Story: Forbidden Relationship

Proloog

Zo veel mensen, en allemaal zo verschillend. Ik zat op een bankje in het park, kijkend naar al die mensen die voorbij liepen, en het zo gezellig hadden met elkaar. Ik zag allemaal gezinnen. Ga nooit op zaterdag naar het park als je verdriet om je familie hebt. Na een tijdje werd het me te gek. Ik stond op, en liep het park uit. Omdat ik niet op lette, botste ik zo tegen een man op. Ik draaide me om, en boog. “het spijt me meneer!”
“the! Als sorry alles op lost, waar hebben we het leger dan voor nodig?” zei de man boos. Ik zette mijn liefste gezicht op, en keek naar de man. “maar het spijt me echt heel erg meneer. Ik kon het niet helpen. Sorry.” Ik zag de man blozen. Lang leve een grote overtuigingskracht. I win. “ah… nee. ’t is al goed. Ga maar.” Ik bedankte de man, en liep weg.
Mijn naam is Scarlett. Ik woon alleen sinds ik 8 jaar oud ben. Toen stierf mijn moeder. Niemand heeft me ooit verteld hoe ze stierf. Ze was niet thuis toen het gebeurde. Maar ik weet waardoor het kwam. Toen ik haar lichaam nog even mocht zien bij de begrafenis, zag ik twee kleine wondjes in haar nek. Mijn moeder was vermoord door een vampier. Ik wist al langer dat ze bestonden, maar nooit was ik er een tegen gekomen of op welke andere manier dan ook met ze in contact gekomen. Maar sinds die dag was ik voor altijd met vampiers verbonden door een onzichtbare band, door wat ik wist. Was ik er maar nooit achter gekomen.
Ik stak de straat over, en zag opeens een groep jongens van mijn school staan. Shit. Zodra ze me zouden zien was ik de pineut. Ik rende weer terug naar het park, door naar het bos, en verstopte me achter een boom. Ik probeerde zo zacht mogelijk te ademen. Ik maakte mezelf nog dunner toen ik voetstappen hoorde. Het liefst zou ik in de boom willen verdwijnen. Adem in houden, geen geluid maken, helemaal niks. Mijn hart ging steeds sneller kloppen naarmate de voetstappen dichterbij leken te zijn. Opeens, voor ik het ook maar door had, stond er een prachtige jongen voor me. Hij had halflang, zwart haar dat soms een paarse tint leek te hebben, was ongeveer een kop groter dan ik, en droeg een kruisje om zijn nek. Een korte gil kwam vrij uit mijn keel zodra ik besefte dat er iemand voor me stond, maar die gil kapte zichzelf ook meteen weer af. De jongen bleef me aankijken met een blik die ik niet kon plaatsen. Ik kon er geen enkele emotie uit aflezen, en hij bleef maar kijken. Zijn blik gleed niet naar beneden, gleed nergens heen. Hij bleef me gewoon recht aankijken. Hij stond veel te dichtbij, maar ik kon me niet bewegen. Ik was bang dat, zodra ik zou bewegen, er iets zou gebeuren.
Na wat een eeuwigheid leek te duren, glimlachte de jongen opeens, en zonder nog een woord te zeggen draaide hij zich om, en liep weg. Ik wist toen nog niet, dat mijn leven snel voorgoed zou veranderen.






NOTE: genre 'romantiek' is deels. maar 't was de beste 3e optie die er was >_>