[stelling] YA-boeken kunnen net zo diepgaand zijn als literatuur voor volwassenen - Officiële stelling van de week

De stelling van deze week luidt:
YA-boeken kunnen net zo diepgaand zijn als literatuur voor volwassenen

(dit is niet mijn mening, ik plaats alleen de stelling)

---

Het roddelblad in mij zit gelijk te roepen, 'Girl, spill the teaaaa!' - Maxime

Deze stelling is het moeilijk mee oneens te zijn, want natuurlijk KAN een YA boek even diepgaand zijn als literatuur. Boeken kunnen alles zijn en er zijn ook hele diepe YA boeken gepubliceerd. Ik denk dat je over het algemeen wel aan bepaalde kaders vast zit wanneer je voor tieners en jonge adolescenten schrijft. Ik ben nu bezig met een boekenserie over armoede en politieke stromingen vermengt tot vertellend verhaal en dat is niet per definitie iets wat tieners aanspreekt (niet dat er geen tieners zijn die dit leuk vinden, maar over het algemeen zijn YA boeken wel wat minder droog) en dat zou je dus kunnen missen, omdat een droog YA boek mist wat het voor tieners aantrekkelijk maakt. Ik denk alleen eerder dat het niet een gebrek aan diepgang is, maar een andere soort diepgang. De diepgang die een tiener zoekt en leest is niet minder dan diepgang die die in andere soort boeken tegen zou komen. Het zou alleen niet kloppen om te zeggen dat YA en literatuur hierin hetzelfde zijn als ik het gros van de boeken zou vergelijken, al hebben ze wel allebei de potentie om elkaar te zijn. Uiteindelijk kloppen algemeenheden nooit helemaal.

[ bericht aangepast op 25 feb 2026 - 8:46 ]

---

Tijd voor koffie.

Ik denk dat 'diepgaandheid' in voldoende mate voor kan komen in YA boeken, want ook jongeren maken grote, heftige dingen mee en denken na over filosofische onderwerpen. Verhalen over verlies, de zin van het leven, en de wreedheid van mensen zijn ook in YA vorm te lezen.

Ik denk dat het verschil hem voor mij zit in hoe de karakters ermee omgaan, wat de narrative van het verhaal sterk kan bepalen. De meeste karakters in YA zijn zelf ook jongeren, en die gaan op een heel andere manier hiermee om dan volwassen karakters. Ik kan mij indenken dat als volwassene, het voelt alsof YA minder diepgaand kan zijn omdat ze zulke onderwerpen anders verwerken, en andersom met jongeren die Adult lezen.

Misschien zit het verschil in hoe diepgaand YA vs Adult boeken worden ervaren... hem wel gewoon in de lezer. 'Diepgaandheid' is voor mijn gevoel een subjectief begrip en het niveau wordt daardoor grotendeels bepaald door de ontvanger.

TL;DR eens, ik denk dat YA net zo diepgaand kan zijn als literatuur vol volwassenen.

[ bericht aangepast op 25 feb 2026 - 14:21 ]

