Matix

Gastenboek (4053)

• uncommon

  .... En ze leefden nog lang en gelukkig na een onvergetelijke nacht
  xx.

  1 decennium geleden
• Reichenbach

  Het is jullie vergeven en wees blij dat ik Bill heb gelost.

  1 decennium geleden
• uncommon

  Hij trok één wenkbrauw op, op de manier hoe alleen Bill Kaulitz dat kan.
  We moeten lachen.
  "Ja," begin ik, "we hadden een plan bedacht, om je naar onze meeneemkelder te lokken. Aangezien we dachten dat je vreemdging, hebben we dit plan bedacht zodat je wel móést komen. Gelukkig ben je er nu, en kunnen we iedereen vrijlaten."
  Ook Bill begint nu te lachen.
  "Wie hebben jullie dan ontvoerd?"
  "Nou,, Tom, Seeb, Georg, Gustav, Andreas, en je moeder."

  1 decennium geleden
• uncommon

  Verbaasd keek ik naar mijn Collega.
  Op de doosjes stonden letters gegraveerd. Toen ik beter keek, zag ik onze namen staan.
  Vol ongeloof keken we naar de doosjes.
  "Open het nou maar," drong Bill aan. Ik keek naar zijn hoofd. De traan was weg, er was enkel alleen nog maar een vaag spoortje. Een kleine glimlach sierde zijn gezicht.
  Snel opende we de doosjes.
  "Wauw, het is prachtig", zeiden we terwijl.......
  
  

  1 decennium geleden
• uncommon

  "Ohnee?" zeg ik arrogant.
  "Nee," fluistert Bill zachtjes, op een toon dat je hem bíjna niet kan horen.
  "En bij wie was je dan?! We hebben Tom gebeld, zelf Saki!! Je had wel dood kunnen zijn Bill! Een enkel briefje is niet genoeg!" Verbaasd over mijn eigen boosheid, kijk ik Bill aan.
  Een traan loopt lang Bill zijn wang. Zijn perfecte wang. Een vaag spoor van zwart laat de traan achter.
  Met zijn zwart gelakt nagels veegt hij zijn traan weg.
  "Waar was je, Bill?" vraag ik, deze keer wat rustiger.

  1 decennium geleden