Three

Akira

Ik stond op het perron en leunde tegen de muur. Ik heb gekozen om toch mee te gaan. "Niet zo sip. Je bent nu wel twee weken de baas over de t.v. Of wou je liever de afwas doen?" zei Marika. "Zit me niet zo te treiteren, joh! Je weet dat ik liever thuis gebleven was! Maak het nou niet erger!" kaatste ik terug. "Hé! Doe eens even rustig! Het was drie tegen één en je hebt er zelf voor gekozen om mee te gaan!" zei Stefana. "Ik heb ervoor gekozen om mee te gaan omdat ik de afwas niet wou doen." zei ik kwaad en richtte mijn blik op de klok, die verder op aan de muur hing. Ik liet mezelf op de grond zakken en deed mijn ogen dicht. Waarom ik? Ik ben altijd degene die gedwongen wordt om mee te gaan!
"Dat is onze trein!" riep Annemieke. Verveeld opende ik mijn ogen en stond op. Ik liep achter Marika aan en stapte als laatste de trein in.

Annemieke ging zitten. Stefana en Marika gingen naast haar zitten. Er was nu geen plek meer. Ik zag het en leunde tegen de muur, tussen twee banken. "Geen plek?" vroeg een jongen op pesterige toon. "Nee, dat zie je toch? Anders zat ik nu wel ergens op een bank!" schreeuwde ik. Iedereen zat me nu aan te kijken. De jongen keek nu boos voor zich uit, waarschijnlijk omdat hij tegengesproken werd. Stefana keek me boos aan en gebaarde dat ik moest kalmeren. De trein stopte en de deuren gingen open. Mensen stapte uit en langzamerhand stroomde de trein leeg. Bijna overal was nu zitplaats en al die kansen om te zitten liet ik niet aan me voorbijgaan, dus ging ik snel, naast Marika, zitten. "Morgen in het concert pas Wat gaan we in al die overige tijd doen?" vroeg Stefana, waarbij ze de stilte verbrak. "Als eerst een hotel zoeken en dan zien we wel." antwoordde ik. "Slim..." antwoordde Annemieke. "Zo ver waren we zelf ook al"