Wat jij voor mij betekent
wat jij voor mij betekent
Jij kwam in mijn leven als een heel gewoon persoon.
Ik weet niet eens meer het moment dat ik je voor het eerst zag.
Maar wat ben je bijzonder voor me geworden...
Toen ik je leerde kennen, in juni 2009, vielen de problemen nog mee.
Ik kreeg half juni ruzie met mn beste vriendin.
Beste vriendin?
Beter enige vriendin, verder had ik niet echt iemand, en hoewel ze me vaak heeft gekwetst ( ik was lelijk volgens haar ) noemde ik haar beste vriendin.
Samen met haar 2 vriendinnen heeft ze me tot de zomervakantie lopen uitschelden, pesten, achtervolgen, kwetsen...
Gelukkig was het begin juli zomervakantie, en hoefde ik die drie stomme rotkoppen twee maanden niet meer te zien.
Eind augustus moest ik weer naar school, vwo2.
Het begon meteen weer goed, die vriendin met haar vriendinnen begonnen me weer te pesten.
Het ging minder goed op school.
Al aan het einde van vwo1 ging het achteruit, maar nu ging het echt hard.
Blijkbaar was ik niet goed genoeg voor vwo.
Iedere keer als ik thuis kwam met een slecht cijfer, kreeg ik gezeik van mn ouders.
Ook op school, mn mentor, de andere leraren, zelfs de kinderen uit mn klas begonnen zich er mee te bemoeien, en me zelfs uit te lachen.
Mn zusje werd geboren, en alle aandacht ging naar haar uit.
Ik had het gevoel dat niemand van me hield, en dat ik niks kon en nooit iets goed deed, dat het beter was als ik verdween uit iedereens leven. Ik liep met zelfmoord in mn hoofd rond.
Half augustus gingen jouwn ouders op vakantie, en toen ze weg waren voelde ik al iets voor jou.
Waarom weet ik niet.
Je zag er lief uit, en dat had ik nodig.
Toen ze weer kwamen, 5 oktober, stond je vader met 2 meiden te praten die daar ook op stal stonden, over de vakantie.
Jij en ik stonden er ook bij.
Je was aan het klieren met de honden, en terwijl je dat deed keek je mij steeds aan.
Met een blik die ik niet kende, maar die me genoeg zei.
Vanaf dat moment wist ik;
Alles ging zo zn gangetje.
School ging verder, met de pesterijen, de lage cijfers, de mopperende ouders en leraren, de kwetsende woorden...
Mijn liefde voor jou was nog pril, en dat van jou voor mij denk ik ook.
In december werd besloten dat ik naar de havo moest.
En toen kwam de hardste klap nog.
Januari, het begin van een nieuw jaar.
In een korte tijd was ik echt heel veel van je gaan houden, zonder dat er echt iets gebeurde.
Ik was 13, en jij 25, wie haalde het zich in zijn hoofd?
Ik dus.
Een nieuwe klas.
Nieuwe kinderen.
En de ergste pestklas die ik ooit heb gekend.
Ze pesten me weer, kwetsten me, schopten me, lieten me expres vallen, smeerden kauwgum in me haar, maakten me uit voor paardenhoer.
Ook thuis was het niet meer hetzelfde.
Mn zusje en broertje offerden echt bijna alle aandacht op.
Weer kreeg ik nu het gevoel dat er niemand van me hield.
Weer liep ik met zelfmoord in mn hoofd rond.
Maar nu zei ik tegen mezelf:
Niemand?
Jawel, er is 1 iemand die van je houdt.
En je weet best wie dat is.
En je mag diegene geen pijn doen, door jezelf dood te maken.
Jij gaf me moed om verder te gaan.
Als ze me kwetsten dacht ik aan jou, want ik wist dat jij van me hield.
Toen kwam die lange hete zomer van 2010.
Onze zomer.
Er gebeurde van alles, wat onze liefde allemaal benadrukt heeft.
Ik had zoveel plezier, geluk en liefde, van en aan jou.
Er is veel gebeurd toen, en ik wist zeker dat ik mn toekomst met jou wilde delen.
Nee, je hebt nooit gezegd dat je van me hield.
Maar ik voelde het.
Ik zag het in je ogen.
Het nieuwe schooljaar begon.
Ik was op en top goed, prestatie na prestatie, goede cijfers, zelfs een vriendin, en de jongens uit mn klas begonnen me interessatn te vinden.
Maar ik wilde niets, geen verkering, geen relatie.
Er was er maar 1.
Jij.
Ik had het naar mn zin, kon alles aan.
En als ik verdrietig was, ze me pesten of kwetsten, dacht ik aan jou.
Want jij hield van me.
En zo leef ik nog elke dag.
Met de weet dat jij van me houdt.
Voor de meest bijzondere jongen in mijn leven.
Die me van de dood gered heeft.
Die van me houdt zoals ik ben.
En dat altijd zou blijven doen.
Er zijn nog geen reacties.