Gebroken belofte

De schemering valt.
De dag eindigt, de nacht begint.
Aangebroken is zijn tijd.
Het wezen van de duisternis ontwaakt.
IJzige stilte verraadt zijn komst.
Diepgewortelde angst heerst,
als hij in het bos rond dwaalt.

Kilte omringt zijn hele wezen, koud is hij.
Vuur brandt in zijn keel,
zorgt voor één doel.
Krakende bomen verbergen zijn passen.
Heerlijke geuren laten hem beven.

Zijn spitsende oren vangen het gehuil van wolven in de verte.
Spieren gespannen, klaar voor de aanval, controle verliezend.
Een gekmakend aroma streelt zijn zintuigen.
Verscheurt zijn innerlijk conflict.

Verloren! Zijn voeten voeren hem naar daar waar hij niet wil zijn.
Te laat! Vloeibaar goud stroomt zijn keel binnen.
Blussen het vuur.
Zijn geliefde, proevend op zijn lippen.
Verdriet overspoelt zijn lichaam.
Roerloos ligt ze daar,
het einde van zijn eeuwigdurende zoektocht, zijn zielsverwant.

Gebroken, valt hij naast haar neer.
Regendruppels raken zijn gezicht.
Geven hem tranen, niet van hem.
Nooit zal hij er laten, onmogelijk.

Het monster in hem spint,
de man in hem brandt.
Verscheurt is hij.
Ogen vragen om tranen,
smeken erom.
Wanhoop omringt zijn bestaan.
Regenwater wist zijn sporen,
nemen zijn menselijkheid mee.

Een gebroken belofte, eeuwige pijn.

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen