MexTwins

Gastenboek (6)

• MexTwins

  een heel sielig verhaal ove Tom en Bill
  
  Samenvatting
  Als Tom wordt neergestoken beland hij in coma.
  Hij wordt vaak getroffen door een hartstilstand en elke keer overleefd hij die op het nippertje.
  Iedereen geeft langzamerhand de hoop op, maar Bill niet.
  Na de zoveelste hartstilstand besluiten de artsen, als hij nog een hartstilstand krijgt, hem te laten gaan.
  Bill is er kapot van en loopt weg, uit angst om zijn tweelingbroer kwijt te raken.
  Als Tom geen hartstilstand meer krijgt en na een lange tijd wakker word,
  krijgt hij te horen dat zijn tweelingbroer is verdwenen.
  Als hij uit het ziekenhuis komt besluit hij meteen Bill te gaan zoeken.
  Maar is hij nog op tijd?
  
  
  Bill’s POV
  Met gillende sirenes scheurt de ziekenwagen door de straten,
  op weg naar het ziekenhuis. Met betraande ogen kijk ik naar Tom die bewusteloos op het bed ligt.
  ‘ Tom, laat me niet in de steek’.
  Mijn stem is zwak en schor.
  Ik veeg met mijn mouw de tranen weg. Hij is kletsnat en zwart van de uitgelopen make-up.
  Ik richt mijn blik op de bórst van Tom waar zijn wond zit, een steekwond.
  Hoe konden ze, alleen maar omdat hij niks meer met ze te maken wou hebben.
  Ik zag het van een afstand gebeuren, maar herinner me het nog vaag.
  Het enige wat ik nog weet was dat een jongen naar Tom toe liep en zijn hand hief.
  Een paar seconden later lag hij op de grond, met een steekwond op zijn bórst. Verder herinner ik me niks meer.
  Voorzichtig pak ik Tom zijn hand. Hij is slap en voelt koud aan.
  ‘ We zijn er’ Zegt de ambulance broeder.
  Ik voel hoe de ambulance stopt en niet veel later gaan de deuren open.
  Twee mensen halen het bed uit de ambulance.
  Ik stap ook uit. ‘ Jongen’ Ik draai me om en zie de ambulance broeder staan.
  ‘ Heel veel sterkte’ Ik knik en bedank hem. Daarna ren ik snel achter het bed aan, naar binnen.
  We lopen door heel veel gangen en uiteindelijk komen we bij een operatiekamer uit.
  Ik wil mee naar binnen maar ik word tegengehouden door een zuster.
  Het bed samen met Tom verdwijnt achter de deuren.
  ‘ Jij moet hier blijven’ zegt ze. Ik zucht en laat me zakken op een van de stoeltjes die in de gang staan.
  Ik plaats mijn ellebogen op mijn knieën, leg mijn hoofd in mijn handen en begin weer het huilen.
  Tranen vermengt met mascara stromen over mijn wangen.
  Ik zie hoe ze een voor een de grond raken en een zwarte vlek nalaten.
  Ik kijk op als ik voetstappen hoor. ‘ Schatje’ Mam komt aangerent.
  Ik sta op met het laatste beetje kracht in mijn benen en vlieg in haar armen.
  Ik leg mijn hoofd op haar schouder en laat nog meer tranen stromen. Ze wrijft troostend met haar hand over mijn rug.
  ‘ Wat is er allemaal gebeurd?’.
  
  Bill’s POV
  Nadat ik alles heb uitgelegd aan mijn moeder, konden we alleen maar wachten
  . Met een bekertje water in mijn hand en mijn ogen op de deuren van de operatiekamer gericht,
  zit ik als versteend op de stoel. Mijn moeder is wat eten aan het halen, omdat ze denkt dat ik mezelf nu uithonger.
  Ik heb inderdaad al lang niks meer gegeten. Ik kwam hier om ongeveer half twaalf aan en het is nu….
  Ik richt een korte blik op de klok die aan het einde van de gang aan de muur hangt. Half 7.
  Ik zucht een keer diep en sluit mijn ogen. Een kwartier lang hou ik mijn ogen dicht,
  totdat ik een hand op mijn schouder voel. Ik open mijn ogen en zie mijn moeder staan.
  Ze heeft twee broodjes in haar hand. Ze geeft mij er een en gaat naast me zitten.
  Mijn maag rommelt wel maar voor mijn gevoel heb ik geen honger.
  ‘ Heb je geen honger’ Ik knik van nee en leg het broodje weg.
  Een paar minuten zit ik zwijgzaam op de stoel tot er een luidde knor uit mijn maag door de gang klinkt.
  Ik draai snel mijn hoofd weg om geen reactie van mijn moeder te zien. Ik hoor haar zuchten.
  Ik doe alsof het me niets uitmaakt, maar diep van binnen raakt het me toch wel.
  
