging voor “songbird”?
Bij elke trilling die langs zijn ruggengraat schoot, gleed er een nieuwe traan over zijn wangen. Zijn hele gezicht was ondertussen kletsnat, maar over zijn lippen kwam geen enkel geluid. Nu de aandacht op zich vestigen kon hem wel eens fataal worden.
Voetstappen kwamen dichterbij. Te zwaar voor Irenka, te licht voor Kerkhoftrui.
Alexej.
Een hand op Bills schouder; hardhandig werd zijn hoofd richting het gloeiende puntje van de sigaret gedraaid. Alexejs gezicht zweefde boven dat van Bill, gevaarlijk dichtbij. Donkere ogen flikkerden boosaardig boven de sigaret.
‘Are you scared?’ fluisterde hij zacht, poeslief. ‘Is our little songbird scared?’
Bill staarde in het gehate gezicht en voelde hoe de tranen bleven lopen. Tegelijkertijd borrelde er iets op in zijn binnenste; Toms beeltenis verscheen voor zijn ogen, lijkbleek en doodsbang. Machteloze woede golfde over Bill heen. De idiote opwelling om Alexej een mep te verkopen drong zich aan hem op. Hij deed het niet. In plaats daarvan verzamelde hij al zijn adem en spuwde Alexej recht in het gezicht.
Even was de wereld een foto. Bevroren, vastgelegd op beeld, onbeweeglijk, stil. Bill en Alexej waren standbeelden, versteend midden in actie. Kerkhoftrui stond half overeind, Irenka had haar hoofd opgeheven, maar verder kwamen ze niet. Roerloos en doodstil tikte er één seconde voorbij.
Bill plofte weer op de grond. Alexej had hem van zich afgeduwd, zijn gezicht asgrauw en zijn ogen wijd opengesperd. Bill belandde met een smak op de vloer en alle lucht werd uit zijn longen geslagen. Hij had iets heel stoms gedaan – daar was hij zich maar al te goed van bewust. Hij kon alleen niet meer terug.
Het regende plotseling as in zijn haar. Alexejs sigaret plofte naast hem in het stof en het gloeiende lichtje doofde toen Alexejs hak de peuk vertrapte. Bill inhaleerde het laatste beetje rook en begon prompt te hoesten; het was lang geleden dat hij voor het laatst gerookt had, de geur kwam hem plotseling verschrikkelijk smerig voor.
Alles gebeurde eerst in slow motion, als een verstard televisiebeeld dat moeite had weer op gang te komen. Nu was Alexej echter van zijn verbazing bekomen en greep Bill zo hardhandig bij zijn kraag dat die uitscheurde. Alexej hield alleen nog flarden T-shirt in zijn hand. Hij staarde er even naar, maar ging het volgende moment met een rotklap onderuit – Bill had zich, in een poging niet opnieuw op de grond te vallen, tegen Alexej aan geworpen en ze stortten met z’n tweeën naar de vloer.
Twee seconden lang lag Bill bovenop, maar Alexej rolde praktisch meteen onder hem vandaan en bracht met een onmogelijke handigheid zijn knie omhoog, met de bedoeling Bill in zijn maag te raken. De jongen had ondertussen echter iets bijgeleerd over zelfverdediging en schoot weg. Alexej liet de flarden stof vallen, greep Bills enkels en brulde iets in het Russisch dat Bill niet verstond, maar meende te kunnen plaatsen als “Blijf hier!”, en een willekeurig scheldwoord.
Buiten zichzelf van woede bleef Alexej pogingen doen Bill te raken. Hij gebruikte vuisten, knieën, zelfs tanden in zijn vastbeslotenheid de jongen pijn te doen. Bill bleef hem ontwijken, de beste tactiek die hij kon bedenken; hij wist dat hij fysiek niet tegen Alexej was opgewassen, maar hij was wel sneller en behendiger. Aan de andere kant had hij sinds de middelbare school niet meer gevochten en zijn energie voelde veel sneller uit hem weg dan hij wilde. Hij kon dit nooit winnen.
In een laatste wanhopige poging om dan tenminste eervol te sterven, een poging ingegeven door zijn oerinstincten, wierp hij zichzelf bovenop Alexej. Regelrechte kamikaze, maar een andere uitweg zag hij niet.
Ze raakten elkaar waar het maar kon, vastbesloten de ander zoveel mogelijk pijn te doen. Bills nagels lieten diepe krassen achter op Alexejs gezicht; zijn eigen bovenlijf zat onder de schrammen en sneeën door de hobbelige vloer en al zijn botten protesteerden tegen het geweld dat Alexej op hem losliet.
Geen van beiden wilde opgeven – maar één van hen zou toch moeten. Bill hoopte, ergens vaag in zijn achterhoofd, dat hij het niet zou zijn. Helaas voelde hij zijn krachten al afnemen. Dit ging hij niet lang meer volhouden.
Alexej slaagde erin zijn ene arm vrij te krijgen en bracht zijn vuist naar achteren. Bill, hijgend en afgemat, kon hem nauwelijks meer ontwijken en sloot zijn ogen, wachtend op de klap.
Die bleef uit. In plaats daarvan voelde hij een hand in zijn nek, die hm naar achteren trok. Aan de geur te merken was het Kerkhoftrui – Irenka zou waarschijnlijk ook niet sterk genoeg zijn om hen uit elkaar te halen.
Kerkhoftrui, die was het inderdaad, hield Alexej met één hand in bedwang. De Rus deed nog steeds verwoede pogingen Bill te bereiken, maar Kerkhoftrui hield hem moeiteloos terug. Met zijn andere hand omsloot hij Bills bovenarm en hield zo de twee uit elkaar.
Alexej schreeuwde iets in het Pools, overduidelijk nog steeds buiten zichzelf. Kerkhoftrui antwoordde kalm iets in dezelfde taal en duwde ondertussen Bill van zich af. Die stortte onmiddellijk weer naar de grond, plotseling beroofd van al zijn energie. Er sijpelde een dun straaltje bloed in zijn haar. Welcome to the days of misery.
Op dat moment hoorde hij Irenka een verschrikte kreet slaken. Geschrokken keek hij op – recht in de loop van Alexejs pistool. Donkere, boosaardige ogen glinsterden in de duisternis.
Alexej haalde de trekker over.