9. You lost us and now we are alone

Tom zat op hete kolen. Niet letterlijk, hoewel het hem op dit moment niet veel zou uitmaken. Bill was al een week weg en had geen enkel spoor achtergelaten, behalve dan zijn eyeliner.
Georg en Gustav probeerden hem te kalmeren, maar slaagden daar eigenlijk nooit in. ook nu niet; Tom ijsbeerde al een half uur lang door hun hotelkamer, schopte tegen de achterkant van de sofa en vloekte hardop. Georg en Gustav zaten zwijgend op diezelfde sofa naar hem te kijken.
Tom wilde net zijn mond opendoen om “Verdammte Scheiße!” te roepen, toen er op de deur werd geklopt. ‘Ver... Binnen!’ riep de gitarist.
Wanda’s weerbarstige krullen verschenen om de kamerdeur. Tom gebaarde dat ze binnen mocht komen en het meisje stapte over de drempel.
‘Is er nieuws?’ vroeg Tom meteen, bleef zelfs stilstaan om haar gretig aan te kijken. Ze schudde zwijgend haar hoofd en Tom vloekte. ‘Verdammte Scheiße!’
Wanda bleef aarzelend staan, keek hem aan met een uitdrukking die het midden hield tussen vertwijfeling en nervositeit. Het duurde even voor Tom dat besefte, maar toen hij eenmaal doorhad dat ze hem aanstaarde informeerde hij: ‘Is er iets?’
‘Nou... Ja... Nee... Misschien, ik...’ Wanda wreef even over haar voorhoofd en zei toen vlug: ‘Hebben jullie je al verdiept in Stefan Czajka?’
De drie jongens schudden synchroon hun hoofd. ‘Moet dat dan?’
‘Nou, hij is toevallig wel degene die je broer ontvoerd heeft!’ antwoordde Wanda een tikkeltje bits.
Tom stak zijn handen in de lucht. ‘En wat dan nog? Wat heeft het voor zin om te weten hoe groot het strafblad van die eikel is? Vergeef me, maar dat wil ik eigenlijk liever níet weten!’
Hij plofte op het voeteneinde van het bed en verborg zijn gezicht in zijn handen. Gesmoord klonk zijn stem achter zijn dreadlocks: ‘Ik ben nu al bang genoeg...’
Wanda reageerde het snelst. Met twee stappen stond ze bij het bed, met een derde lag haar arm om Toms schouders. ‘We vinden Bill wel,’ zei ze zachtjes. ‘Ik beloof het je, we vinden hem wel.’
‘Waarom kan jou dat iets schelen?’ vroeg Georg plotseling. ‘Ik bedoel – niet om onbeleefd te zijn, hoor – je kent Bill helemaal niet. Waarom zou je ons willen helpen?’
Iedereen keek Wanda verwachtingsvol aan. Ze beet op haar lip, staarde even naar een punt in de verte dat alleen voor haar bestond. Toen liet ze haar schouders hangen en vroeg zachtjes: ‘Willen jullie mijn verhaal horen? Vrolijk is het niet en ook niet simpel, maar anders zullen jullie het nooit begrijpen.’
De jongens gingen om haar heen zitten en gebaarden dat ze mocht beginnen. Wanda haalde diep adem. Ze verzamelde de juiste woorden op haar tong, sloot even haar ogen en begon toen, in de doodse stilte, te vertellen.
‘Ik ben geboren op zeventien juli 1990, hier in Warschau. Mijn moeder stierf bij de bevalling en ik werd in huis genomen door haar zuster, mijn tante. Die kreeg, precies een week na mijn geboorte, haar eigen kindje.
Wij groeiden op als zusjes, als hechte zussen. Zij en ik waren onafscheidelijk. Een beetje zoals Bill en jij, Tom. We mochten dan geen echte tweeling zijn, zo voelde het wel voor ons.