  Bill’s POV
  Het is inmiddels al later, half 9 ofzo.
  Mijn ogen voelen zwaar en langzaam vallen ze dicht.
  Net wanneer ik in slaap val hoor ik een deur opengaan.
  Ik open mijn ogen en zie Tom in zijn bed liggen.
  Zijn gezicht is wit en hij zit aan allemaal apparatuur.
  Een brok vult mijn keel en mijn ogen zich met tranen.
  Mijn broertje, mijn kleine broertje aan zoveel apparatuur.
  Met veel moeite sta ik op en loop naar het bed toe. ‘ Tom’.
  Ik pak zijn hand vast. Hij voelt koud aan. Tranen glijden over mijn wangen.
  Een traan valt op zijn hand. Ik draai me om en zie mama praten met een zuster.
  ‘ Loop je mee naar zijn kamer?’ Vraagt de dokter. Ik knik en loop mee, met nog steeds Tom’s hand vast.
  Als we in de kamer zijn ga ik op een stoel zitten, terwijl de zusters bezig zijn met de apparaten.
  Mijn gezicht voelt stijf aan van alle tranen, mijn lichaam rilt van de kou en ik ben ontzettend moe.
  Mijn moeder komt binnen gelopen, maar aan haar gezicht te zien is er iets aan de hand. Ze loopt naar mij toe.
  ‘ Bill, je moet iets weten’. Ik merk aan haar dat het niet goed nieuws is, want ze kan op ieder moment in huilen uitbarsten.
  Ze slikt een keer diep.‘ To-tom ligt in coma’.
  
  Bill POV
  Wankelend loop ik naar het bed van Tom toe.
  Daar zak ik door mijn benen en begin harder te huilen.
  Coma, dat ene woord wat ik nooit meer wou horen galmt nu door mijn hoofd.
  Het woord waarin Andreas ook in lag, voor hij stierf. 5 maanden hebben we gewacht, tot hij weer wakker werd.
  Maar hij liet ons in de steek, en werd niet meer wakker.
  En nu ben ik bang dat Tom mij ook verlaat. Mijn tweelingbroer, waar ik alles mee deed en deelde.
  Onze geheimen, die we alleen aan elkaar konden vertellen.
  Onze jas toen we beidde waren weggelopen omdat we boos op mam waren.
  Het leek als gisteren, onze lichamen tegen elkaar om warm te blijven. Een moment dat nooit voorbij had moeten gaan.
  Snikkend pak ik Tom’s, nog steeds koude, hand. ‘ Je moet me niet verlaten, dat kan ik niet aan’.
  Mijn moeder komt nu ook aangelopen. Ook zijn huilt. ‘ Je moet volhouden’Zegt ze tussen haar luidde snikken door.
  Meer tranen stromen over mijn wangen.
  Omdat ik Tom niet kwijt wil raken maar ook omdat mijn moeder heel veel verdriet heeft,
  en dat sloopt mij ook van binnen.
  