---

|| Thy hatred only wakes a smile. ||

Alhoewel ik de bovenstaande punten begrijp, komt deze stelling op mij over alsof het vanuit het oogpunt komt van iemand die weinig literatuur voor volwassenen leest. Dit is niet om te zeggen dat YA fictie niet ook over diepgaande onderwerpen kan gaan, maar wanneer ik deze boeken (hoe mooi ze geschreven zijn dan ook) vergelijk met een echt goed boek voor volwassenen, zijn ze gewoon niet op hetzelfde level van complexiteit, over het algemeen. Ik denk zeker dat er een overlap bestaat tussen de genres, daar niet van - er zijn heus een hoop volwassene boeken die niet zo heel diep zijn en jeugdboeken die veel meer substantie hebben dan deze volwassene boeken, maar als ik kijk naar volwassen boeken die ik heel goed vind vs. jeugdboeken die ik heel goed vind is het allereerste dat me opvalt over het algemeen wel de diepgang en complexiteit. Het verschil is niet heel groot, maar er zijn wel wat limieten die komen met het schrijven voor een jonger publiek wat betreft heftige onderwerpen (en de heftigheid is wel meestal waar je juist veel diepgang kunt vinden).
Anyway, voor mij ligt het eraan of de stelling betekent "een goed YA boek kan zo diepgaand zijn als een gemiddeld boek voor volwassenen" (waar ik het mee eens ben - veel literatuur, zeker door vrouwen, wordt oneerlijk gecategoriseerd als YA terwijl het prima voor volwassenen zou zijn, en veel literatuur door mannen die juist in jeugdliteratuur zou passen wordt automatisch als serieuzer en volwassener gezien, uiteraard gaat er veel overlap zitten tussen deze boeken, aangezien ze technisch gezien hetzelfde genre zijn) of "een goed YA boek kan zo diepgaand zijn als het meest diepgaande boek voor volwassenen", en daar zou ik het niet mee eens zijn, puur om wat ik gelezen heb, omdat ik weet dat het gewoon echt nét niet op hetzelfde level zit wegens de limieten die komen met een genre (en dat is helemaal oké, want niet alle levels van "diepgang" zijn leuk of zelfs maar te begrijpen voor tieners). Dus anyway dit basically

---

"I have love in me the likes of which you can scarcely imagine and rage the likes of which you would not believe."

inktzwart schreef:
Alhoewel ik de bovenstaande punten begrijp, komt deze stelling op mij over alsof het vanuit het oogpunt komt van iemand die weinig literatuur voor volwassenen leest. Dit is niet om te zeggen dat YA fictie niet ook over diepgaande onderwerpen kan gaan, maar wanneer ik deze boeken (hoe mooi ze geschreven zijn dan ook) vergelijk met een echt goed boek voor volwassenen, zijn ze gewoon niet op hetzelfde level van complexiteit, over het algemeen. Ik denk zeker dat er een overlap bestaat tussen de genres, daar niet van - er zijn heus een hoop volwassene boeken die niet zo heel diep zijn en jeugdboeken die veel meer substantie hebben dan deze volwassene boeken, maar als ik kijk naar volwassen boeken die ik heel goed vind vs. jeugdboeken die ik heel goed vind is het allereerste dat me opvalt over het algemeen wel de diepgang en complexiteit. Het verschil is niet heel groot, maar er zijn wel wat limieten die komen met het schrijven voor een jonger publiek wat betreft heftige onderwerpen (en de heftigheid is wel meestal waar je juist veel diepgang kunt vinden).
Anyway, voor mij ligt het eraan of de stelling betekent "een goed YA boek kan zo diepgaand zijn als een gemiddeld boek voor volwassenen" (waar ik het mee eens ben - veel literatuur, zeker door vrouwen, wordt oneerlijk gecategoriseerd als YA terwijl het prima voor volwassenen zou zijn, en veel literatuur door mannen die juist in jeugdliteratuur zou passen wordt automatisch als serieuzer en volwassener gezien, uiteraard gaat er veel overlap zitten tussen deze boeken, aangezien ze technisch gezien hetzelfde genre zijn) of "een goed YA boek kan zo diepgaand zijn als het meest diepgaande boek voor volwassenen", en daar zou ik het niet mee eens zijn, puur om wat ik gelezen heb, omdat ik weet dat het gewoon echt nét niet op hetzelfde level zit wegens de limieten die komen met een genre (en dat is helemaal oké, want niet alle levels van "diepgang" zijn leuk of zelfs maar te begrijpen voor tieners). Dus anyway dit basically

Mooi gezegd en mee eens.

---

Tijd voor koffie.

Ja, misschien nog wel diepgaander zelfs.

Ik heb echt moeten janken om 'Als morgen niet bestaat' van Jennifer L. Armentrout.

Drie avonden op rij.

Dat is nog geen enkel boek voor volwassenen mij gelukt met al die vage kut seksscènes die tot nu toe zowat in elk literair werk zitten dat ik gelezen heb.

---

so if you care to find me, look to the western sky, as someone told me lately: everyone deserves a chance to fly