10. Okay, there’s got to be a way

‘Goed, dit is dus het plan.’ Wanda stond voor de tafel en tikte op de kaart van Polen die ze net had uitgespreid. Van tranen was geen enkel spoor meer. Ze stond kaarsrecht en keek de jongens met felle ogen aan.
‘Wij zijn hier.’ Haar nagel tikte op Warschau. ‘In de afgelopen twee jaar heb ik verschillende van zijn schuilplaatsen ontdekt, waaronder hier, hier en hier.’
Drie tikjes verspreid over Polen.
‘Enige regelmaat in zijn reizen heb ik niet kunnen ontdekken, of hoe je dat ook mag zeggen. Ik zou dus echt niet weten waar hij nu is.’
Wanda veegde een krul naar achteren en keek zuchtend neer op de kaart. ‘Dus waar moeten we zoeken?’ mompelde ze tussen gespitste lippen door. ‘Waar moeten we zoeken?’
Tom legde een arm om haar heen. Niet alleen om haar te troosten, maar ook om steun te zoeken voor zichzelf. Samen staarden ze naar Polen en vroegen zich zuchtend af waar ze dan waren, hun verloren broer en zus.
‘Wat voor schuilplaatsen zijn het?’ vroeg Georg, die probeerde te ontcijferen wat er op de kaart stond maar het algauw opgaf. Pools...
Wanda haalde haar schouders op. ‘Oude boerderijen, loodsen, dat soort plekken.’
‘En welke kant gaat hij meestal op? Richting Duitsland of richting de Russen?’
‘Allebei. Hij haalt mensen uit Rusland en brengt ze naar Duitsland. Illegale arbeiders en zo. Maar ook andere dingen...’
‘Wat moet hij dan met Bill?’ Tom schudde met zijn hoofd en de dreadlocks schudden mee.
‘Losgeld?’ suggereerde Gustav, die nu ook dichter bij de tafel kwam staan.
‘Ze hebben geen eis achtergelaten,’ verwierp Georg dat idee. ‘Misschien proberen ze iets voor elkaar te krijgen door druk uit te oefenen op de Poolse overheid.’
Tom was al dagen bleek om zijn neus, razend bezorgd om zijn broertje, maar nu werd hij eerder groen. Hoe konden ze zo luchtig over dit soort dingen praten? Zagen ze dan niet hoe het hem opvrat vanbinnen? Konden ze niet...
‘Tom!’ Wanda zwaaide haar hand heen en weer voor zijn gezicht. Hij staarde haar aan alsof hij haar nu pas zag, zijn ogen verwilderd.
‘Ik geloof dat jij hard toe bent aan een beetje frisse lucht,’ besloot Wanda. Tom was niet in staat antwoord te geven, zijn luchtwegen werden dichtgeknepen door koude handjes van staal. Het gebonk van zijn hart galmde in zijn oren. Zijn handen verkrampten, zijn hele lichaam trilde.
Wanda greep hem bij zijn bovenarm en trok hem de kamer uit. Tom vocht tegen zijn paniek en lette niet op, maar voelde plotseling koude lucht in zijn gezicht. Een binnenplaatsje van het hotel.
Het miezerde. De kou en de lichte regen drongen dor de mist in Toms hoofd en bliezen die naar buiten. Hij haalde diep adem, trillerig, en sloot even zijn ogen. Er kleefden tranen aan zijn wimpers.
‘Godver,’ mompelde hij zacht. ‘Wat moet ik nou?’
Wanda gaf hem een stevige knuffel. ‘We vinden hen wel, geloof dat nou!’
‘Jij zoekt al twee jaar,’ merkte Tom op. ‘En je hebt nog niets gevonden.’
‘Dat is niet waar. Ik ben gewoon steeds te laat. En in m’n eentje kan ik eigenlijk ook niet veel doen.’ Wanda weigerde zich te laten ontmoedigen. Ze had zich vandaag al laten gaan, dat gebeurde haar niet nog eens. Ze moest erin blijven geloven, anders werd ze gek.
‘Maar we weten niet waar we moeten zoeken,’ wierp Tom tegen. Hij wist eigenlijk niet waarom hij dat zei. Het zou beter zijn om er gewoon op te vertrouwen dat het ging lukken. Alleen... Bij hem werkte dat gewoonweg niet. Hij moest realistisch blijven. En op dit moment was het gewoon...
Kansloos?