  Bill’s POV
  Een luidde piep vult de kamer. Ik schiet zo snel overeind uit mijn slaap dat ik van de stoel af val.
  Met een klap kom ik op de grond terecht en een pijnscheut schiet door mijn rechter elleboog.
  Snel richt ik mijn ogen op de hartmonitor van Tom waar de piep vandaan komt.
  De wereld lijkt onder mijn voeten weg te zakken wanneer ik zie dat de monitor aangeeft dat Tom’s hart stilstaat.
  ‘ Tom!’ Huilend schreeuw ik zijn naam. Wankelend sta ik op. Alles draait voor mijn ogen.
  ‘ Hij gaat dood’ Voor me staat een rode gedaante.
  Hij heeft twee horens op zijn hoofd en in zijn linkerhand houd hij een staf vast. De duivel.
  ‘ Nee, dat mag niet’ Snikkend grijp ik de stoel vast om te voorkomen dat ik omval. ‘ Hij gaat dood’.
  ‘ Neeeeee!!!’ Mijn gil zal wel in het hele ziekenhuis te horen zijn, want twee zusters en een dokter komen binnen rennen.
  De zusters en dokter rennen meteen naar Tom toe en beginnen hem te reanimeren. ‘ Hij gaat niet dood’. Schreeuw ik.
  ‘ Hij gaat dood!’. De duivel kijkt me nog een laatste keer aan en verdwijnt dan.
  Schreeuwend begin ik om me heen te slaan. Het enige wat ik nog zie is een vuurzee.
  Zweetdruppels glijden over mij gezicht heen en oververmoeid zak ik door mijn benen heen. Daarna wordt alles zwart.
  
  Bill’s POV
  ‘Mam, wat is er?’ Troostend geef ik haar een knuffel. Een krop vult mijn keel maar ik slik hem weg.
  ‘ Z-ze wi-w’ Ze begint harder te huilen. ‘ Rustig mam’ Tranen zitten nu ook in mijn ogen, maar ik hou me sterk.
  Na een tijdje is ze al wat rustiger. Ze veegt haar tranen weg en zegt wat er aan de hand is.
  ‘ Ze willen Tom laten gaan als hij nog een hartstilstand krijgt’. De wereld lijkt even te vervagen.
  De tranen in mijn ooghoeken glijden nu een voor een naar beneden en huilend laat ik me op de grond vallen.
  Ik bal mijn vuisten en begin nog harder te huilen. Ze mogen Tom niet laten gaan, dat kan niet.
  Weten ze dan niet dat er ook een helft van mij zal sterven.
  Mijn leven zal dan ook geen zin meer hebben, niet zonder mijn broertje.
  ‘ Dat mag niet’ Snikkend hijs ik me omhoog aan een stoeltje. ‘ Ik wil het ook niet schat.’
  Ze veeg haar tranen weg met haar mouw. ‘ Ik ga even naar het toilet’. Ik knik en loop Tom’s kamer in.
  Daar blijf ik aan zijn bed staan. ‘ Ik kan niet zonder jou leven’. Mijn zachte droevige stem klinkt door de kamer.
  Ik loop naar het kastje naast zijn bed. Daar pak ik pen en papier en zak neer op de stoel die naast het kastje staat.
  Een voor een zet ik woorden op het papier met als uitkomst een brief…..
  
  Bill’s POV
  Lieve Mam en Tom
  Zoals jullie het weten ben ik weg.
  Ik kon het allemaal niet meer aan. Het feit dat ik mijn broertje misschien kwijt zal raken maakt me bang.
  Daarom ben ik weggegaan, voor de waarheid. Dit is dus mijn afscheid aan jullie. Ik zal jullie missen, echt waar.
  Ik hou van jullie.
  
  P.s Geef Scotty nog een laatste knuffel van mij
  
  Bill
  Een paar tranen vallen op de brief en vervagen de laatste letter van mijn naam.
  Ik sta op, leg hem op het kastje en loop voor de laatste keer naar Tom’s bed.
  Ik pak zijn hand vast die nog steeds hetzelfde is, slap en koud.
  ‘ Dit is misschien de laatste keer dat ik je levend zie, als je het red en ik terug kom, maar die kans is heel klein.
  Ik zal altijd aan je denken broertje, altijd.’ Ik veeg wat tranen weg en slik. ‘ Ik hou van je’.
  Ik buig naar zijn gezicht en geef hem een kus op zijn lippen. Dan laat ik zijn hand los en loop naar de deur.
  ‘ Vaarwel’ Het laatste wat ik tegen hem zeg.
  Ik ben zo druk met mijn tranen tegen te houden dat ik niet in de gaten heb dat Tom een traan laat, een echte.
  Zwijgend loop ik naar de uitgang van het ziekenhuis. Weglopend van de waarheid, want die is voor mij te hard.
  