Eigenlijk waren we naast nichtjes ook zussen. Halfzussen, moet ik zeggen. Haar vader was ook mijn vader.’
Tom maakte een vreemd soort snuifgeluid en Wanda zweeg even. Ze keek hem ernstig aan. ‘Ik lieg niet, hoor. Eerst legde hij het aan met mijn moeder, maar vond haar blijkbaar niet interessant genoeg en ging bij haar nietsvermoedende zuster buurten.
Hoe dan ook, we groeiden samen op en alles ging best. Onze vader was er nooit, hij bleef niet lang bij dezelfde vrouw. We vonden het wel best, hadden hem niet nodig.
Tot, nu twee jaar geleden, mijn tante overleed.’
Wanda haperde even. Er blonken nu tranen in haar ogen, die ze heftig probeerde weg te knipperen. Tom legde voorzichtig een arm om haar heen en ze zocht steun tegen zijn schouder vóór ze verder vertelde.
‘In één klap waren we alles kwijt. Zestien jaar en alleen op de wereld. Tenminste, dat dachten we. Twee dagen na de begrafenis stond onze vader opeens voor de deur. We hadden hem in al die jaren twee of drie keer gezien, maar we herkenden hem onmiddellijk.
Hij kwam ons ophalen, zei hij. Dat wilden we niet, we vonden dat we best voor onszelf konden zorgen. Daar was hij het niet mee eens en hij bedreigde ons zelfs. We raakten allebei in paniek, maar hij duwde ons moeiteloos richting zijn busje.
Ik wist dat ik iets moest doen. Onze vader was een gezochte crimineel, we konden absoluut niet met hem mee! Vlak vóór hij ons in het busje kon duwen, ramde ik mijn knie in zijn kruis en greep de hand van mijn zusje, om er samen vandoor te gaan.’
Onbewust duwde Wanda haar nagels in haar handpalmen. Ze was helemaal van de wereld, beleefde haar herinneringen opnieuw. Haar ogen waren ongefocust, maar haar stem sprak verder.
‘Hij wilde ons niet laten gaan en greep mijn zusje bij haar schouder. Ik werd gedwongen haar los te laten, hij was zoveel sterker dan ik. Toen moest ik kiezen: bij haar blijven of in m’n eentje vluchten. Ik koos voor het laatste, beloofde mezelf dat ik een manier zou vinden om haar te helpen en sloeg op de vlucht. Sindsdien heb ik haar nooit meer gezien.’
Nu stroomden de tranen over Wanda’s wangen. Ze deed geen enkele poging om hen terug te dringen, maar verborg haar gezicht tegen Toms schouders en huilde vrijelijk. Haar schouders schokten van verdriet.
Tom klopte haar een beetje onhandig op de rug. Hij had echt geen idee wat hij met haar aanmoest. Groupies, ja, daar kon hij wat mee, maar huilende meisjes... Brr, nee.
Toch deed hij een dappere poging om haar te troosten, sloeg zijn armen stevig om haar heen en wiegde haar heen en weer. Dat werkte bij Bill meestal ook.
Blijkbaar hielp het, want Wanda’s gesnik nam na een tijdje af en stopte toen volledig. Even zaten ze in stilte op het bed, luisterden zwijgend naar elkaars ademhaling. Toen vroeg Gustav timide: ‘En wat heeft dat precies met Bill te maken?’
‘Begrijpen jullie dat niet?’ Wanda keek hen met roodomrande ogen aan. ‘Ik ben al twee jaar op zoek naar Stefan Czajka, niet omdat ik hem zo graag de hand wil schudden maar omdat hij mijn zusje heeft! Stefan Czajka is mijn vader!’
En ze barstte opnieuw in huilen uit. Tom, Georg en Gustav keken elkaar met identieke blikken aan. Czajka mocht bidden dat de politie hem eerder vond dan zij, anders kon het wel eens extra vervelend voor hem worden...