Dontgo

Gastenboek (1)

• dontgo

  ik ben 15 jaar oud en tot men 13de ben ik gepest geweest. het begon allemaal in het eerste leerjaar, ze scholden me uit omdat ik anders was, ze zeiden dat ik dik was en er niet bij hoorde. ik vond het erg en elke avond ging ik wenend slapen, ik liet niets merken aan mijn ouders omdat ik dacht dat ze toch alleen maar meer commentaar zouden hebben . ik was nog klein en dacht dat het wel zou overgaan. NIET DUS... ik ging eraan kapot. elke dag ging ik met tegen zin naar school. de leerkrachten hielpen niet en ik kon niks doen. NIKS... de leerkrachten deden soms zelf mee. een paar jaar later zat ik in het 3de leerjaar. mijn zus moest van school veranderen en ik was zo opgelucht. EINDELIJK van die pesters af. maar nee hoor. ik was anders,lelijk en dik. ze hadden weer iets om mij mee te pesten. maar ze hadden nog een manier gevonden. ik wou een jongen zijn en daar maakte zij gebruik van. ik werd gehaat, er werd geroddeld en ik werd vuil bekeken. tot in het 6de. het ging een jaar zo goed tot ik naar het middelbaar ging. het werd erger dan de jaren ervoor. ze lieten mij voor expres vallen en lachte me uit, niemand wist hoe ik me voelde, ik ging het slechte pad op.. ik ben gaan stelen... en het ergste van alles ik was eenzaam en ik wilde zelfmoord plegen. op een dag kwam ik thuis en ik pakte een schaar (ik had al van zelfmoord gehoord maar wist niet hoe het moest) ik begon te snijden, maar geen resultaat. ik voelde me slecht en zocht op waarom het niet lukte. ik had aan de verkeerde kant gesneden. Spijtig! ik ging zoals gewoonlijk terug naar school met tegen zin en hoopte op een beter leven maar het wou maar niet komen. ik voelde me rot en wou van school. en het lukte, ik liet me buizen en ging weg, weg van die rot school!! nooit meer wou ik er naar toe. ik haatte mijn leven al minder, maar dat veranderde toen ik naar mijn nieuwe school ging. op de bus gooide ze chips in mijn boekentas zodat mijn boeken helemaal oranje zagen van de kleur van de chips. opnieuw wou ik weg! ik dacht dat het ging helpen om naar een pest coördinator te gaan maar het hielp niet. het werd nog erger. als ze mijn boekentas te pakken kregen deden ze deze open en gooide ze die over de speelplaats zodat al mijn boeken eruit zouden vallen, ze lachte me uit. ik vroeg me af wat ik hun misdaan had. ik negeerde hun en probeerde me er niks van aan te trekken, maar het ging niet zo makkelijk als ik had gehoopt. het is nu ongeveer een half jaar dat ze gestopt zijn met mij te pesten en veel verjaardagen zijn daar moeten onder lijden ik heb al mijn verjaardagen als de familie weg was zitten huilen omdat ik zo een rotdag had op school, WEER GEPEST! ik verdroeg het niet mee en ik heb het weer geprobeerd. ik wou niet meer herinnerd worden aan vroeger (slechte vrienden, geen vrienden) ik had problemen thuis en voelde me buiten gesloten.
  ik heb geen littekens op men arm (nu onder tussen wel omdat ik me al een paar keer deze week gesneden heb) maar wel in men hart. elke avond, nu nog, ween ik me in slaap. ik ben door al het pesten heen geen goed mens geworden! ik ben een echte bitch! ik heb een grote mond tegen de mensen waarvan ik hou, ik ween om het minst -, ik ween soms voor de problemen die ik heb, de problemen van nu en die van vroeger, ik heb ook veel fouten gemaakt en veel mensen gekwetst dat besef ik nu.
  ik doe mijn verhaal omdat ik niet wil dat andere mensen gepest worden! ik heb het zelf ook meegemaakt en ben volkomen tegen pesten! nu bestaat er zoiets als ask.fm, ik heb het ook en mensen kunnen je daarop steun geven, het enige wat ik erop krijg is haat, mensen die mij dieper in de shit duwen en die me alleen de slechte kant van mij laten zien en dat ben ik beu! ik wil niet meer zoals vroeger zijn! ik ben niet meer het meisje dat gepest word! (zo voel ik me wel, maar ik ben het niet meer) ik ben het meisje dat voor haarzelf opkomt, en als het moet met een grote mond!
  hopelijk overkomt jullie dit niet!

  1 decennium geleden