  
  Tom’s POV
  Ik wil wat zeggen, maar het gaat niet. Ik wil bewegen, maar dat gaat ook niet.
  Niks gaat, ik kan alleen aanhoren hoe Bill verteld dat hij van mij houd en me gaat verlaten
  omdat hij bang is dat ik dood ga. Ik hoor zijn ademhaling dicht bij mijn gezicht en voel daarna zijn lippen op de mijne.
  Een kleine kus, maar voor mij mijn betekend het mijn hele leven. Ik wil het halen, nee sterker nog, ik moet het halen.
  Vaarwel, dat is het laatste wat hij zegt. En dat woord liet een traan van mij toe, voor mijn kleine broertje.
  
  Bill’s POV
  En hier zit ik dan, te wenen om mijn broertje.
  Hij is vast al overleden, want het is alweer 13 dagen geleden dat ik weg ben gelopen.
  Ik richt mijn hoofd naar de lucht. Donkere wolken waaien mee met de wind.
  Misschien waait mijn broertje ook wel mee op een wolk en kijkt hij op me neer.
  Meer tranen beginnen te stromen. ‘ Tom, ik mis je zo erg. Het lijkt net of een helft van mij niet meer leeft.
  Ik wil je in mijn armen sluiten en zeggen dat ik van je hou. Want dat is zo.
  Ik hou van je’. Ik val achterover in het gras en begin harder te wenen.
  ‘ IK WIL JE TERUG’. Mijn schreeuw klinkt over het hele grasveld.
  Ik ga weer rechtop zitten en sla mijn handen voor mijn gezicht.
  Ik ben in tweeën gebroken. Één persoon kan mij nog helen, Tom. Alleen die heeft me al verlaten, voor altijd.
  
  Simone’s POV
  ‘ Tom, Bill heeft ons verlaten. Hij is weggegaan, bang om jou kwijt te raken.
  ’ Ik zit naast Tom’s bed met de brief in mijn handen.
  ‘ Je moet wakker worden, nu Bill weg is moet jij niet weggaan.
  ’ Huilend pak ik Tom zijn hand en hou hem stevig vast.
  ‘ Je moet wakker worden, ik kan niet alleen verder leven’.
  Mijn tranen stromen steeds harder en vallen een voor een op mijn schoot.
  Ik probeer ze weg te vegen, alleen het heeft geen nut, ze blijven stromen.
  Na een tijdje beginnen mijn ogen steeds zwaarder te worden.
  Ik probeer daarom ook te gaan slapen alleen het lukt niet. Wat als Tom een hartaanval krijgt in mijn slaap?
  Ik moet er niet aan denken. Ik wil op mijn horloge kijken hoe laat het is, als er in mijn hand word geknepen.
  Ik schrik en kijk naar mijn hand die Tom’s hand vast houd. Kneep Tom mij nou?
  Ik wil hem loslaten maar hij knijpt weer, alleen nu harder.
  Tranen stromen weer over mijn wangen, maar dit keer van blijdschap. Tom geeft reacties, dat is een goed teken.
  
  Tom’s POV
  Ik hoor mam’s stem. Ze praat over Bill.
  ‘ Tom, Bill heeft ons verlaten. Hij is weggegaan, bang om jou kwijt te raken.
  ’ Mijn hart lijkt te stoppen met kloppen, zo erg schrik ik.
  Een vlaag van verdriet overspoeld me, maar de tranen willen niet komen. Bill weg, bang om mij kwijt te raken?
  ‘ Je moet wakker worden, nu Bill weg is moet jij niet weggaan.
  ’ Ze pakt mijn hand en begint te huilen. Warme tranen vallen op mijn hand.
  Een mes steekt in mijn hart, ik kan het niet aan als mam huilt. Vooral niet om mij
  ‘ Je moet wakker worden, ik kan niet alleen verder leven’. Het mes steekt nog dieper in mijn hart.
  Ik moet wakker worden ik mag niet weggaan. Mam zal dat nooit overleven.
  Nu Bill weg is moet ik haar troosten, maar hoe kan ik dat als mijn lichaam niet reageert.
  God, geef me alsjeblieft een kans om mijn moeder een reactie te geven.
  Ik leg al mijn concentratie op mijn hand die mijn moeders hand vasthoud.
  Na veel minuten lukt het me. Ik knijp in haar hand. Ze schrikt.
  Na een paar minuten knijp ik nog een keer, alleen harder.
  
