Story: "I felt the darkness as it tried to pull me down."

En toen stond je voor het donkere gat, midden in het bos. Je kunt niets doen; je bent omsingeld door roofdieren die hun prooi in het vizier houden. Je zoekt een uitweg, maar het heeft geen zin; je zou óf een van hen worden, óf je zou dat gedeelte uit kunnen stellen en in het gat voor je kunnen kruipen. Wat kon je doen, als zes paar ogen elke beweging die je maakte volgden? In dit geval zou je alleen maar kunnen luisteren naar de figuren waardoor je omsingelt bent... Dat is nog altijd veiliger dan in de klauwen van die monsters vallen.

In dit verhaal ontmoet je Jade, die al haar hele leven getreiterd wordt door vampiers. Ze weet helemaal niets; waarom ze haar al haar hele leven de stuipen op het lijf jagen, wat ze van haar willen, waarom ze haar nog niet aan stukken gereten hebben en waarom ze nou juist háár moeten hebben... Maar zeggen dat ze lastig werd gevallen door vampiers heeft Jade haar hele leven niet gedaan, en dat had ze ook niet gekund. Niemand, maar dan ook niemand zou een verhaal over een stelletje losgeslagen vampiers die hun handjes en tandjes niet thuis kunnen laten geloven, en Jade wist dit dus ook maar al te goed.

De vampiers hebben het, zolang Jade zich al kan herinneren, over een 'gat' ergens in het bos. Ze wist niet wat het was, totdat het haar werd laten zien. Het was een soort konijnen hol, maar dan zo groot dat er twee mensen tegelijkertijd doorheen kunnen kruipen. Het ligt midden in een heuvel, het lijkt er dwars doorheen te gaan. Je zou denken dat niemand er een probleem mee zou moeten hebben om er doorheen te klimmen, maar Jade heeft er dus wél problemen mee. Ze is als de dood voor het donker. Het donker is voor haar de plek waar je het onverwachte zou moeten verwachten, de plek waar vreselijke dingen gebeuren als je even niet oplet omdat je met je ogen knipperde. Zou er voor Jade nog een lichtpuntje in de duisternis opdoemen, of zou ze worden opgeslokt door de duisternis?