The way you treat me

Bill lag huilend op zijn hotelbed. Hij kon niet geloven dat hij weer zo stom was geweest, iedere keer als het gebeurde nam hij zich voor dat het de laatste keer ging zijn en iedere keer liet hij zich weer vangen.

“Bill, doe nou .. open, alsjeblieft?” smeekte Tom aan de andere kant van de deur. Hij was dronken, alweer. “Nee, je bent zat, Tom ,ga weg!” zuchtte Bill. “Ik ben helemaal niet zat. Ik weet nog goed wat ik doe. Please!” Op het moment dat Bill de deurknop omdraaide wist hij al dat hij weer gekwetst zou worden.

Hij was al een tijdje verliefd op zijn broer en toen Tom er – ongewild- achter kwam, was al de ellende begonnen. Bill dacht eerst dat Tom kwaad op hem zou zijn, maar in vergelijking met wat Tom nu deed, zou dat veel minder pijn doen.

Bill ontwaakte de volgende morgen in de armen van Tom en zonder het te weten had hij een grote glimlach op zijn gezicht, misschien, heel misschien zou het deze keer anders zijn. Hij bekeek Tom terwijl hij sliep. Zijn dreads die om zijn gezicht hingen, zijn moedervlek op zijn wang, alles wat hij zo knap vond aan hem. De gitarist werd langzaam wakker en kreunde, een kater, zoals te verwachten. Bill bekeek hem afwachtend, zou het verlopen zoals al die andere keren? Tom draaide zijn hoofd en toen hij Bill naast zich zag liggen, werden zijn ogen groot. “Bill…” hij keek naar de kleren die verspreid op de grond lagen en toen hij door had wat er was gebeurd, haastte hij zich zo snel mogelijk uit bed, verzamelde zijn kleren en kleedde zich zo snel aan, dat hij meermaals bijna struikelde. Net zoals altijd. “Bill dit is nooit gebeurd, OK?” Bill voelde de tranen opkomen. “Waarom?” die vraag wou hij iedere ochtend stellen als dit weer eens gebeurde, maar hij had het nooit gedurfd, tot nu. “Omdat ik dronken was Bill, je denkt toch niet echt dat ik dezelfde, perverse, gevoelens voor jou zou hebben, als jij voor mij?” en voor Bill nog iets kon zeggen, was Tom de kamer uit. Alweer bleef hij wenend achter.

Bill was sinds die morgen niet meer van zijn kamer afgekomen. Hij had zijn boxer en T-shirt aangetrokken en was terug in bed gekropen. Door Tom voelde hij zich altijd zo goedkoop, hij kon niet geloven dat zijn eigen broer hem zo behandelde. Hij voelde de tranen alweer opwellen als hij eraan terug dacht. Zijn ogen waren rood en deden pijn. Hij hoorde zijn maag knorren, maar wist dat hij niks door zijn keel zou krijgen. Opeens hoorde hij geklop op zijn deur. “Ga weg” riep hij, hij wilde echt niemand zien, laat staan dat iemand hem zo zou zien! Alweer geklop, “Bill doe nou gewoon open!” hoorde hij Georg roepen. Bill zuchtte, de bassist kennende zou hij niet zomaar opgeven. Hij stond op en slenterde naar de deur. “Wat is er, Georg?” vroeg Bill en hij hield zijn ogen op de vloer gericht. Georg moest niet zien dat hij gehuild had. Zonder iets te zeggen of vragen, liep Georg naar binnen. Bill deed de deur dicht, draaide zich om en kroop weer onder de dekens. Hij keek naar zijn handen en voelde Georg’s blik op hem gericht. “Ik snap niet dat je je zo laat behandelen, goed, hij is je broer, maar dat geeft hem nog niet het recht…” Bill’s hoofd schoot omhoog, “Hoe weet je dat?” De bassist bekeek de zanger en voegde en verslagen aan toe “Ik hoorde Tom opscheppen tegen Gustav.” “Gustav weet het ook?!” Bill’s stem schoot de hoogte in en voor hij het wist liepen er alweer tranen over zijn gezicht. Georg moest diep in en uit ademen om Tom er niet van langs te geven, maar op dit moment was Bill belangrijker. Hij liep naar de kant van het bed waar Bill zat en ging naast hem zitten. De zanger zat met gebogen hoofd, wenend, naar de dekens te staren. “Bill, kijk me aan.” Probeerde hij eerst zachtjes, maar toen dat niet hielp, nam hij zijn hoofd tussen zijn handen en dwong hij Bill hem aan te kijken. “Je verdient zoveel beter, iemand die je troost als je verdrietig bent, iemand die jaloers is als je nog maar met iemand anders praat, iemand die de gelukkigste persoon is als hij ’s morgens met jou in zijn armen wakker wordt en beseft dat jij het enigste bent wat hij nodig heeft.” Georg bekeek de zanger liefdevol. “En waar vind ik zo iemand? Jij weet net zo goed dat zolang Tokio Hotel er is…” En voor Bill goed besefte wat er gebeurde had Georg zijn lippen op die van Bill gedrukt. Heel even en daarna waren ze weer weg. “Iemand zoals ik, Bill. Ik hou al zo lang van je. Iedere keer als Tom er weer eens over opschept, moet Gustav me tegenhouden hem niet te slaan.” Zonder het te beseffen, glimlachte Bill zachtjes. “God, ik zie er vast vreselijk uit” zei Bill en wild begon hij de tranen van zijn gezicht te vegen. Georg nam Bill’s handen vast, veegde de laatste tranen weg en zei. “Je ziet er prachtig uit.” En deze keer kuste Bill Georg. Georg was misschien niet Tom, maar dat wou Bill ook niet. Georg was beter als Tom en die avond viel hij in slaap in Georg’s armen, wetend dat hij de volgende morgen de gelukkigste persoon ter wereld zou zijn. Zowel Georg, als Bill.