  Simone’s POV
  
  Ik word wakker van gepraat. Ik schrik als ik merk dat het Tom is.
  Zijn hoofd is bezweet en hij ligt heen en weer te draaien.
  Zijn ogen zijn stijf dicht geknepen en zijn mond spreekt telkens dezelfde naam uit, Bill.
  Ik sta op en pak zijn beide armen voorzichtig vast. ‘ Rustig Tom’. Maar rustig word hij niet.
  Ik pak hem nu steviger vast om te voorkomen dat hij nog wilder heen en weer gaat draaien.
  ‘ B-Bill, war-waarom?’. Zijn stem klinkt vol angst en verdriet.
  Ik bijt op mijn lip om de tranen die achter mijn ogen branden te stoppen.
  Als ik zie dat Tom’s ogen ook vol tranen staan krijg ik het extra moeilijk.
  Ik veeg snel een paar tranen weg die al in mijn ooghoeken zitten. Ik slik en richt mijn blik op het raam.
  De lucht is helder en de zon schijnt.
  ‘Nee, neeeeee!!’ Ik schrik en draai mijn hoofd direct naar Tom toe.
  Even lijk ik van de wereld te zijn verdwenen .
  Daarna overspoeld een gelukkig gevoel me en lopen tranen over mijn wangen, maar deze zijn van geluk.
  
  
  Tom’s POV
  ‘Nee Bill, doet het niet!’ Mijn stem schreeuwt naar boven,
  maar de rand is zo ver van mij verwijderd dat Bill het niet kan horen.
  Hij kijkt boven de stad uit en zet een voet over de rand.
  ‘ Nee!’ Tranen glijden over mijn wangen. ‘ Doet het niet!’. Maar deze woorden waren te laat.
  Zijn andere voet had hij ook over de rand gezet en nu valt hij naar beneden.
  Steeds sneller komt hij naar mij toe.
  Als hij nog een paar meter van mij en de grond verwijderd is zie ik zijn betraande gezicht.
  Daarna volgt een harde klap. Met als teken dat mijn broertje de aardbodem heeft verlaten.
  
  Tom’s POV
  ‘Nee, neeeeee!’ Hijgend schiet ik overeind. Warme tranen stromen over mijn wangen en verschrikt kijk ik om me heen.
  Waar ben ik?
  ‘ Tom’ Ik kijk naar rechts en zie mijn moeder staan.
  Ik zie hoe tranen over haar wangen lopen als ze mijn kant op komt.
  ‘ Mama’ Meer tranen beginnen te stromen en geef haar een knuffel.
  Een paar minuten blijven we zo zitten, zwijgzaam in melkaars armen.
  Daarna laat ze me los en gaat op de stoel naast het bed zitten
  ‘ Waar is Bill eigenlijk?’ Haar gezichtuitdrukking veranderd van blij naar droevig.
  Ze bijt op haar lip om niet in huilen uit te barsten, maar na een paar seconden kan ze het niet meer houden.
  ‘ Wat is er’ Troostend pak ik haar hand. Luid snikkend probeert ze uit haar woorden te komen.
  ‘ Bi-Bill’ Ik veeg wat tranen van haar gezicht. ‘ Wat is er met Bill?’ Onzekerheid overheerst mijn stem,
  maar ik hou me sterk. Ze slikt en gaat daarna verder ‘ Hij is verdwenen’.
  
  Bill’s POV
  I won't suffer, be broken
  Get tired, or wasted
  Surrender to nothing
  I'll give up what I started
  And stop this from end to beginning
  A new day is coming
  And I am finally free
  
  Runaway, Runaway
  I'll attack
  Runaway, Runaway
  Go chase yourself
  Runaway, Runaway
  Now I'll attack
  I'll attack, I'll attack
  