‘Tom! Wanda!’ Georg stak zijn hoofd naar buiten. ‘Er is een bericht over die Stefan Czajka op tv!’
De twee keken elkaar met grote ogen aan. Bericht? Haastig holden ze achter Georg aan, terug naar de kamer. Gustav stond al gebiologeerd naar het scherm te staren. Een platinablonde nieuwslezeres domineerde nu het scherm. Ze praatte op verveelde toon in het Pools, maar Gustav had het knopje voor Engelse ondertiteling gevonden.
‘... gesignaleerd in de buurt van Poznan. Politie heeft goede redenen om aan te nemen dat Czajka verantwoordelijk is voor de verdwijning van popster Bill Kaulitz, de zanger van de Duitse band Tokio Hotel.’
Een foto van Bill verscheen in beeld, naast het gezicht van de nieuwslezeres. ‘Politie probeert nu contact te leggen met Czajka, maar het is onbekend wanneer hij zich precies bevindt.
En dan nu het weer...’
Gustav drukte de stem van de nieuwslezeres weg en keek de anderen zwijgend aan. Even bleven ze zo staan, proberend te verwerken wat ze net gehoord hadden. Toen stormden ze met z’n allen naar ede kaart om uit te zoeken waar Poznan in ’s hemelsnaam lag.
‘Daar!’ riep Tom en pookte tegen de kaart.
‘En die schuilplaats is dichtbij!’ vulde Wanda enthousiast aan. Ze keken elkaar aan, opnieuw vlammende ogen vol hoop.
‘Hoe komen we daar het snelst? Met de auto?’ Tom draaide zich om naar Georg, hun vervoersexpert.
‘Helikopter?’ stelde die voor. ‘Kunnen we vast wel regelen. Is daar ergens in de buurt een goeie landingsplek?’
‘Vast wel,’ haalde Wanda haar schouders op. Het hoe kon haar geen fluit schelen. Ze hadden een spoor!
‘Ik ga David tackelen,’ meldde Georg en trok Gustav mee de kamer uit. Wanda en Tom bleven achter om de tv in de gaten te houden.
Zodra de deur achter de andere twee dichtklapte, vielen ze elkaar in de armen. ‘We hebben een spoor!’ juichte Wanda zachtjes. Tom drukte zijn gezicht in haar krullen en kon alleen maar opgelucht lachen.
Ze gingen Bill redden.
Ze gingen Wanda’s zus redden.
Het zou allemaal goed komen.
Nu kon hij realistisch zijn en toch hopen, nee, vertrouwen, op een goede afloop.
‘Ik ga mama bellen,’ mompelde hij en liet Wanda los. Simone was teruggekeerd naar Duitsland, ze kon toch niet veel doen. En de jongens hadden nu Wanda.
‘Doe dat,’ antwoordde zij luchtig en danste door de kamer, opgelucht en hoopvol door dit nieuwe spoor.
Tom belde zijn moeder. Ze was, net als hij, in de wolken met dit nieuws, en liet hem beloven dat hij elke dag zou bellen met updates. Dat was hij toch al van plan, dus Simone maakte een typische nutteloze opmerking.
Na het gesprek liep Tom terug de kamer in en vond Wanda vast gekluisterd aan de televisie. Ze had het geluid weer aangezet, maar de ondertiteling was verdwenen. Toch waren de beelden ook voor Tom duidelijk genoeg.
Bill.
Gefilmd met een slechte kwaliteit camera, maar onmiskenbaar Bill. Opgekruld in een hoekje, donkere muren achter hem. Bloed op zijn slaap, sijpelend in zijn haar. Gelach op de achtergrond, een pistool zwaaide even door het beeld met de loop op Bill gericht. Die reageerde niet. was hij bewusteloos? Een stem in het Pools, opnieuw gelach. Wat was er aan de hand?
Het filmpje stopte en de nieuwslezeres van net kwam weer in beeld. Wanda drukte het beeld weg. Ze zag lijkbleek, haar handen trilden.
‘Wat was dat?’ fluisterde Tom en kneep angstig in zijn mobiel. ‘Wanda, wat was dat?’
‘Een...’ Ze haalde diep adem en zei zachtjes: ‘Een videoboodschap van Stefan Czajka. Als we iets ondernemen, schieten ze Bill neer.’
Op hetzelfde moment stormde Georg binnen met de mededeling dat ze een helikopter hadden gevonden.