  ‘ I’ll attack’ Huilend schreeuw ik mee met de muziek die door mijn oren galmt.
  Mijn leven is verwoest, tot op de bodem. Niks zal mij ook nog blij maken.
  Snikkend veeg ik de tranen weg met mijn mouw, die inmiddels alweer doorweekt is.
  Ik rommel met mijn andere hand een beetje doelloos in mijn zak. Hij gaat langs iets kouds.
  Het duurt even voordat ik erachter ben dat het mijn huissleutel is.
  Ik haal hem uit mijn zak en bekijk het hangertje dat eraan zit.
  Het is gewoon een simpel touwtje met een gelukssteen die ik had gekregen van oma. Tom had dezelfde gekregen.
  Tom! Tranen springen weer in mijn ogen. Wat mis ik hem toch. Onze ruzies,
  waarbij hij soms dagenlang niks tegen mij zei. Ik weet het nog wel goed, die ene keer toen ik zijn pet had geleend.
  Pissig dat hij was. Kreeg ik een hele preek van hem dat ik niet zonder toestemming aan zijn petten mocht komen,
  die waren immers heilig zei hij.
  Ik ontwaak uit mijn gedachtes en kijk weer naar de sleutels in mijn hand.
  Misschien moet ik nog een laatste keer naar huis gaan. En dan verdwijn ik, voorgoed.
  
  Tom’s POV
  ‘ Hij is verdwenen’. Het voelt alsof mijn hart door midden word gescheurd.
  Een misselijk gevoel overspoeld me en huilend val ik achterover.
  Verdwenen, mijn Bill? Dat kan niet, waarom? Waar is hij? Als hij er maar geen einde aan gemaakt heeft?
  Mijn hoofd word overspoeld met vragen waar ik geen antwoord op kan geven.
  Luid snikkend probeer ik mijn tranen weg te vegen en weer rechtop te gaan zitten,
  maar al mijn kracht is uit mijn lichaam verdwenen.
  
  Bill’s POV
  
  Mijn einde is in zicht. Mijn hart is gebroken en mijn lichaam is op.
  Met mijn handen stevig om een foto van Tom en mij geklemd sta ik op de treinrails.
  Bellen beginnen te rinkelen, als teken dat er elk moment een trein zal komen.
  Een trein die mij van deze wereld af zal helpen. In de verte zie ik al twee koplampen verschijnen.
  Ik verstevig mijn greep om de foto en ga nog eens goed staan. Dit is dan het einde van Bill Kaulitz,
  verscheurd door verdriet en afgemaakt door een trein.
  ‘ Ik zal zo bij je zijn, Tom. Jij en ik, voor altijd.’
  Ik sluit mijn ogen en luister naar de wielen van de trein die nu nog 10 meter van mij verwijderd is.
  Alles komt goed, alles.
  
  Ilse’s POV
  ‘ Mens wat schreeuw je hard. Ik hoor mijn muziek geeneens, terwijl hij op het hardst staat.
  ’ Nijdig kijk ik Lara – Mijn 2 jaar jongere zusje – aan. ‘ Sorry hoor!’ Meteen krijg ik een dodende blik toegeworpen.
  Ik reageer er niet op en concentreer me weer op mijn muziek.
  
  Na een tijdje begint Lara keihard te gillen.
  Ik ruk mijn oordopjes uit mijn oren en maak me gereed om haar een uitbrander te geven.
  Ik hou me toch in als ik haar gezicht zie. Haar ogen staan groot en vol angst.
  ‘ Wat is er?’ Verbaasd kijk ik haar aan. In plaats van een antwoord wijst ze voor zich uit.
  Ik volg haar vinger en kom uit bij een spoor.
  De bellen rinkelen en de spoorbomen gaan naar beneden als teken dat er een trein aan komt.
  ‘ Ben je zo bang voor wat be’ Verder kom ik niet want Lara begint te schreeuwen.
  ‘ Doos zie je dat niet’ Ze begint harder te trappen, zo hard dat ik nauwelijks bij kan houden.
  ‘ Wat is er dan?’.
  ‘ Die jongen, die jongen. Daar op het spoor’. Roept ze hijgend.
  Ik kijk nog eens goed en zie inderdaad een jongen op het spoor.
  ‘ Sneller, straks ramt die trein hem’. Ik voer mijn tempo op en sjees achter Lara aan.
  Als we er zijn zien we dat de trein nog maar 20 meter van de jongen vandaan is. Ik blijf als verstijfd staan.
  ‘ We zijn te laat, hij is er geweest’ Dat ik het enige wat ik nog kan uitbrengen.
  

  1 decennium geleden